Oczywiście, wszyscy doskonale pamiętali

Ja nic nie pamiętam, bo to się nie wydarzyło! powiedział poważnie Rudzki, patrząc na nią szczerymi, starczymi oczami.

Rozmowa nagle ucichła i każdy poszedł w swoją stronę.

Po co kłamał? myślała Grażyna. Przecież po oczach widać, że łże!

Chcesz, żebym był twoim Kajem? zaproponował jedenastoletni Piotrek Rudzki swojej koleżance z klasy, Grażynie Sokołowskiej, która mu się podobała.

Jakim Kajem? zdziwiła się dziewczynka.

No jak to? Nie czytałaś bajki? Tam jeszcze Królowa Śniegu go zaczarowała! A Gerda go ratuje!

Gerda? To nie Gerda, tylko Małgosia! z pogardą odpowiedziała Sokołowska. Też mi Andersen!

Jaka różnica? Gerda, Małgosia? machnął ręką Rudzki, który nie przejmował się szczegółami. Pytam: chcesz, żebym był twoim Kajem?

Dziewczyna nie chciała. Piotrek miał odstające uszy, był chuderlawy i wyraźnie niższy od niej. Chociaż takiego pewnie łatwiej byłoby ratować.

Ona zaś była krępa, o pół głowy wyższa jak oni mieliby potem chodzić razem? Wstyd!

Nie ma mowy! Do tego jej serce było już zajęte przez innego Michałka Pudło, klasowego lenia.

Nawiasem mówiąc, stał niedaleko i z zainteresowaniem przysłuchiwał się rozmowie.

Grażyna poprawiła kokardę i, żeby Michał usłyszał, powiedziała z przekąsem:

Kaj? Nawet na renifera byś się nie nadawał! Więc, Kaj, idź i nie marudź!

Michał parsknął śmiechem, a Piotrek przestraszony spojrzał w jego stronę i uciekł. Następnego dnia, przy wszystkich, nazwał Sokołowską Grażyną-burakinią ja się mszczę, a moja zemsta jest straszna!

No i czego się spodziewała, Sokołowska? Nie każdy mężczyzna zniesie spokojnie odrzucenie!

Chuderlawy Piotrek miał inteligencję, która z nawiązką rekompensowała brak siły fizycznej. Tylko że wczoraj, dostawszy niespodziewany cios od ukochanej, nie zdążył się zorientować tu każdy by się wycofał.

Śmiał się nie tylko Pudło, ale cała klasa przezwisko się spodobało! A co, śmieszne! Choć wtedy takiego słowa jeszcze nie używano.

Oczywiście, gdy dziewczynka poskarżyła się w domu na obraźliwe przezwisko, została pocieszona i wsparta.

Ale pewnego dnia tata pomagał jej z algebrą córka za nic nie mogła zrozumieć podstaw! W końcu zirytowany mężczyzna powiedział ze złością:

Twój Piotrek miał rację masz w głowie buraka!

I dodał:

Pozdrów go ode mnie!

Piotrek był winny i temu wcześniej tata nigdy sobie na coś takiego nie pozwalał

Do matury emocje opadły wszystko złe zostało w dzieciństwie: i zakochanie, i niechęć, i urazy kto by się tym przejmował!

Nawet zatańczyli razem kilka razy Piotrek w międzyczasie wyrósł Grażynę i stał się wysportowanym, umięśnionym chłopakiem: zaczął chodzić na siłownię.

Michałka po ósmej klasie wyrzucili do zawodówki wtedy z tym było surowo. A kochać na odległość też było ciężko. Więc przepraszam, Michał

Po szkole drogi się rozeszły: Grażyna poszła na pedagogikę, Piotrek, jak każdy zdolny uczeń, wybrał się na politechnikę.

Czasem się spotykali mieszkali niedaleko i wymieniali kilka słów.

Potem życie ich porozrzucało: oboje założyli rodziny i wyprowadzili się. Spotkania na podwórku stały się rzadkie tylko gdy przyjeżdżali odwiedzić rodziców.

Czasem mijali się na zjazdach klasowych. Ale szybko okazało się, że lepiej tam nie chodzić, żeby się nie denerwować.

Z latami chłopcy zmienili się w łysiejących mężczyzn z piwnymi brzuchami, dziewczyny w korpulentne kobiety z ambicjami. Sokołowska nie była wyjątkiem.

Nie szczupła od dziecka, stała się jeszcze bardziej monumentalna niczym przysadzista wieśniaczka z jakiejś socrealistycznej rzeźby. Brakowało tylko wiadra z mlekiem i krowy w tle.

Sokołowska nie była wyjątkiem, ale Rudzki był wyglądał tak samo szczupło jak w dniu matury.

W wieku czterdziestu pięciu lat Grażyna Bolesławowa została wicedyrektorką szkoły. Piotr Rudzki pracował jako inżynier zwykłe życie w PRL.

Aż nadeszły dzikie lata 90. Dla Grażyny-burakini zbiegło się to z zamążpójściem córki: Zosia przyprowadziła do domu bezrobotnego narzeczonego będziemy mieć dziecko!

Nie dość, że w kraju działo się ch, to samo działo się w ich rodzinie.

Zakład, w którym pracował jako spawacz jej zięć, dobrze zarabiając i mając dodatkowe benefity, został przerobiony na halę i wynajęty pod szkolenia rozwoju osobistego bo okazało się, że bez nich człowiek sam nie urośnie.

A poza zakładem nie było co spawać. W ogóle okazało się, że teraz ten zawód nikomu nie jest potrzebny!

Tak, wczoraj był, a dziś nie! Więc idź sprzedawać kurtki i dżinsy na bazarze one są potrzebne! Najpierw się przeszkolą, jak to robić.

Jurek odmówił ja jestem spawaczem szóstego poziomu, co ma piernik do wiatraka?

Ciężarna Zosia siedziała w domu teraz robili to już we dwoje.

Grażyna z mężem, też inżynierem, wiercili się jak ryby w sieci: ona zaczęła wozić kurtki z Turcji żegnaj, edukacja! Bo nadmiar wiedzy tylko mnoży smutek!

Mąż zatrudnił się jako kurier stanowisko inżyniera też przestało być szanowane. Kapitalizm, do ch No i proszę macie, czego chcieliście.

Pod koniec lat 90. wszystko zaczęło powoli wracać do normy. A tu nagle defolt!

Wtedy sprytnej Grażynie z mężem udało się uzbierać trochę dolarów. I w ten sierpniowy dzień, o którym jeszcze długo będą mówić z drżeniem, zamieniły się one w sumę wystarczającą nawet nie na kawalerkę, a na dwupokojowe mieszkanie!

Wczoraj kładli się spać praktycznie biedakami, a obudzili się zamożni taki finansowy paradoks, kurde! Ile jeszcze takich paradoksów przed nami!

W końcu mogli wyprowadzić dorosłą już córkę z wnuczką i Jurkiem, który łapał dorywcze zlecenia kraj jeszcze długo nie będzie potrzebował spawaczy

Starczyło nawet na remont. Córka się wyprowadziła