Wczesna wiosna

Wczesna wiosna

Mała Ola, czteroletnia dziewczynka, przyglądała się nowemu, który niedawno pojawił się na ich podwórku. Był to siwowłosy emeryt, siedzący na ławce. W ręce trzymał laskę, na którą opierał się jak czarodziej z bajki.

Ola nie wytrzymała i zapytała:

Dziadku, pan jest czarodziejem?

Gdy usłyszała przeczącą odpowiedź, trochę się zmartwiła.

To po co panu ta laska? ciągnęła dziewczynka.

Potrzebna mi, żeby łatwiej się poruszać wyjaśnił Jerzy Nowak i przedstawił się dziewczynce.

Czyli pan jest bardzo stary? dopytywała ciekawska Ola.

Według twoich kryteriów stary, ale według moich jeszcze nie bardzo. Po prostu noga mnie boli, niedawno ją złamałem. Niefortunnie upadłem. Dlatego na razie chodzę z laską.

W tym momencie wyszła babcia dziewczynki i, biorąc ją za rękę, skierowała się do parku. Wanda Kowalska przywitała się z nowym sąsiadem, a on uśmiechnął się w odpowiedzi. Jednak przyjaźń sześćdziesięciodwuletniego mężczyzny nawiązała się głównie z Olą. Dziewczynka, czekając na babcię, wychodziła na podwórko nieco wcześniej i zdążyła przekazać starszemu przyjacielowi wszystkie nowinki: o pogodzie, o tym, co babcia ugotowała na obiad, i o tym, że jej koleżanka chorowała tydzień temu

Jerzy Nowak zawsze częstował małą sąsiadkę dobrym czekoladowym cukierkiem. I dziwił się, gdy za każdym razem dziewczynka dziękowała, rozpakowywała cukierek, odgryzała dokładnie połowę, a resztę starannie zawijała w papierek i chowała do kielniaka.

Dlaczego nie zjadłaś całego? Nie smakował? pytał Jerzy.

Był bardzo smaczny. Ale muszę poczęstować też babcię odpowiadała dziewczynka.

Emeryt był wzruszony, więc następnym razem wręczył jej dwa cukierki. Jednak Ola znowu odgryzła pół i schowała resztę.

A teraz dla kogo oszczędzasz? spytał Jerzy, zdumiony oszczędnością dziecka.

Teraz mogę dać mamie i tacie. Choć sami mogą sobie kupić, to i tak się cieszą, gdy ich ktoś poczęstuje wyjaśniła Ola swoje plany.

Ach, już rozumiem. Pewnie macie bardzo zgraną rodzinę domyślił się sąsiad. Masz szczęście, dziewczynko. I dobre serce.

Moja babcia też ma dobre serce. Bo bardzo wszystkich kocha zaczęła opowiadać Ola, ale babcia już wyszła z klatki i podała wnuczce rękę.

A, właśnie, panie Jerzy, dziękujemy za słodycze. Ale wnuczce, i mnie też, nie powinno się jeść tyle cukierków. Wybacz pan

No to co ja mam teraz robić? zakłopotał się. A co wam wolno?

W domu mamy wszystko Dziękujemy, nic nam nie trzeba uśmiechnęła się Wanda.

Nie, tak nie może być. Bardzo chcę was częstować. Poza tym chcę, żebyśmy byli dobrymi sąsiadami odparł Jerzy z uśmiechem.

W takim razie przechodzimy na orzechy. I jemy je tylko w domu, czystymi rękami. Zgoda? zwróciła się już do sąsiada i wnuczki.

Dziewczynka i Jerzy skinęli głowami, i odtąd Wanda co rusz znajdowała w kieszeniach Oli kilka włoskich orzechów lub laskowych.

Oj, ty moja wiewiórko. Orzeszki nosi. A wiesz, że to teraz droga przyjemność, a panu Jerzemu leki są potrzebne, widzisz, że kuleje?

Wcale nie jest starym dziadkiem i nie kuleje. Noga mu się goi broniła przyjaciela Ola. A na zimę chce nawet na narty wrócić.

Na narty? zdziwiła się babcia. No to brawo.

A kupicie mi narty, babciu? poprosiła Ola. Będziemy z panem Jerzym razem jeździć. Obiecał mnie nauczyć

Wanda, spacerując z wnuczką po parku, zaczęła zauważać, że sąsiad coraz żwawiej chodzi po alejkach, już bez laski.

Dziadku, ja z panem! Ola doganiała Jerzego i maszerowała obok niego energicznie.

Poczekajcie i na mnie spieszyła za nimi Wanda.

Tak zaczęli chodzić we trójkę, i wkrótce Wandzie spodobały się te spacery, a dla Oli stały się wesołą zabawą. Jej energii można było pozazdrościć biegała, tańczyła przed starszymi, wspinała się na ławkę, a potem znów szła obok, komenderując:

Raz-dwa, trzy-cztery! Twardszy krok, patrz przed siebie!

Po spacerze babcia i sąsiad siadali na ławce, a Ola bawiła się z koleżankami, zawsze otrzymując od Jerzego garść orzeszków na pożegnanie.

Pan ją rozpieszcza mówiła zawstydzona Wanda. Zostawmy tę tradycję na święta. Proszę.

Jerzy zaczął opowiadać Wandzie, że pięć lat temu został wdowcem i dopiero teraz udało mu się wymienić trzypokojowe mieszkanie na dwa: kawalerkę, do której się przeprowadził, oraz dwupokojowe dla rodziny syna.

Tu mi się podoba. I choć nie szukam towarzystwa, to jednak dobrze mieć przyjaciół, zwłaszcza sąsiedzkich.

Dwa dni później do drzwi Jerzego zadzwoniono. Na progu stała Ola i Wanda z talerzem pierogów.

My też chcemy pana poczęstować powitała go Wanda.

A czy ma pan czajnik? zapytała Ola.

Oczywiście, cóż za radość! Jerzy szeroko otworzył drzwi.

Przy herbacie było wszystkim przytulnie i ciepło. Potem Ola z zainteresowaniem oglądała biblioteczkę i kolekcję obrazów sąsiada, a Wanda obserwowała radość wnuczki i cierpliwość, z jaką Jerzy opowiadał jej o każdym obrazie.

Moje wnuki mieszkają daleko I już studiują. Tęsknię dodał Jerzy. A twoja babcia jest jeszcze młoda!

Pogłaskał dziewczynkę i podał jej ołówek oraz kartkę.

Dopiero od dwóch lat jestem na emeryturze i nie mam czasu się nudzić Wanda wskazała wzrokiem na wnuczkę. Poza tym córka spodziewa się drugiego dziecka. Dobrze, że mieszkamy w sąsiednich klatkach. Wszyscy razem.

Całe lato sąsiedzi spędzali razem, a zimą babcia, jak obiecała, kupiła Oli narty. Trójka zaczęła trenować na przygotowanej trasie w parku.

Jerzy i Wanda tak się zaprzyjaźnili, że spacerowali już tylko razem. Ola, która nie chodziła do przedszkola, była prawie zawsze u bab