Cień Cygana na białym śniegu

Cień Cygana na białym śniegu

Mroźne, krystaliczne powietrze stycznia zdawało się na zawsze wchłonąć zapach palących się świeczek z choinki i gorzki posmak łez mamy. Ostatnie dni w mieście minęły jak bolesne, rozmyte kadry. Alicja tak teraz nazywała się dziewczynka nawet nie zdążyła pójść na szkolny bal. Mama, przez łzy i drżącymi rękami, wciąż doszywała jej kostium Pani Miedzianej Góry, układała szklane paciorki na zielonej sukience, które błyszczały jak prawdziwe szmaragdy. Ale święta nie było. Zamiast tego niekończąca się, kołysząca podróż pociągiem, zaśnieżone pola za oknem, przypominające olbrzymią pikowaną kołdrę, i lodowaty ścisk żalu pod sercem.

Tata Po prostu zniknął. Nie fizycznie, nie. Po prostu wyparował z ich życia, jakby nigdy go nie było. A potem przyszła babcia, jego matka, z twarzą ostrą i twardą jak siekiera. Jej słowa wryły się Alicji w pamieć na zawsze, ostre, wygładzone, śmiertelne: Znosiliśmy cię tylko przez wzgląd na syna. Drzewo należy ciąć po sobie. Wracaj do swojej wioski, skąd przyszłaś. Alimenty będzie płacił, ale więcej żadnych kontaktów. Żadnych.

I oto stali na zaśnieżonym placyku przed krzywym, ale przytulnym domem babci. Rozładowywali skromne bagaże pod czujnym wzrokiem dziesiątek ciekawskich oczu. Sąsiedzi. Wyszli jak na przedstawienie. Jedni patrzyli z cichym, kwaśnym współczuciem. Drudzy z ledwo skrywaną, zjadliwą złośliwością. A kiedyś, pamiętała Alicja z opowieści mamy, ci sami ludzie niemalże wchodzili w oczy, płaszczyli się przed miejską, która dobrze wyszła za mąż. Teraz widzieli tylko pokonaną, zrzuconą z piedestału.

Wakacje skończyły się błyskawicznie. Nowa szkoła powitała ją lodowatą ciszą i kłującymi, badawczymi spojrzeniami. Była obca. Biała wrona w miejskiej sukience, z kokardami, które teraz wydawały się jej śmieszne i krzykliwie naiwne. Dziewczyny, stadem wron, natychmiast rzuciły się na nowy okaz.

Patrzcie, Pinokio w spódnicy! rozległ się czyjś piskliwy śmiech. Nogi, nogi! Jak patyczki!

Alicja skuliła się, próbując stać się niewidzialna, ale ich spojrzenia wbijały się w nią jak noże.

Po lekcjach piekło trwało. Czysty, puszysty śnieg, który rano tak ją kusił, stał się bronią. Gęste, ulepione z nienawiścią śnieżki leciały w nią z każdej strony. Każdy cios był celny i okrutny, odbierał oddech i zdradliwie wyciskał łzy. Upadła na kolana, zakrywając głowę rękami, gotowa poddać się, zniknąć, roztopić tu, w zaspie.

I nagle kakofonia pisków i śmiechu zmieniła się w okrzyki strachu i bólu.

Dawaj im, miejska! Żwawiej! rozległ się nad nią dzwoniący, psotny, beztroski głos.

Podniosła zapłakaną twarz. Przed nią, zasłaniając ją przed latającymi pociskami, stał chłopiec. Zręcznie, niemal automatycznie, lepił i rzucał śnieżne kule z taką szybkością i furią, że napastnicy już uciekali w popłochu.

Uciekajmy! To ten wściekły Cygan! rozległo się po ulicy.

Odwrócił się do niej. Tak, naprawdę przypominał cygańskiego chłopca z książki: śniada skóra, ciężkie, niemal czarne włosy wymykające się spod starej uszanki, i oczy dwa rozżarzone węgle, w których tańczyły wesołe iskierki. Starał się trzymać sztucznie szorstko, ręce w boki, spojrzenie wyzywające, ale uśmiech, który teraz przemknął mu po ustach, był niewiarygodnie ciepły i dobry.

Ty jesteś ta z miasta? Ja Maksym. Dla swoich Maks. Jeśli będziesz płakać, znowu cię zbiją. Dość. Od dziś jesteś pod moją ochroną. Nikt cię więcej nie tknie.

Ostatnie słowa wypowiedział z jakąś uroczystą, naiwną powagą, widocznie gdzieś to podpatrzył i zapamiętał. I natychmiast zawstydził się własnego patosu, mocno rumieniąc się pod śniadą cerą.

Tak zaczęła się ich przyłaźń. Maks, oczywiście, nie był Cyganem. Po prostu przezwisko przylgnęło przez nietypowy wygląd. Okazali się zaskakująco podobni: oboje pożerali książki wynoszone ze skrzypiącej, pachnącej starością wiejskiej biblioteki. Maks zdążył już przeczytać całe Vernea i Londona. Ich wspólną obsesją stały się podróże. Potrafili godzinami siedzieć na wzgórzu nad Wisłą, czując, jak potężny wiatr bije im w twarze, i śledzić kolorowe statki odpływające w nieznane. Dzielili się marzeniami: on objechać świat własnym statkiem, ona zaśpiewać na wielkiej scenie, by jej głos usłyszano za oceanem.

Lata mijały. Dziecięca przyjaźń niezauważalnie przetopiła się w coś większego, delikatnego i głębokiego. Tata kupił Maksowi motor, i stał się on ich biletem do wolności. Pędzili po polnych drogach, wiatr wył w uszach, urywając słowa, a ona, obejmując go za plecy, krzyczała z zachwytu. Jeździli na odległe jeziora z wędkami, w bory po jagody, po prostu na koniec świata, jak to nazywali.

Alu, dziś jesteś no, po prostu aż mruży oczy. Piękniejsza niż wczoraj mówił, starając się patrzeć w bok, ale ukradkiem łapiąc jej wzrok. Tylko nie kręć się tak przy tych miejskich fi