Nie swoja jest dla nich, tej piątce… Ale czy ktoś odważy się zaprzeczyć…

Nie była im matką, tej piątce Ale któż by się odważył powiedzieć

Egonowi umarła żona. Nie podźwignęła się po ostatnim porodzie.

Można się martwić, można nie, ale pięcioro dzieci zostało. Najstarszy, Mirek, miał dziewięć. Leszkowi siedem. Bliźniakom, Krzysiowi i Jarkowi, po cztery. A najmłodsza, długo wyczekiwana córeczka, Ewcia, ledwo trzy miesiące

Nie ma czasu na smutek, gdy dzieci wołają o jedzenie. A gdy je ułoży spać, o północy siedzi w kuchni, kurzy papierosa

Na początku Egon radził sobie, jak mógł. Ciotka przyjeżdżała czasem, trochę pomogła. Więcej rodziny nie mieli. Chciała zabrać Krzysia i Jarka, mówiąc, że będzie mu lżej. Potem przyszła para z opieki społecznej.

Proponowali oddać wszystkie dzieci do domu dziecka. Egon nie zamierzał nikomu oddawać swoich. Jak to własne dzieci komuś oddawać? I jak potem żyć? Trudno, oczywiście, ale co robić? Rosną powoli, w końcu dorosną.

Starszym czasem nawet lekcje sprawdzał. Z Ewcią było najwięcej kłopotu, to jasne. Ale i Mirek z Leszkiem jakoś pomagali.

A i pielęgniarka, Nina Stanisławówna, często przychodziła, doglądała. Pewnego dnia obiecała Egonowi przysłać nianię. W końcu mężczyźnie z niemowlęciem niełatwo. Mówiła, że dziewczyna dobra, pracowita. W szpitalu jako pomocnica pracuje.

Własnych dzieci, co prawda, nie ma, jeszcze niezamężna. Ale braci i siostry wychowywała, z dużej rodziny pochodzi, z sąsiedniej wsi. I tak pojawiła się w ich domu Łucja.

Niska, krzepka, o okrągłej twarzy, z niemodnym warkoczem do pasa. I małomówna. Nie powie niepotrzebnego słowa. A jednak wszystko w domu Egona się zmieniło. Dom zajaśniał wszystko umyte, wyczyszczone.

Dziecięce ubrania pozaszywała, wyprała. I za Ewcią zdążyła się zaopiekować, i ugotować, usmażyć. W szkole i przedszkolu od razu zauważyli zmiany. Dzieci czyste, schludne, guziki już nie przyszyte czarną nitką do białej koszuli, łokcie nie przetarte.

Pewnego dnia Ewcia zachorowała, gorączkowała. Lekarka powiedziała, że wyzdrowieje, byle ją doglądać. Więc Łucja noce przesiedziała przy niej, sama ani razu się nie położyła. Wychowała dziewczynkę. I jakoś tak niepostrzeżenie została w domu Egona

Młodsi już zaczęli wołać ją mamo, stęsknieni za matczyną czułością. A Łucja na czułość nie skąpiła. I pochwali, i po główce pogłaszcze. I przytuli. No bo dzieci to jednak dzieci

Starsi, Mirek z Leszkiem, początkowo się boczyli, żadnego imienia nie używali. A potem po prostu mówili do niej Łucja. Ani niania, ani mama po prostu Łucja. Żeby, znaczy, pamiętać, że swoją matkę mieli Zresztą wiekiem ledwie mogła być ich matką.

Rodzina Łucji była przeciw.

Po co sobie taki kłopot na kark wieszasz? Chłopców w wsi mało?

Chłopcy są odpowiedziała ale mnie Egona szkoda A dzieciaki już przyzwyczaiły się, teraz szukać nowej

I tak żyli. Piętnaście lat minęło jak z bicza strzelił Dzieci się uczyły, rosły. No, nie zawsze gładko bywało, że i nabroiły. Egon się gniewał, po pasek sięgał. A Łucja go szarpnęła, mówiąc, poczekaj, tato, najpierw sprawę wyjaśnij

I pokłócili się, i pogodzili, bywało. Tak że nikt już na wsi nie nazywał jej Łucja. A Łucja Władysławowa mówili, szanowali. Mirek w tym roku już żonaty był, na pierwszaka czekali.

Młodzi mieszkali osobno, Mirek w PGR-ze pracował. I nie byle jakim mechanizatorem był co rok to nagroda, to dyplom, ot tak. Leszek w mieście kończył politechnikę, Łucja nim szczególnie się chwaliła syn będzie inżynierem.

Wszystko razem robili i psocili w dzieciństwie, i za sobą stawali, gdy trzeba. Ewcia do dziewiątej klasy przeszła, też Łucjyna duma. I śpiewać, i tańczyć mistrzyni, żadne święto bez niej się nie obyło.

A Egon już któryś raz myślał, jak to dobrze, że Nina Stanisławówna żonę mu wybrała Tego lata Łucja jakoś poczuła, że coś nie tak z jej ciałem, coś nie w porządku. Wiek, nigdy nie chorowała, a tu nagle w oczach się ćmi, mdłości

Egona z jego papierosami zaczęła wyganiać na ganek, niedobrze się czuła. Myślała, że przejdzie, ale nie. Musiała w końcu do lekarza iść.
Wróciła do domu cicha i zamyślona. Od pytań Egona się odgradzała, bzdury, mówiła, wszystko w porządku.

Ale wieczorem, gdy wszyscy spali, zawołała Egona na ganek.

Siadaj, tato, trzeba pogadać Wiesz, co mi lekarz powiedział? Dziecko będzie Za późno już cokolwiek robić, trzeba zostawić Powiedziała i twarz zakryła dłońmi. Wstyd, co za wstyd

Egon tylko zdumiał się takiej wiadomości. Tyle lat nie było dzieci i proszę!

Jaki wstyd, mamo, starsi już prawie się rozleźli, we dwoje, co, zostaniemy? Patrz, natura dobrze wszystko ułożyła! To znaczy, będziemy się szykować!

Jak dzieciom powiedzieć? Powiedzą, stara już, a tu jeszcze to

Jaka stara? Trzydzieści dziewięć, jakie to lata?

Oj, sama nie wiem, co robić, co robić Wstyd

Dobra. Ja powiem. Jutro powiem. Akurat wszyscy się zbiorą.

I powiedział. Ledwie przy stole zasiedli, tak im oznajmił. Że, moi kochani, niedługo będziecie mieli jeszcze brata. Albo siostrę. Ot tak.

Łucja głowę spuściła, w talerzu coś wypatrywała, zaczerwieniła się aż po łzy.

Mirek, który z okazji niedzieli z młodą żoną u nich gościł, tylko się zaśmiał.

Super, mamo! Brawo! To razem z moją rodźcie! Maluchom w duecie raźniej rosnąć będzie!

Krzyś też się ucieszył:

Dawaj, mamo! Jeszcze brat potrzebny!

A Jarek zaprotestował:

Nie Dziewczynkę. Bo chłopców u nas dużo, a dziewczynka jedna. Rozpieszczona księżniczka

Ewcia tylko spojrzała na Jarka.

Rozpieszczona Ty rozpieszczałeś?