Szept za szybą

**Szept za szybą**

Pielęgniarka, kobieta o zmęczonej, spracowanej twarzy i oczach przygasłych od codziennego widoku cudzego cierpienia, niezdarnie przełożyła przezroczystą torbę Alicji z jednej zniszczonej dłoni do drugiej. Foliowy worek zaszeleształ, przerywając grobową ciszę w windzie. W środku, niczym ironiczny żart, widniały dziecięce ubranka malutki różowy kombinezon z króliczkami, kaftanik z haftem Jestem szczęściem mamy i biała paczka pieluszek z niebieskim obramowaniem. Na opakowaniu widniała duża, wyzywająca cyfra 1 dla noworodków. Dla tych, którzy dopiero zaczynają swoją drogę.

Winda, stękając zużytymi linami, powoli opuszczała się na parter, a z każdym piętrem serce Alicji ściskało się coraz bardziej, zamieniając się w małą, bezbronną kulkę bólu.

Nic się nie martw, dziewczyno głos pielęgniarki zabrzmiał chrapliwie i beznadziejnie, jak skrzyp niesmarowanych drzwi w pustym domu. Jesteś młoda, silna. Jeszcze urodzisz. Wszystko się ułoży Wszystko będzie dobrze.

Rzuciła na Alicję szybkie, ukradkowe spojrzenie, pełne niezręcznego współczucia i pragnienia, by jak najprędzej zakończyć tę męczącą podróż.

Masz starsze dzieci? zapytała, by wypełnić ciężką, duszącą ciszę.
Nie wyszeptała Alicja, wpatrując się w migające przyciski pięter. Jej głos był pusty, pozbawiony życia.
To trudniejsze przeciągnęła pielęgniarka. Co postanowiliście? Pochować czy kremować?
Pochowamy odparła Alicja, zaciskając wargi do białości. Jej wzrok utonął w brudnym, porysowanym lustrze windy, w którym odbijała się jej sama blada, wyprana z uczuć.

Pielęgniarka westchnęła ze zrozumieniem, niemal zawodowo. Widziała takich tysiące. Młodych, starych, złamanych. Życie w tych murach dzieliło się na przed i po. Dla Alicji właśnie nastało to po.

Wychodziła ze szpitala sama. Nie było kocyka z różowymi lub niebieskimi wężami. Nie było szczęśliwego popiskiwania z zawiniątka. Nie było uśmiechów, gratulacji, wzruszonych spojrzeń rodziny, skromnych bukietów goździków. Był tylko mąż, Marek, stojący u podnóża szpitalnych schodów z opuszczonymi, pełnymi winy oczami, zgarbiony, jakby dźwigał na barkach nie do udźwignięcia brzemię. I była ta straszna, paląca od środka pustka, która dzwoniła w uszach i odbierała odczch.

Marek objął ją niepewnie, jak obcy, bojąc się dotykiem zadać jeszcze większy ból. Jego uścisk nie dawał ciepła. Był tylko formalnośćią, rytuałem, który należało wypełnić. Bez słów, bez głupich, a tak teraz upragnionych zdjęć pod szpitalnym wyjściem, w milczeniu opuścili budynek. Drzwi zamknęły się za nimi, jakby na zawsze zamykając pewien rozdział życia.

Już byłem u tych zaczął Marek, uruchamiając silnik. Odpowiedział mu głuchy, nierówny ryk. U zakładu pogrzebowego u tych sępów. Wszystko zamówiłem na jutro. Wybrałem biały wianek, mały, a trumienka beżowa, z różowymi urwał, połykając łzy.

Nie ważne przerwała Alicja, wpatrując się w zaparowaną szybę. Nie mogę Nie mogę teraz o tym mówić.
Dobrze. odchrząknął, nerwowo ściskając kierownicę.

Ach, jak zdradliwie jasno świeciło to grudniowe słońce! Odbijało się w kałużach, oślepiało, tańczyło na szybach przejeżdżających samochodów. Krzyczało o życiu, którego już nie było. Gdzie wiatr? Gdzie zimny, siekący deszcz? Gdzie mokry, lepiący się śnieg, który uderzałby w twarz jak plwocina Boga za wszystkie grzechy? Tak byłoby sprawiedliwiej Tak byłoby uczciwiej.

Mijali twarze za szybami innych aut. Obcy, obojętni ludzie, zajęci swoimi sprawami. W samochodzie powinno ich być troje. A jednak znów byli tylko we dwoje. Tyle że teraz dzieliła ich przepaść.

* * *

W trzecim miesiącu ciąży Alicja poczuła się źle. Najpierw drapało ją gardło, potem przyszła gorączka, ból mięśni. Przeziębienie, pomyślała. Ale pewnie to była grypa. Leczenie nie obyło się bez tabletek. Martwiła się, ale lekarze uspokoili: nic poważnego, dziecko jest bezpieczne. Po chorobie na plecach pojawiła się dziwna wysypka. Zakaźnik, rzuciwszy okiem, orzekł, że to opryszczka, i przepisał silne leki przeciwwirusowe. Alicja brała je, dręczona poczuciem winy. Tabletki nie pomogły. Inny lekarz, dermatolog, tylko rozłożył ręce jaka opryszczka! To zwykła alergia! Zalecił maść, i wysypka zniknęła. Kłopoty ze zdrowiem zdawały się skończone. Alicja odetchnęła i zaczęła przygotowywać wyprawkę, czekając na poród.

W wyznaczonym terminie zaczęły się słabe skurcze. Pojechała do szpitala.

Brak rozwarcia stwierdziła po badaniu położna. To fałszywe skurcze. Trzeba je zahamować.

Postawiono jej kroplówkę z lekiem hamującym akcję porodową. Ale skurcze nie ustępowały, wręcz nasilały się. Całą noc cierpiała, a rano znów ją zbadano zaczęło się rozwarcie. Postanowili przebić pęcherz płodowy.

Wody są czyste? spytała Alicja, starając się mówić spokojnie.
Tak, przejrzyste, bez zielonki uspokojono ją.

Kolejna kroplówka tym razem stymulująca. Godzina, druga, trzecia Ból stał się nie do zniesienia. Po sześciu godzinach monitor wykazał niepokojące dane tętno dziecka spadało. Hipotrofia szepnęła położna. Lekarz położył dłoń na spoconym czole Alicji: Stan dziecka się pogarsza. Proponujemy cesarkę.

Operacja przebiegła spójnie. Dziewczynka przyszła na świat. Zdrowa, krzycząca. Położono ją na chwilę na piersi Alicji. I tyle Szczęście trwało pięć minut. Następnego dnia Alicja zobaczyła córeczkę w inkubatorze, podłączoną do respiratora. Z kącika ust sączyła się krew.

Zapalenie płuc wyjaśnił ordynator, unikając jej wzroku.