Mąż opiekował się chorą matką, podczas gdy żona pracowała. Aż pewnego dnia zobaczyła, jak kupuje kwiaty i wręcza je innej kobiecie

Walentyna nie pamiętała, kiedy ostatnio czuła się tak wypoczęta. Jej służbowa podróż została przesunięta o kilka godzin, więc bez słowa wyjaśnienia wyłączyła telefon i rozciągnęła się na łóżku. Dopiero co wróciła ze wsi, gdzie spędziła dwa dni bez chwili wytchnienia: sprzątanie, pranie, gotowanie wszystko to pod ciągłym ostrzałem teściowej i męża.

Według teściowej, Walentyna „zmarnowała” męża, zarabiała za mało, bo przecież to z jej pieniędzy utrzymywali się bliscy mąż i jego matka, którzy rzekomo żyli w biedzie. Marek, jej mąż, tylko przytakiwał, mówiąc, że Walentyna mogłaby znaleźć dodatkową pracę, skoro wraca z biura wcześnie i nawet nie musi gotować.

Popatrz, jak ona myje podłogę pouczała teściowa swojego syna. Godzinami szoruje, a mogłaby w tym czasie zająć się praniem.

Nie wytrzymując, Walentyna odparła, że gdyby oni choć raz w tygodniu umyli podłogę, nie byłaby tak brudna. Lepiej było milczeć zaczęła się prawdziwa burza wyrzutów. Zamknęła oczy i spokojnie zaproponowała:

Przecież proponowałam wam przeprowadzkę do miasta. Wtedy i Marek, i ja moglibyśmy się wami opiekować, a mąż nie musiałby rezygnować z pracy.

Marek wpadł w furię, podskakując do niej:

Więc niech facet haruje jak wół, a potem jeszcze opiekuje się matką? Chyba masz zamiast serca kamień.

Walentyna nie czekała na ciąg dalszy, po prostu wyszła z domu i usiadła na ławce pod bramą.

Waleniu, co się stało? przed nią stanęła sąsiadka Grażyna. Dopiero ocierając łzy, Walentyna ją rozpoznała. Poznały się jeszcze przed ślubem i od razu polubiła tę kobietę.

Cześć, Grażka westchnęła.

Znowu rodzinka daje ci w kość? spytała sąsiadka.

Nawet nie mów…

To oczywiście nie moja sprawa, ale nie rozumiem, dlaczego ich utrzymujesz. Mąż ciągle tu jest, a tak naprawdę nie żyjecie razem. Po co ci to?

Nie wybieraliśmy takiego życia, Grażka. Nie możemy przecież zostawić jego matki w takim stanie. Jak wyzdrowieje, Marek wróci do miasta.

Pewnie przebiegnie maraton, wszystkich nosząc na plecach zaśmiała się Grażyna. Moim zdaniem udaje chorobę. A ty byłaś kiedyś inna. Co się stało, zupełnie ci rozum odjęli?

Nie wiem, po prostu… wzruszyła ramionami Walentyna. Jak coś, wpadaj.

Kiedy zadzwonił telefon, zobaczyła, że to szef. Powiedział, że wyjazd służbowy przesunięto na późniejsze popołudnie. Ucieszyła się to oznaczało dodatkowy zarobek, bo podróże dobrze płacili. A przy tym sposób, by uniknąć ciągłych telefonów od Marka i jego mamy.

Gdy powiedziała o tym w domu, atmosfera nawet się rozluźniła. Wieczór minął spokojnie, chociaż przed snem położyli się w osobnych łóżkach, bo Marek nie chciał denerwować matki. Walentyna się nie sprzeciwiła, nawet ucieszyła. Była zbyt zmęczona po sprzątaniu i szybko zasnęła.

O drugiej w nocy obudziła ją teściowa:

Śpisz, czy nie słyszysz, że cię wołam?

Kilka razy mrugnęła, jeszcze senna.

Chyba mocno zasnęłam. Co się stało?

Podaj mi tabletki.

Spójrzała na nią: odległość do jej kanapy była większa niż do szafki z lekami czy do syna. Ale wstała. Zasnęła dopiero o piątej, a wstawać musiała o szóstej. Do miasta dojechała zmęczona jak po całym dniu pracy. Gdy usłyszała, że wyjazd przesunięto, omal nie podskoczyła z radości. Wyłączyła telefon i padła na łóżko. Teraz czuła się wypoczęta.

Zdażyła się nawet spokojnie umalować i dojechać na dworzec. Nie obchodziło jej, że była pomyłka z miastem i teraz jedzie w inne miejsce ważne, że zdążyła odpocząć.

Godzinę wcześniej dostała zaliczkę, ale po raz pierwszy postanowiła nie wysyłać pieniędzy mężowi, choć sama nie wiedziała, co się zmieniło. Ostatnio oddała większość wypłaty, a teraz chciała zatrzymać coś dla siebie.

Zostało dwadzieścia minut do odjazdu pociągu, więc wstąpiła po wodę do bufetu. Przyspieszając kroku, zobaczyła Marka przy kwiaciarni. Ogarnęło ją niedowierzanie: przecież miał opiekować się chorą matką? Mówił, że jest tak źle, że boi się ją zostawiać samą! A tu kupuje bukiet.

Zatrzymała się i, śledząc go, pomyślała: a może te kwiaty nie są dla niej, tylko dla innej? Ta myśl jej się nie spodobała, ale ziarno wątpliwości już padło. Zostało dziewięć minut, ścisnęła bilet i ruszyła za mężem, widząc, jak wsiada do taksówki. Szybko zatrzymała inną i krzyknęła do kierowcy:

Jedź za nim, zapłacę podwójnie!

Kierowca, zaciekawiony, uniósł brew, ale przystał na to i ruszył. Przez okno zobaczyła, jak Marek całuje inną kobietę i wręcza jej kwiaty, zanim wsiadła do auta. Poczuła, jak wszystko w niej się przewraca. Kierowca spojrzał na sytuację z uśmiechem:

Wie pani, może to wcale nie to, o czym pani myśli.

Dopiero wtedy spojrzała na niego i zdała sobie sprawę, że wygląda zbyt dobrze jak na taksówkarza.

Nigdy wcześniej nie jeździła tak luksusowym autem. Zastanawiała się, czy może coś się w jego życiu popsuło i udaje kierowcę. Gdy tak myślała, auto skręciło w podwórko i zatrzymało się przed jej blokiem. Zobaczyła, jak Marek z nieznajomą wchodzą do klatki. Łzy napłynęły jej do oczu.

Więc kiedy ona jest w podróży, a „chora” teściowa na wsi, on przyprowadza kogoś do jej mieszkania?

Pójdzie pani tam? spytał kierowca ze współczuciem.

Nie, nie ma sensu odparła.

Słusznie. I tak spóźni się pani na pociąg. A dokąd pani miała jechać?

Wymieniła miasto oddalone o dwieście kilometrów.

To głupota. Wypijemy kawę, uspokoi się pani, a potem panią zawiozę zaproponował.

Nie mam tyle pieniędzy na taksówkę zaprotestowała.

A gdzie pani widzi taksówkę? Właśnie przywiozłem ojca na pociąg. Co