Wiem, że to moje dzieci,” powiedział, nie podnosząc wzroku. „Ale… nie potrafię wyjaśnić dlaczego, między nami nie ma żadnej więzi.

Wiem, że to moje dzieci powiedział, nie podnosząc wzroku. Ale nie potrafię tego wytłumaczyć, między nami nie ma więzi.

Spójrz na nią! Jaka ona śliczna! wykrzyknęłam, przytulając do siebie ciepłe ciałko naszej nowo narodzonej córeczki. Lilka leżała w miękkim kocyku, zwinięta w kłębek jak malutka kuleczka życia, i cichutko pochrapywała. Nie mogłam od niej oderwać wzroku. W tej chwili świat skurczył się dla mnie do jednej twarzy, jednego oddechu, jednej myśli: Ona jest nasza. Mamy ją.

Obok stał Krzysiek. Patrzył na dziecko, ale w jego spojrzeniu mieszała się czułość i coś jeszcze. Coś nieokreślonego, niemal przestraszonego. Wyciągnął rękę, delikatnie dotknął palcem policzka dziewczynki.

Podobna do ciebie szepnął cicho. Ale w jego głosie nie było tej jasnej radości, której się spodziewałam. Nie było tego szczęścia, które powinno przelewać się przez brzegi. Wtedy nie przywiązałam do tego wagi. No cóż, podobna do mnie i co z tego? Ważne, że nasza rodzina się powiększyła, że córeczka jest zdrowa, a my jesteśmy teraz prawdziwymi rodzicami.

Lecz lata mijały, a gdy urodziła się druga córka Ania, zaczęłam dostrzegać to, czego wcześniej nie chciałam widzieć. Obie dziewczynki były uderzająco do siebie podobne. Ich duże brązowe oczy, zgrabny nosek, wysokie czoło, gęste ciemne włosy wszystko to jakby żywcem wyjęte z dziecięcego portretu mojego ojca. Wyglądały, jakby wyszły z jednej ramy, w której utrwalono jego w dzieciństwie. Nie było w nich ani jednej cechy Krzysia. Ani jego niebieskich oczu, ani dołków w policzkach, ani nawet charakterystycznego wyrazu twarzy. To stało się problemem. Poważnym i bolesnym.

Siedziałam przy kuchennym stole, mechanicznie mieszając dawno wystygłą herbatę. Za plecami słychać było miarowy oddech śpiących dziewczynek, a przede mną, z dziwnym wyrazem twarzy, siedziała teściowa Wanda Stanisławowa. Tylko wpadłam na chwilę, jak zwykle mawiała. Ale wiedziałam: takich wizyt u niej nie było. Zwłaszcza po ostatnich miesiącach, gdy między nami zaczęły gromadzić się niedopowiedzenia i chłodna niechęć.

Gosia zaczęła, dobierając słowa tak ostrożnie, jakby bała się urazić dziewczynki są, oczywiście, śliczne. Ale jesteś pewna, że to Krzyśka? Wyglądają jak twój ojciec. Jak dwie krople wody. Po prostu niesamowite, prawda?

Łyżka w mojej ręce zadźwięczała o brzeg kubka. Zamarłam. Te słowa padły już wcześniej w żartach, aluzjach, szeptach. Ale z jej ust, od kobiety, która nazywała mnie córeczką, brzmiały szczególnie boleśnie. Jak cios poniżej pasa.

Wanda Stanisławowa, co pani mówi? mój głos drżał. Oczywiście, że to dzieci Krzyśka! Sami wiecie! Tyle ich czekaliśmy, ja rodziłam, on sam odbierał je ze szpitala! Jak można wątpić?

Wzruszyła tylko ramionami, jakby mówiła: A kto to wie. W tym geście była cała jej pewność, że wątpliwość ma prawo istnieć. Czułam, jak w środku zaciska się uraza, ale jeszcze większy był niepokój. Bo najgorsze nie było w tych słowach. Najgorsze było to, że mój mąż też zaczął się odsuwać od naszych dzieci.

Krzyś, dlaczego znowu nie odebrałeś Lili z przedszkola? zapytałam, gdy wrócił do domu późno, niemal o świcie. Lilka już spała, Ania drzemała cicho na kanapie. A ja, zmęczona po podwójnej zmianie, domowych obowiązkach i nieustannych zmartw, ledwo trzymałam się na nogach.

Zapomniałem, przepraszam rzucił obojętnie, rzucając kurtkę na krzesło, nawet na mnie nie patrząc. Dużo roboty.

Zawsze masz dużo roboty nie wytrzymałam. Kiedy w ogóle spędzasz czas z dziećmi? Kiedy ostatnio bawiłeś się z Anią? Albo chociaż przeczytałeś Lilce książeczkę?

Milczał. Długie, przygniatające milczenie, które w końcu przerwał jego głos cichy, ale tak ciężki:

Nie ciągnie mnie do nich, Gosia. Nie wiem dlaczego. One wydają mi się obce. Staram się, próbuję, ale nie czuję, że to moje.

Łzy napłynęły mi do gardła. Jak można tak mówić o własnych córkach? O tych dzieciach, na które kiedyś czekał, o których marzył? Ale w pewnym momencie zrozumiałam mówi szczerze. Krzyś naprawdę chciał, żeby miała córkę podobną do niego. Wyobrażał sobie, jak będzie się z nią bawić, jak będzie dumny, gdy odziedziczy jego rysy. Chciał widzieć siebie w niej. A zamiast tego dwie dziewczynki, które bardziej przypominały mojego ojca. Jakbym urodziła je sama.

Zaczęłam grzebać w internecie, czytać o genetyce, dziedziczeniu, prawach genów dominujących i recesywnych. Okazało się, że takie rzeczy się zdarzają. Czasem dziecko może bardziej przypominać babcię czy dziadka niż rodziców. Mój ojciec miał bardzo silne geny brązowe oczy, wysokie czoło, ciemne włosy. I obie córki dostały właśnie je. Ale jak to wytłumaczyć Krzyśkowi i jego rodzinie, skoro oni już wyciągnęli wnioski?

Zaproponowałam test DNA. Nie dlatego, że wątpiłam, ale żeby zamknąć temat raz na zawsze. On jednak odmówił.

Wierzę, że to moje dzieci powiedział, patrząc w podłogę. Po prostu nie potrafię tego wytłumaczyć. Nie czuję z nimi więzi.

A próbowałeś? prawie krzyczałam. Próbowałeś być z nimi, bawić się, rozmawiać, być ojcem? Czy tylko czekasz, że same do ciebie przyjdą?

Znowu milczał. A w tym milczeniu czułam, jak nasza rodzina się rozpada, jak między nami rośnie przepaść.

Jeszcze gorzej było z jego rodziną. Teściowa i szwagierka zachowywały się, jakby Lila i Ania nie były z nimi spokrewnione. Przychodziły rzadko, a jeśli już, to tylko po to, by komentować, jak dzieci nie w Krzyśka. Pewnego razu Beata, szwagierka, zaśmiała się:

Gosia, na pewno nie urodziłaś ich od swojego dziadka? i roześmiała się, jakby to było zabawne.

Nie wytrzymałam:

Beata, to już nie żarty. To moje dzieci i są twojego brata. Jeśli