Gotowałem, ale nic strasznego się nie stało! No cóż, u facetów tak bywa – poniosło mnie, nie zdążyłem się zatrzymać.

Weroniko, przecież nic strasznego się nie stało! No cóż, mężczyźni bywają tacy poniosło go, nie zdążył się zatrzymać. Bądź mądrzejsza. Naprawdę oddasz męża jakiejś dziewczynie? Będzie myślała, że cię pokonała! Walcz o rodzinę! przekonywała teściowa.

W sobotni poranek Weronika zawiozła syna do rodziców. Umówiła się, że Daniel zostanie u nich jakiś czas.

Po powrocie do domu wyciągnęła z balkonu kartonowe pudła i zaczęła pakować rzeczy. Najpierw w pokoju dziecięcym.

Układała ubrania, zabawki, książki, zaklejała taśmą i podpisywała. Jeszcze chwila, a w pokoju zostaną tylko meble, których nie planowała zabierać.

Około południa zadzwonił telefon. Weronika spojrzała na ekran teściowa.

Dzień dobry, Danuto.

Witaj, Weroniko. Jarosław mi wszystko opowiedział. Rozumiem jest ci przykro. Ale może nie spiesz się tak? Poczekaj, ochłoń, przemyśl. Może nie warto od razu niszczyć rodziny? zapytała teściowa.

To nie ja niszczę rodzinę, tylko Jarosław odpowiedziała Weronika.

Weroniko, nie zwalniam go z odpowiedzialności! Ale może na pierwszy raz mu wybaczyś?

O jakim pierwszym razie pani mówi? Pani syn od pół roku spotyka się z koleżanką z pracy, oszukuje mnie. A pani mówi wybacz? Nie powiedziała stanowczo.

Weroniko, proszę, pomyśl jeszcze. Pozbawiasz Daniela ojca. A Jarek tak kocha syna!

Danuto, Jarosław będzie mógł się z nim widywać, nie zamierzam tego utrudniać. Ale żyć z pani synem już nie chcę. I proszę, zakończmy tę rozmowę pakuję rzeczy, nie mam czasu.

Weronika zapakowała dwa ostatnie pudła, przeszła do sypialni i zaczęła układać w walizki swoją garderobę.

Teściowa pojawiła się w mieszkaniu dokładnie godzinę później. Danuta jakoś uznała, że w osobistej rozmowie przekona synową, by nie rozbijała rodziny.

Rozmowa potoczyła się po raz kolejny w kółko:

Weroniko, przecież nic się nie stało! Mężczyźni czasem tak mają poniosło go, nie zdążył się zatrzymać. Bądź mądrzejsza. Naprawdę oddasz go jakiejś dziewczynie? Będzie myślała, że wygrała! Walcz!

Danuto, Jarosław to nie puchar, żebym o niego walczyła! Mam zaprosić tę Kasię na pojedynek? Czy na ring bokserski? A co ona ma z tym wspólnego? Gdyby nie Kasia, byłaby jakaś Ewa czy Kinga.

Wiesz, powiem ci w tajemnicy, że Zbigniew ojciec Jarosława też w młodości grzeszył. Ale ja byłam mądrzejsza od ciebie i zachowałam rodzinę. I patrz jesteśmy razem już prawie trzydzieści pięć lat. Wkrótce będziemy obchodzić korale.

Na czym polegała ta mądrość? uśmiechnęła się ironicznie Weronika.

Nie robiłam mu scen. Wręcz przeciwnie byłam czulsza, gotowałam jego ulubione potrawy, interesowałam się jego sprawami. Zajęłam się też sobą zmieniłam fryzurę, schudłam, witałam go z pracy z uśmiechem tłumaczyła teściowa.

Czasem wiedziałam, że wraca od tej drugiej, i miałam ochotę nie podać mu kapci, tylko wziąć patelnię i walnąć z całej siły. Ale znosiłam to i się uśmiechałam. I widzisz zatrzymałam męża. Syn wyrósł z ojcem, a wnuk ma dziadka.

Wie pani, Danuto, jest pani niesamowitą kobietą. Ja bym tak nie potrafiła. Mam niestety zbyt wyrafinowane poczucie wstrętu. To, co pani proponuje, jest dla mnie jak jedzenie ze śmietnika odpowiedziała zimno Weronika.

Teściowa wściekła się, zerwała z krzesła i bez pożegnania wybiegła z mieszkania.

A Weronika pakowała dalej. Wiedziała, że to jeszcze nie koniec, że zarówno Jarosław, jak i Danuta będą jej jeszcze psuć nerwy. Dlatego spieszyła się, by opuścić to mieszkanie.

Następnego dnia w niedzielę przyjechał jej ojciec. Szybko załadowali walizki i pudła do wynajętej busy i odjechali.

Po drodze Weronika poprosiła ojca, by zatrzymał się pod domem teściowej, by oddać klucze od mieszkania.

Wyobraź sobie opowiadała następnego dnia przyjaciółce wczoraj teściowa godzinę błagała, żebym wybaczyła Jarosławowi głupie wybryki i nie wniosła o rozwód.

Jakie argumenty podała? spytała Klaudia.

Standardowe: pozbawiasz dziecko ojca, wszyscy mężczyźni zdradzają, kobiety muszą być mądrzejsze. Potem podzieliła się swoim doświadczeniem, jak sama w takiej sytuacji odzyskała męża.

I jak?

Nie będę ci tego powtarzać, ale uwierz to kompletny absurd. Ty byś tak nie postąpiła.

Już złożyłaś wniosek?

Tak, jeszcze w piątek odparła Weronika.

No wreszcie uwolnisz się od tego Don Juana. Bo przykro było patrzeć na tego kopciucha powiedziała Klaudia.

Co znaczy przykro było patrzeć? Wiedziałaś, że kręci się z tą Kasią? oburzyła się Weronika.

Nie wiedziałam na pewno, ale podejrzewałam przyznała ze skruchą przyjaciółka.

Dlaczego mi nie powiedziałaś? Myślałam, że jesteśmy przyjaciółkami obraziła się i wstała, by wyjść.

Czekaj! zatrzymała ją Klaudia. Posłuchaj najpierw, co ci powiem. Po pierwsze, nic nie wiedziałam na pewno. Widziałam to samo co ty, tylko wyciągnęłam inne wnioski. Pamiętasz ten firmowy wyjazd?

Jak Kasia uwijała się wokół Jarosława. Ty to widziałaś? Ile razy prosiła się na delegacje, żeby jechać z nim?

Pracujesz w księgowości, widziałaś dokumenty nie zastanowiłaś się, dlaczego zawsze w ostatniej chwili Kasia zastępowała kogoś innego? Tak, podejrzewałam, ale nic nie mówiłam, bo nie byłam pewna.

Mogłaś chociaż napomknąć.

A jeśli bym się myliła, a to były tylko moje urojenia? Co byś o mnie pomyślała? Że chcę was poróżnić? Pamiętasz, co się stało z Olą?

Powiedziała koleżance, że widziała jej męża z inną. Nawet pokazała zdjęcie, jak ją obejmuje.

W rodzinie był skandal, ale się pogodzili, a Ola okazała się winna oskarżyli