Nie jest im bliska, tej piątce… Ale czy się przyznają…

Nie była im rodzona, tej piątce Ale czy to można powiedzieć

U Jacka zabrakło żony. Nie udało jej się dojść do siebie po ostatnim porodzie.

Można się martwić, można nie martwić, ale pięciu chłopców zostało. Najstarszy, Michał, miał dziewięć lat. Ilek siedem. Bliźniaki Kuba i Kacper po cztery. A najmłodsza zaledwie trzy miesiące, Hania, długo wyczekiwana córeczka

Nie ma czasu na smutek, gdy dzieci proszą o jedzenie. A gdy już wszystkich ułoży spać, o północy siedzi w kuchni, pali papierosa

Na początku Jacek radził sobie sam, jak mógł. No, szwagierka przyjeżdżała, trochę pomogła. Więcej rodziny nie mieli. Chciała zabrać Kubę i Kacpra, mówiąc, że będzie mu łatwiej. Potem przyszła para z opieki społecznej.

Proponowali, żeby wszystkie dzieci oddać do domu dziecka. Jacek nie miał zamiaru oddawać nikomu swoich dzieci. Jak to oddać własne dzieci? I jak potem żyć? Ciężko, oczywiście, ale co robić? Rosną powoli, w końcu wyrosną.

Starszym czasem zdążył sprawdzić lekcje. Z Hanią było najwięcej kłopotu, oczywiście. Ale tu już Michał i Ilek jakoś pomagali.

A pielęgniarka środowiskowa, Nina Janówna, często przychodziła, dbała. Któregoś dnia obiecała Jackowi przysłać nianię. W końcu to ciężkie dla mężczyzny z niemowlęciem. Mówiła, że dziewczyna dobra, pracowita. W szpitalu jako niania pracuje.

Własnych dzieci, co prawda, nie ma, jeszcze nie zamężna. Ale braci i siostry pomagała wychować, z dużej rodziny pochodzi, z sąsiedniej wsi. I tak pojawiła się w ich domu Lucyna.

Niewysoka, krępa, o okrągłej twarzy, z niemodnym warkoczem do pasa. I małomówna. Nie powie niepotrzebnego słowa. A jednak wszystko się zmieniło w domu Jacka. Dom zajaśniał wszystko wymyte, wyczyszczone.

Ubranka dziecięce pozaszywane, uprane. I za Hanią zdążyła się zaopiekować, i ugotować-usmażyć. W szkole i przedszkolu od razu zauważyli zmiany. Dzieci czyste, zadbane, guziki już nie przyszyte czarną nitką na białym, łokcie nie przetarte.

Któregoś dnia Hania zachorowała, dostała gorączki. Lekarka powiedziała, że wyzdrowieje, najważniejsza to opieka. Lucyna noce spędzała przy niej, sama ani razu się nie położyła. Wychowała dziewczynkę. I jakoś niepostrzeżenie została w domu Jacka

Młodsi zaczęli ją nazywać mamą, stęsknieni za matczyną czułością. A Lucyna nie skąpiła im ciepła. I pochwali, i po główce pogłaszcze. I przytuli. No bo dzieci to przecież

Starsi, Michał i Ilek, początkowo się boczyli, nie nazywali jej w żaden sposób. A potem po prostu mówili do niej Lucyna. Ani niania, ani mama po prostu Lucyna. Żeby, znaczy, pamiętać, że mieli swoją mamę Zresztą wiekiem ledwie mogłaby być ich matką.

Rodzina Lucyny była przeciw.

Po co sobie taki kłopot na głowę wkładać? Chłopców w wiosce mało?

Chłopcy są odpowiedziała ale Jacka mi żal A dzieci już się przyzwyczaiły, teraz szukać

I tak żyli. Piętnaście lat minęło niepostrzeżenie Dzieci się uczyły, rosły. No, nie zawsze gładko zdarzało się, że i naszaleją. Jacek się gniewał, po pas sięgał. A Lucyna go szarpnęła, mówiąc poczekaj, tato, najpierw trzeba sprawę wyjaśnić

I pokłócą się, i pogodzą, bywało. Tak że nikt w wsi już jej nie nazywał Lucyną. A Ludmiłą Wiesławówną, szanowali. Michał w tym roku już był żonaty, pierwszego dziecka oczekiwali.

Młodzi żyli osobno, Michał w państwowym gospodarstwie pracował. I nie byle jakim mechanizatorem był, co nie rok to nagroda, to premia, no tak. Ilek w mieście kończył studia, Lucyna szczególnie się nim chwaliła syn inżynierem będzie.

Wszystko razem robili i psocili w dzieciństwie, i stawali murem za siebie, gdy coś się działo. Hania do dziewiątej klasy przeszła, też duma Lucyny. I śpiewać, i tańczyć mistrzyni, żadne święto bez niej się nie obędzie.

A Jacek kolejny raz myślał, jak dobrze Nina Janówna mu żonę wybrała Tego lata Lucyna jakoś poczuła, że coś nie tak z jej organizmem, coś nie w porządku. Wiek, nigdy nie chorowała, a tu nagle w oczach się ćmi, mdłości

Jacka z jego papierosem zaczęła z domu na ganek wyganiać, źle się jej robiło. Najpierw myślała przejdzie, ale nie. Musiała w końcu do lekarza iść.

Do domu wróciła cicha i zamyślona. Od pytań Jackowych machnęła ręką, mówiąc, że głupstwa, wszystko w porządku.

Ale wieczorem, gdy wszyscy posnęli, zawołała Jacka na ganek.

Usiądź, tato, trzeba pogadać Wiesz, co mi lekarz powiedział? Dziecko będzie Za późno już coś robić, trzeba zostawić Powiedziała i twarz zakryła rękami. Wstyd, taki wstyd

Jacek tylko się zdziwił takiej wiadomości. Tyle lat nie było dzieci i proszę!

Jaki wstyd, mamo, starsi już prawie się rozlecieli, we dwoje, czy co, zostaniemy? Widzisz, natura wszystko dobrze ustawiła! Znaczy, będziemy się przygotowywać!

Jak dzieciom powiedzieć? Powiedzą, stara już, a tu jeszcze to

Jaka stara? Trzydzieści dziewięć, to są lata?

Oj, sama nie wiem, co robić, co robić Wstyd

Dobra. Sam powiem. Jutro powiem. Akurat wszyscy się zbiorą.

I powiedział. Gdy tylko przy stole się zebrali, tak im oznajmił. Że, moi kochani, wkrótce będziecie mieli jeszcze brata. Albo siostrę. Ot, tak.

Lucyna głowę spuściła, w talerzu coś niby wypatrywała, zaczerwieniona aż po łzy.

Michał, który z okazji niedzieli z młodą żoną u nich gościł, tylko się zaśmiał.

Super, mamo! Brawo! To razem z moją rodzicie! Im, maluchom, we dwoje nie będzie smutno rosnąć!

Kuba też się ucieszył:

No dalej, mamo! Jeszcze brat potrzebny!

A Kacper zaprotestował:

Nie Dziewczynkę. Bo chłopców u nas dużo, a dziewczynka jedna. Rozpieszczona księżnicka

Hania tylko spojrzała na Kacpra.

Rozpieszczona Ty rozpieszczałeś? O