Mamo, może niech babcia sobie pójdzie i się zgubi? Wszystkim będzie lepiej” – rzuciła wyzywająco Małgosia.

Mamo, może niech babcia pójdzie i się zgubi? Wszystkim będzie lepiej wyzywająco powiedziała Małgosia.

Mamo, ile można? Teraz będziesz mi to wypominać do końca życia? obrażona odpowiedziała piętnastoletnia Małgosia.

Nie do końca życia, tylko dopóki babcia z nami mieszka. Jeśli wyjdzie na ulicę, to się zgubi i

I umrze pod płotem, a my będziemy żyć z poczuciem winy Mamo, może niech? znów wyzywająco zapytała Małgosia.

Co niech? nie zrozumiała mama.

Niech pójdzie i się zgubi. Sama mówiłaś, że masz już dość z nią się męczyć.

Jak możesz? To moja teściowa, nie rodzona osoba, ale dla ciebie to twoja babcia.

Babcia? Małgosia zmrużyła oczy, jak zawsze, gdy zaczynała się złościć. A gdzie była, kiedy jej synek nas zostawił? Kiedy odmawiała siedzenia ze mną? Ze swoją własną wnuczką? Nie żałowała ciebie, kiedy łapałaś się każdej pracy, żeby zarobić choć trochę więcej A jeszcze cię obwiniała, że mąż odszedł

Natychmiast przestań! zerwała się mama. Na próżno ci to wszystko opowiadałam. Mama westchnęła. Źle cię wychowałam, skoro nie masz litości dla najbliższych, dla rodziny. Boję się. Kiedy się zestarzeję, też tak do mnie podejdziesz? Co się z tobą dzieje? Zawsze byłaś dobrą dziewczynką. Nie mogłaś przejść obok porzuconego kotka czy szczeniaka, zawsze przynosiłaś je do domu. A babcia to nie szczeniak Mama zmęczonym gestem pokręciła głową. I tak jest ukarana. Twój ojciec nie tylko nas, ale i ją zostawił.

Mamo, idź do pracy, spóźnisz się. Obiecuję, że zamknę drzwi. Małgosia spojrzała na mamę z wyrzutem.

Dobrze, bo jeszcze nawrzucamy sobie niepotrzebnych słów ale mama nie ruszyła się z miejsca.

Mamo, przepraszam, ale boli patrzeć na ciebie. Same kości i skóra. Masz dopiero czterdzieści lat, a chodzisz zgarbiona jak staruszka, ledwo nogi za sobą ciągniesz. Zawsze jesteś zmęczona. Dlaczego tak na mnie patrzysz? Kto ci prawdę powie, jeśli nie twoja córka? Małgosia nie zauważyła, że znów podniosła głos.

Dziękuję. Pilnuj, żeby nie włączała gazu i nie zostawiała odkręconej wody w łazience.

No właśnie, mówię ci, siedzimy z nią jak przywiązani. Żadnego życia. Mamo, oddajmy ją do domu opieki. Tam będzie pod stałą kontrolą. Ona i tak nic nie rozumie

Znowu zaczynasz? przerwała jej mama.

Wszystkim będzie lepiej, przede wszystkim jej ciągnęła Małgosia, nie zauważając rosnącego rozdrażnienia matki.

Nie chcę cię więcej słuchać. Nigdzie jej nie oddam. Ile jej zostało? Niech zostanie w domu

A ona nas jeszcze przeżyje. Idź do pracy. Ja nigdzie nie wyjdę, zamknę drzwi, obiecuję powiedziała Małgosia z przekąsem.

Przepraszam. Zrzuciłam na ciebie za dużo Wszyscy się bawią, a ty opiekujesz się babcią.

Rozmawiały, nie zwracając uwagi na otwarte drzwi do pokoju babci. Ona oczywiście wszystko słyszała, ale pewnie nie rozumiała, a za chwilę i tak zapomniała.

Mama poszła do pracy, a Małgosia weszła do swojego dawnego pokoju, w którym teraz mieszkała babcia.

Babciu, chcesz coś? zapytała.

Babcine spojrzenie nie wyrażało żadnego pragnienia.

Chodź, dam ci cukierka Małgosia pomogła babci wstać i zaprowadziła ją do kuchni.

A ty kto? babcia wpatrywała się w nią pustym wzrokiem.

Pij herbatę Małgosia westchnęła i położyła przed babcią cukierka.

Babcia bardzo lubiła słodycze. Z mamą chowały przed nią cukierki, dawali tylko jednego do herbaty. Małgosia patrzyła, jak babcia rozwija jaskrawy papierek. Przez rzadkie siwe włosy prześwitywała blada skóra głowy. Małgosia odwróciła wzrok.

Kiedyś babcia farbowała i układała włosy w bujną fryzurę. Malowała usta jaskrawą szminką, brwi rysowała w łuk. Małgosia pamiętała słodkawy zapach jej perfum. Mężczyźni zawsze zwracali na nią uwagę, dopóki nie zaczęła tracić rozumu.

Małgosia nie wiedziała, co czuje do babci: litość, współczucie, niechęć? Krótki dzwonek do drzwi oderwał ją od myśli.

Pewnie mama coś zapomniała Małgosia poszła otworzyć.

Ale w drzwiach stał jej kolega, starszak Kamil. Mama nie pochwalała ich przyjaźni, więc przychodził, kiedy jej nie było.

Cześć. Co tak wcześnie? Mama dopiero co wyszła szepnęła Małgosia.

Wiem. Nie zauważyła mnie.

Marysiu! rozległ się z kuchni głos babci.

A kto to Marysia? zapytał Kamil.

Tak nazywa mamę i uważa ją za swoją córkę. Zaraz zaprowadzę ją do pokoju. Idź do łazienki i siedź cicho. Dzisiaj ma moment jasności Małgosia popchnęła Kamila w stronę drzwi.

Nikogo tam nie ma Małgosia weszła do kuchni i zobaczyła pustą filiżankę i papierek na stole.

Chcę herbaty powiedziała babcia.

Ale Małgosia zrozumiała bezsens tłumaczeń.

Babcia szybko zapominała, zwłaszcza to, co wydarzyło się niedawno. Za to dobrze pamiętała dawne czasy. Często się myliła, nie rozpoznawała ich z mamą. Ale zdarzały się jej chwile jasności, krótkie i rzadkie.

Małgosia nie wiedziała, czy babcia teraz kombinuje, żeby dostać kolejnego cukierka, czy naprawdę zapomniała, że przed chwilą piła herbatę. Któż to zrozumie? Westchnęła, znów postawiła przed nią filiżankę i położyła na stole kolejnego cukierka.

Babcia długo go rozwijała nieposłusznymi palcami. Gdy filiżanka była pusta, Małgosia zaprowadziła ją do pokoju i posadziła na łóżku.

Teraz śpij powiedziała i zamknęła za sobą drzwi.

Z łazienki wyglądał już Kamil.

Mogę wyjść?

Tak. Idź do kuchni Małgosia rzuciła okiem na drzwi, czy zamknięte, i poszła za nim.

Siedzieli w kuchni, głowami blisko siebie, słuchając muzyki w telefonie każdy z jednym słuch