Nigdy nie kochałem mojej żony i zawsze jej to mówiłem: To nie jej wina — żyjemy dobrze

Nigdy nie kochałem mojej żony i wielokrotnie jej to powtarzałem. To nie była jej wina żyliśmy względnie dobrze.

Nazywam się Jan Kowalski, mieszkam w Płocku, gdzie wspomnienia trudnych czasów wciąż tkwią w naszych sercach. Nigdy nie kochałem mojej żony, Katarzyny, i mówiłem jej to jak gorzką prawdę, której ledwo mogę znieść. Nie zasługiwała na to nigdy nie robiła scen, nie wyrzucała mi niczego, zawsze była czuła, troskliwa, niemal święta. A jednak moje serce pozostawało zimne jak lód na Wiśle w styczniu. Nie było tam miłości, a to toczyło mnie od środka.

Każdego ranka budziłem się z tą samą myślą: odejść. Marzyłem o kobiecie, która rozpaliłaby we mnie ogień, która pozbawiłaby mnie tchu. Ale los zagrał mi okrutnego figla i wywrócił wszystko do góry nogami, zostawiając mnie zagubionego. Katarzyna była wygodna jak stary fotel. Dbała o dom perfekcyjnie, wyglądała tak, że odwracali się za nią, a znajomi pytali: Gdzie ją znalazłeś, szczęściarzu? Sam nie wiedziałem, na co zasłużyłem sobie na jej oddanie. Zwykły facet, niczym się nie wyróżniający, a ona kochała mnie, jakbym był całym jej światem. Jak to możliwe?

Jej miłość dusiła mnie. Jeszcze gorsza była myśl, że jeśli odejdę, znajdzie się ktoś inny. Ktoś bardziej zaradny, przystojniejszy, bogatszy ktoś, kto doceni to, czego ja nie widziałem. Gdy wyobrażałem ją sobie w czyichś ramionach, ogarniała mnie ślepa wściekłość. Była moja nawet jeśli nigdy jej nie kochałem. To uczucie posiadania było silniejsze ode mnie, silniejsze niż zdrowy rozsądek. Ale czy można spędzić całe życie u boku osoby, dla której serce nie bije? Myślałem, że tak, ale się myliłem we wnętrzu rosła burza, której nie potrafiłem powstrzymać.

Powiem jej wszystko jutro postanowiłem przed snem. Rano, przy śniadaniu, zebrałem resztki odwagi. Kasiu, usiądź, musimy porozmawiać zacząłem, patrząc w jej spokojne oczy. Oczywiście, kochanie, co się stało? odparła z typową czułością. Wyobraź sobie, że się rozwodzimy. Ja wyprowadzam się, żyjemy osobno Roześmiała się, jakbym opowiedział dowcip: Co za dziwne myśli! To jakaś zabawa? Słuchaj, mówię poważnie przerwałem. No dobrze, wyobraziłam sobie. I co z tego? spytała dalej uśmiechnięta. Powiedz mi szczerze: znajdziesz kogoś, jeśli odejdę? Zamarła. Janie, co się z tobą dzieje? Po co o tym myślisz? w jej głosie zabrzmiał niepokój. Bo nie kocham cię i nigdy nie kochałem wypaliłem jak cios.

Katarzyna zbladła. Co? Żartujesz? Nie rozumiem. Chcę odejść, ale myśl, że zobaczę cię z kimś innym, odbiera mi rozum powiedziałem, a głos mi drżał. Zamilkła, by po chwili odpowiedzieć z mądrym, smutnym spokojem: Nie znajdę nikogo lepszego niż ty, nie martw się. Idź, zostanę sama. Obiecujesz? wyrwało mi się mimowolnie. Oczywiście skinęła, patrząc na mnie. Czekaj, ale gdzie mam iść? zawahałem się. Nie masz gdzie mieszkać? zdenerwowała się. Nie, zawsze byliśmy razem. Chyba będę musiał zostać w pobliżu mruknąłem, czując, jak ziemia ucieka spod nóg. Nie martw się odparła Katarzyna. Po rozwodzie wymienimy nasze mieszkanie na dwa mniejsze. Naprawdę? Nie spodziewałem się, że mi tak pomożesz. Dlaczego? spytałem oszołomiony. Bo cię kocham. Gdy się kocha, nie trzyma się siłą jej słowa zabrzmiały jak wyrok.

Minęło kilka miesięcy. Rozwiedliśmy się. Potem doszły do mnie plotki: Katarzyna skłamała. Znalazła innego wysokiego, pewnego siebie, o przyjaznym uśmiechu. Mieszkanie po babci nawet nie przyszło jej do głowy podzielić. Zostałem z niczym bez domu, bez rodziny, bez wiary w ludzi. Zdrada wyszła na jaw jak cios nożem w plecy, a do dziś słyszę jej głos: Zostanę sama. Skłamała. Zimna, wyrachowana, a ja uwierzyłem jak głupiec.

Jak teraz ufać kobietom? Nie wiem. Moje życie z nią było wygodne, ale puste, a teraz nie mam nawet tego. Siedzę w wynajętym pokoju, wpatrzony w ścianę, odtwarzając tamtą rozmowę. Jej spokój, jej słowa wszystko to była tylko maska. Znajomi mówią: Sam jesteś sobie winien, Janek, czego się spodziewałeś? I mają rację. Nie kochałem jej, ale chciałem ją przy sobie zatrzymać jak rzecz. A ona odeszła, zostawiając mnie w samotności, której tak się bałem. Może to moja pokuta za chłód, za egoizm, za to, że nie doceniłem jej serca. Teraz jestem sam, a cisza wokół boli bardziej niż jej odejście. Co myślą o moim czynie? Sam nie wiem, kto jest większym głupcem ja czy ona.