Gotowałem i nic strasznego się nie stało! No cóż, u facetów to się zdarza – poniosło mnie i nie zdążyłem się zatrzymać

Weroniko, przecież nic strasznego się nie stało! No cóż, mężczyźni bywają tacy poniosło go, nie zdążył się zatrzymać. Bądź mądra. Naprawdę oddasz męża jakiejś dziewczynie? Ona pomyśli, że cię pokonała! Walcz o rodzinę! przekonywała teściowa.

W sobotni poranek Weronika zawiozła syna do rodziców. Umówiła się, że Kacper zostanie u nich na jakiś czas.

Wróciwszy do domu, sięgnęła po kartonowe pudła z balkonu i zaczęła pakować rzeczy. Najpierw w pokoju dziecięcym.

Układała ubrania, zabawki, książki, zaklejała pudła taśmą i podpisywała. Jeszcze chwila, a w pokoju zostaną tylko meble, których nie planowała zabierać.

Około południa zadzwonił telefon. Weronika spojrzała na ekran teściowa.

Dzień dobry, Danuto.

Dzień dobry, Weroniko. Krzysztof mi wszystko opowiedział. Rozumiem jest ci przykro. Ale może nie spiesz się tak? Poczekaj, ochłoń, pomyśl. Może nie warto od razu niszczyć rodziny? spytała teściowa.

To nie ja niszczę rodzinę, tylko Krzysztof odparła Weronika.

Weroniko, nie zwalniam go z odpowiedzialności! Ale może wybaczysz mu ten pierwszy raz?

O jakim pierwszym razie pani mówi? Pani syn od pół roku spotyka się z koleżanką z pracy, oszukuje mnie. A pani mówi „wybacz”? Nie powiedziała stanowczo.

Weroniko, pomyśl jeszcze. Przecież odbierasz Kacprowi ojca. A Krzyś tak kocha syna!

Danuto, Krzysztof będzie mógł widywać się z Kacprem, nie będę mu przeszkadzać. Ale żyć z tobą synem nie zamierzam. I na tym zakończmy pakuję rzeczy, nie mam czasu.

Weronika zapakowała ostatnie pudła, przeszła do sypialni i zaczęła układać swoją garderobę w walizki.

Teściowa pojawiła się w mieszkaniu dokładnie godzinę później. Danuta jakoś uznała, że w osobistej rozmowie przekona synową, by nie rozbijała rodziny.

Rozmowa potoczyła się w kółko:

Weroniko, przecież nic strasznego się nie stało! No cóż, mężczyźni bywają tacy poniosło go, nie zdążył się zatrzymać.

Bądź mądrzejsza. Naprawdę oddasz męża jakiejś dziewczynie? Ona pomyśli, że cię pokonała! Walcz o rodzinę!

Danuto, Krzysztof to nie puchar przechodni, żebym o niego walczyła! Mam zaprosić tę Kasię na pojedynek? Czy może na ring bokserski? A co do niej? Gdyby nie Kasia, byłaby Ania czy Magda.

Wiesz, powiem ci w tajemnicy, że Zbigniew ojciec Krzysztofa też w młodości grzeszył. Ale byłam mądrzejsza od ciebie i zachowałam rodzinę. I widzisz jesteśmy razem już prawie trzydzieści pięć lat. Niedługo będziemy obchodzić jubileusz koralowe gody.

Na czym polegała ta mądrość? uśmiechnęła się ironicznie Weronika.

Nie robiłam mu awantur. Wręcz przeciwnie byłam bardziej czuła, gotowałam jego ulubione potrawy, interesowałam się jego sprawami, zadbałam o siebie zmieniłam fryzurę, schudłam, witałam go z pracy z uśmiechem wyjaśniła teściowa.

Czasem wiedziałam, że właśnie wraca od tej drugiej, i chciało mi się nie kapcie mu podać, ale wziąć patelnię i walnąć z całej siły. A ja znosiłam to i się uśmiechałam. I widzisz utrzymałam męża. Syn wychował się z ojcem, a wnuk ma dziadka.

Wie pani, Danuto, jest pani niesamowitą kobietą. Ja bym tak nie potrafiła. Niestety, mam zbyt rozwinięte poczucie obrzydzenia. To, co pani proponuje, jest dla mnie jak jedzenie ze śmietnika odpowiedziała Weronika.

Teściowa wybuchła, zerwała się i bez pożegnania wybiegła z mieszkania.

A Weronika pakowała dalej. Wiedziała, że to jeszcze nie koniec, że zarówno Krzysztof, jak i Danuta będą ją denerwować. Dlatego spieszyła się, by opuścić to mieszkanie.

Następnego dnia w niedzielę przyjechał jej ojciec, razem szybko załadowali walizki i pudła do busy’ka i odjechali.

Po drodze Weronika poprosiła ojca, by zatrzymał się pod domem teściowej, by oddać im klucze do mieszkania.

Wyobraź sobie opowiadała następnego dnia Weronika koleżance wczoraj teściowa godzinę mnie namawiała, żebym wybaczyła Krzysztofowi te „głupie wybryki” i nie rozwodziła się.

Jakie argumenty podała? spytała Agnieszka.

Standardowe: „odbierasz dziecku ojca”, „wszyscy mężczyźni zdradzają”, „kobiety powinny być mądrzejsze”. Potem podzieliła się ze mną swoim doświadczeniem, jak w takiej sytuacji odzyskała męża.

I jak? dopytywała koleżanka.

Nie będę ci tego powtarzała, ale uwierz to kompletny absurd. Ty byś tak nie zrobiła.

Już złożyłaś pozew?

Tak, jeszcze w piątek odpowiedziała Weronika.

No nareszcie uwolnisz się od tego Don Juana. Bo przykro było patrzeć na tego kopytniaka powiedziała Agnieszka.

Co znaczy „przykro było patrzeć”? Ty wiedziałaś, że on kręci się z tą Kasią? oburzyła się Weronika.

Nie wiedziałam na pewno, ale podejrzewałam przyznała się koleżanka.

Czemu mi nie powiedziałaś? Myślałam, że jesteśmy przyjaciółkami obraziła się Weronika i wstała, by wyjść.

Czekaj! zatrzymała ją Agnieszka. Posłuchaj najpierw, co ci powiem. Po pierwsze, niczego nie wiedziałam na pewno. Widziałam to samo co ty, tylko wyciągnęłam inne wnioski. Pamiętasz ten firmowy wyjazd?

Przypomnij sobie, jak Kasia kręciła się wokół Krzysztofa. Ty to widziałaś? A ile razy namawiała się na wyjazdy służbowe, żeby jechać z nim?

Ty siedzisz w księgowości, wiesz, jak to się stało, że Kasia w ostatniej chwili zastępowała tych, co mieli jechać z Krzysztofem? Tak, podejrzewałam, ale nic ci nie powiedziałam, bo nie byłam pewna.

Mogłaś chociaż napomknąć.

A gdybym się pomyliła, a to okazałoby się tylko moimi urojeniami? Co byś o mnie pomyślała? Że chcę was poróżnić? Pamiętasz Olę Nowak?

Powiedziała koleżance, że widziała jej męża z inną kobietą. Nawet pokazała zdjęcie, jak ją obejmuje.

Oczywiście, w rodzinie była awantura, ale się pogodzili, a Ola okazała się