Elena właśnie zmywała naczynia po śniadaniu, gdy zadzwoniła teściowa Raisa. Półroczny Artur spokojnie spał w wózku na balkonie, więc mogły spokojnie porozmawiać.

Eła myła naczynia po śniadaniu, gdy zadzwoniła teściowa, Róża. Sześciomiesięczny Bartek spokojnie drzemał w wózku na balkonie, więc można było swobodnie porozmawiać.

Elu, kochanie, mam do ciebie prośbę zaczęła kobieta z pewnym wahaniem. Tak bardzo chciałabym zobaczyć wnuka. Może przyjadę do was?

Eła nie wyczuła podstępu. Teściowa mieszkała na zachodzie kraju i widywały się rzadko. Od narodzin syna kontaktowały się tylko przez telefon.

Oczywiście, Róziu, przyjeżdżaj. Bartka koniecznie musisz zobaczyć, bo rośnie jak na drożdżach.

A na jak długo mogę? Na tydzień, na przykład?

Tak, spokojnie zgodziła się synowa. W salonie jest rozkładana sofa, będzie wygodnie.

Teściowa ożywiła się natychmiast:

Oj, dziękuję, kochana. W takim razie za parę dni będę. Bilety już kupiłam, na wszelki wypadek.

Eła się uśmiechnęła. Po rozmowie powiedziała mężowi, Krzysztofowi, o nadchodzącej wizycie.

Dobrze, niech przyjeżdża przytaknął. Dawno matki nie widziałem.

Trzy dni później Eła dostała wiadomość od Róży:

Dziś przyjeżdżam, nie musicie mnie odbierać, dojadę taksówką.

Synowa przygotowała sofę, kupiła więcej jedzenia, a nawet tort.

Róża pojawiła się wieczorem z dwiema wielkimi torbami i szerokim uśmiechem. Ale za jej plecami w korytarzu majaczyła męska postać.

Elu, poznaj powiedziała teściowa z radością. To Władysław, mój przyjaciel. On też musiał przyjechać do Warszawy załatwić sprawy, więc postanowiliśmy przyjechać razem i od razu się przedstawić.

Eła zdezorientowana spojrzała na nieznajomego mężczyznę około sześćdziesiątki. Siwy, w znoszonym garniturze, z podniszczoną walizką w ręce.

Dzień dobry wydukała.

Bardzo mi miło odparł Władysław, wyciągając dłoń. Róża tak wiele o was opowiadała.

Synowa zaprowadziła gości do salonu, próbując ogarnąć, co się właściwie dzieje.

Eła szepnęła teściowej na uboczu:

Róziu, a gdzie Władysław będzie spał? Nie uprzedzałaś, że przyjedziesz nie sama.

A co w tym złego? zdziwiła się Róża. Sofa duża, zmieścimy się. Władek nie jest wymagający.

Eła stała na środku salonu, starając się przetrawić sytuację. Dwuizbowy wynajęty przez nią i męża apartament był przeznaczony dla trzech osób. A tu nagle pięcioro.

Róziu, ale ja wszystko przygotowałam dla jednej osoby. Mamy przecież małe dziecko, miejsca jest niewiele.

Teściowa już rozpakowywała torbę:

Elu, nie martw się. Jesteśmy skromnymi ludźmi, dużo miejsca nie zajmiemy. Prawda, Władek?

Mężczyzna przytaknął, rozglądając się po mieszkaniu z zainteresowaniem:

Ładne lokum. Dzielnia przyzwoita, komunikacja blisko. Idealne do szukania pracy.

Do szukania pracy? powtórzyła Eła.

Tak, postanowiłem się tu urządzić wytłumaczył Władysław. W naszej wiosce nie ma perspektyw, a tu można coś znaleźć.

Eła poczuła, że zaczyna się jej kręcić w głowie. Wychodzi na to, że nie przyjechał na kilka dni.

A na jak długo planuje pan zostać?

No, jak to wyjdzie spokojnie odparła Róża. Władkowi trzeba czasu, żeby z pracą się określić.

Eła, nie dając po sobie poznać dezorientacji, wyszła do kuchni przygotować kolację. Właśnie wtedy wrócił z pracy Krzysztof.

Cześć, jak tam? Matka przyjechała?

Przyjechała. I nie sama.

Mąż się zatrzymał:

Jak to nie sama?

Z jakimś panem. Idź poznać Władysława.

Krzysztof wszedł do salonu, gdzie Róża pokazywała swojemu towarzyszowi rodzinne zdjęcia na telefonie.

Mamo, nie uprzedzałaś, że przyjedziesz z gościem.

Krzysiu, synku ucieszyła się kobieta. W końcu się poznacie. Władek, to mój syn.

Mężczyźni uścisnęli dłonie. Władysław uśmiechał się przyjaźnie:

Róża dużo o was mówiła. Dobrą rodzinę stworzyliście.

Dzięki sucho odparł Krzysztof. Mamo, możemy porozmawiać?

Wyszli do kuchni. Eła udawała, że jest zajęta gotowaniem, ale słuchała.

Mamo, oszalałaś? Przyprowadzić obcego faceta do naszego mieszkania?

Krzysiu, nie krzycz. Władek to dobry człowiek, przyjaźnimy się od pół roku.

Przyjaźnijcie się na zdrowie, ale nie u nas!

Róża się obraziła:

No i proszę. Matka tylko przeszkadza. A ja myślałam, że syn się ucieszy.

Krzysztof westchnął:

Mamo, nie chodzi o ciebie. Tylko trzeba było uprzedzić. Mamy dziecko, rutynę, potrzebny jest spokój.

Będziemy cicho obiecała teściowa. I nie na długo. Władkowi tylko trzeba trochę czasu, żeby się w mieście rozeznać.

Ostatecznie Krzysztof się ugiął. Wyrzucić matkę z jej przyjacielem byłoby nietaktem, a Eła milczała, nie naciskając.

Pierwsze dni minęły względnie spokojnie. Róża zajmowała się wnukiem, Władysław przeglądał ogłoszenia o pracę. Ale wkrótce zaczęły się problemy.

Rano kolejka do łazienki. Władysław długo się golił. Róża przygotowywała śniadanie dla wszystkich, nie pytając, co kto woli. Wieczorami goście oglądali telewizję w salonie, a małżeństwo z dzieckiem tłoczyło się w sypialni.

Elu, widziałem, że macie laptopa? zainteresował się Władysław przy kolacji. Muszę wysłać CV.

Mamy odparła Eła. Ale sami z niego korzystamy. Do pracy.

Ja tylko na chwilę. Sprawa ważna.

Mężczyzna rozsiadł się w salonie i spędzał tam większość dnia. Dzwonił do potencjalnych pracodawców, i to całkiem głośno.

Tak, doświadczenie mam spore. W Poznaniu byłem zastępcą kierownika działu. Co znaczy wiek? Jesz