Pomściłem mamę – historia zemsty i sprawiedliwości

**Pomścił za mamę**

Wasza córka jest u nas. Przywieźcie 10 milionów złotych, a wyjdzie cało. Wysyłam koordynaty później powiedział mocno zniekształcony męski głos.
Ty jeszcze mi stawiasz warunki! warknął Krzysztof, ale rozmówca już się rozłączył.

Krzysztof uchodził za mężczyznę stanowczego, ostrożnego i dość twardego. Tylko do ukochanej żony Anny i uwielbianej córki Zosi miał odrobinę więcej cierpliwości, choć i to nie zawsze.

Przy najmniejszej okazji przypominał, kto tu rządzi:
Ja tu jestem głową rodziny! To ja was wszystkich utrzymuję!

I była to prawda dom w ekskluzywnej dzielnicy kupił, żona chodziła do pracy głównie po to, żeby pochwalić się nowymi sukienkami, a córka jeździła na uczelnię nowiutkim autem od taty. Szkoda tylko, że domownicy czasem o tym zapominali.

Tym razem musiał włączyć tryb szefa, gdy okazało się, że Zosia spotyka się z obiecującym skrzypkiem Ignacym.
On nie jest dla ciebie! I koniec tematu! ryknął Krzysztof. Co to za zawód dla faceta brzdąkać na skrzypcach? Do tego wygląda, jakby wiatr go mógł zdmuchnąć. Intelektualista, nic więcej!
Wyjdę za niego! To moja sprawa! Zosia miała charakter nie gorszy od ojca.
Jak długo cię utrzymuję, to ja decyduję!
Mam już 18 lat, tato, czy zapomniałeś? Jestem dorosła i
Koniec dyskusji!

Córka uciekła w płaczu, żona przez dwa dni chodziła naburmuszona, ale Krzysztof miał to gdzieś postawił na swoim.

Tym bardziej że miał prawdziwe problemy nie jakieś córciane fanaberie. Przyjaciel z dzieciństwa, Jurek, z którym razem zakładali firmę produkującą kostkę brukową prawie 10 lat temu, znowu wpadł na jakiś absurdalny pomysł.

Dopiero co spłacili kredyty, zebrali zgrany zespół, dogadali się z urzędnikami i w końcu zaczęli zarabiać. Żyj i ciesz się! Ale nie Jurkowi ciągle mało, wciąż kombinuje, marudzi, że trzeba się rozwijać.

Zwykle ich sprzeczki kończyły się szybko, ale tym razem Jurek uparł się jak osioł i oznajmił, że w takim razie trzeba podzielić biznes. Bo przecież nie może tkwić w zakazanej kałuży! No jasne on tylko ma pomysły, a ogarniać musi Krzysztof!

Po dwóch tygodniach sytuacja się unormowała. Jurek ucichł, Zosia jeździła na uczelnię i wieczory spędzała głównie w domu o Ignacym ani słychu.

Aż tu nagle Krzysztof zobaczył córkę w towarzystwie jakiegoś typa, niemalże w objęciach.
Zosia! Co ty robisz po nocy?! warknął, zatrzymując samochód obok pary. A to jeszcze kto?!

W półmroku nie od razu rozpoznał faceta. A gdy w końcu to zrobił, zdziwił się jeszcze bardziej.
Znalazłaś sobie jeszcze większego nieroba?! Pokazujesz mi charakter? Marsz do domu!

Z córką rozmawiał swoim zwyczajem, więc nawet się nie zdziwiła, tylko nachmurzyła się i pewnie już miała odpowiedzieć, gdy głos zabrał jej towarzysz.
Kto dał panu prawo tak traktować ludzi? podniósł brodę. Myśli pan, że jak ma pan kasę, to może pan
Ty, frajerze, dobrze zrozumiałeś mam kasę, a ty jutro możesz nie przychodzić do pracy przerwał mu Krzysztof i zwrócił się do córki: No! Do auta!

Zosia spojrzała na swojego towarzysza, lekko potrząsnęła głową nie rób tego! i wsiadła do samochodu.

No i proszę! A tu się jeszcze odezwali, żeby mu życie tłumaczyć! I ten gnojek Krzysztof przypomniał sobie, że widział go w pracy jako pomocnika jak śmiał?! Nic nowego, takich już łamał.

Wydawało się, że wszędzie zaprowadził porządek: w interesach i w domu. Ale tydzień później znowu zobaczył Zosię z tym byłym pomocnikiem Tomkiem.

Para zdążyła uciec, ale w domu nieposłuszną córkę czekała awantura na miarę opery mydlanej. Ku zaskoczeniu Krzysztofa, po stronie Zosi stanęła Anna. Obie nazwały go tyranem i despotą, oznajmiając, że z nim żyć się nie da.
To nikt was nie trzyma! wściekł się. Bóg zapłać i za drzwi!

I odeszły. Z walizkami i minami pełnymi żalu pomieszanego z pogardą. No cóż! Zobaczymy, jak długo bez niego pociągną!

Krzysztof był pewien, że jego dziewczyny szybko wrócą z płaczem, więc nie zdziwił się, gdy tydzień później zadzwoniła Anna.
Krzysiu, Zosia zaginęła! wyszeptała do słuchawki. Dwa dni jej nie ma, telefon wyłączony! Już nie wiem, co robić Może zgłosić na policję?

Więc żona z córką zamieszkały u przyjaciółki.
Żadnej policji! warknął. Wracaj do domu, ja ją znajdę.

Nie miał pojęcia, jak to zrobić, ale na pewno nie przez policję.

Gdy rozważał opcje, telefon znów zadzwonił.
Wasza córka jest u nas. Przywieźcie 10 milionów złotych, a wyjdzie cało. Wysyłam koordynaty później.
Ty draniu! Jeszcze mi warunki stawiasz! ryknął Krzysztof, ale rozmówca już się rozłączył.

Chwilę później dostał link do filmiku, na którym była Zosia trochę zmęczona, z związanymi rękami, ale żywa. Patrzyła w kamerę bez mrugnięcia przez kilka sekund.

No nie! On ich wszystkich żywcem zakopie! Ale potrzebował pomocy. Jurek, mimo wszystkich nieporozumień, natychmiast zgodził się pomóc w przekazaniu pieniędzy.
Może jednak policja? niepewnie zaproponował. I kasa taka duża
Nie, ja sam znajdę tego świra! I nie martw się pieniądze zostaną przy nas.

Krzysztof był pewien siebie, a jeszcze bardziej, gdy na terenie opuszczonej fabryki spotkali Tomka.
Ty szczeniaku! rzucił się w jego stronę, ale Jurek złapał go za ramię: Stój! Nie wiemy, gdzie Zosia.

Tomek stał na wzniesieniu kilka metrów dalej i patrzył na nich z szyderczym uśmiechem.
Wrzuć torbę tam wskazał na lekko uchylony właz kanalizacyjny.

Krzysztof spojrzał na niego z nienawiścią, ale pos