Tosiu, nie gniewaj się na mnie, ale nie zamieszkam z tobą.

**Dziennik osobisty**

Nie gniewaj się na mnie, Taniu, ale nie zamieszkam z tobą.

A może spróbujemy, Szymonie? Tania patrzyła na niego niemal bez mrugnięcia, na jej twarzy pojawił się rumieniec.

Powiedziałem wszystko, Tatiano

Irena Nowak przyszła na świat, gdy Szymon był w pierwszej klasie. Pamiętał jej matkę, uznawaną w całej okolicy piękność Halinę, z ogromnym brzuchem, i dumnego ojca Jacka. Potem Halina wyjeżdżała z wózkiem za bramę, do którego tak chciał zajrzeć Wtedy wydawało mu się to cudem.

Szymon dorastał, a Irenka rosła. Oto już wybiega z bramy rodzicielskiego domu w jaskrawej sukience, z wielką kokardą na jasnych włosach. Bawi się z koleżankami, urządzając domek przy ogródku. Szymon widział to wszystko z okna swojego domu, który stał naprzeciwko domu Nowaków.

Szymonie, odprowadzisz Irenkę, proszę? pewnego dnia poprosiła Halina.

I Szymon się nie sprzeciwił tak przez prawie rok opiekował się pierwszoklasistką Irenką.

Najpierw chodzili do szkoły w milczeniu, aż w końcu Irenka nie wytrzymała i zaczęła opowiadać mu swoje historie lub zdarzenia z lekcji. Jej zajęcia kończyły się wcześniej, więc cierpliwie czekała, aż Szymon skończy. Czasem szedł do domu w towarzystwie kolegów, a Irenka maszerowała razem z nimi. Przyzwyczaił się i rano czekał na nią przy bramie, a gdy wychodziła, brał ją za rękę i tak szli do szkoły.

Następnego roku we wrześniu Irenka poprosiła cichutko, by pozwolił jej iść z koleżankami. Teraz dziewczynki szły przodem, a Szymon trzymał się w pewnej odległości, gotowy pomóc w każdej chwili. I taka chwila oczywiście nadeszła.

Na drodze pojawiła się gęś. Sycząc, wyginała szyję, trzepotała skrzydłami, a dziewczynki bały się przejść. Szymon stanął między nimi a ptakiem, i z piskiem przebiegły.

W kolejnym roku Szymon wyjechał do większej sąsiedniej wsi, gdzie była dziesięciolatka, i wracał tylko na weekendy i wakacje. Irenka jakby o nim zapomniała mijała go, spuszczając wzrok, nie witając się.

Potem Szymon dostał się do szkoły morskiej i wracał do domu jeszcze rzadziej.

Mamo, kto to, Irenka?! Szymon oderwał się od kolacji. Z bramy Nowaków wyszła wysoka, zgrabna młoda piękność.

Nasza Irenka! mama też spojrzała przez okno i uśmiechnęła się.

Kiedy zdążyła? szczerze zdziwił się Szymon.

Czas przyszedł westchnęła mama z czułością. Patrzę i za każdym razem się cieszę, najlepsze po rodzicach odziedziczyła!

Jeszcze kilka razy widział Irenkę ukradkiem, na szczęście firanka w oknie maskowała jego spojrzenia.

Oto wychodzi z wiadrami na nosidłach po wodę, a wiatr jakby na złość rozchyla materiał na jej smukłych biodrach

Pewnego ranka Irenka w eleganckim garniturze szła na egzamin

Szymonowi nawet przyszło do głowy, by znów ją odprowadzić

Ale ostatnią kroplą był jej głos, który usłyszał, gdy pomagał ojcu naprawiać płot: Na taki głos pójdziesz nawet na koniec świata!

Pewnego dnia, wychodząc z wiadrami po wodę, spotkał ją przy studni.

Dzień dobry! pierwsza przywitała się Irenka, znów wbijając mu nóż w serce.

Cześć, Irenko odparł Szymon, jakoś nieswojo.

Wiadra napełniały się powoli, a on nie mógł wymyślić, o czym z nią rozmawiać

Tym razem wyjeżdżał z ukrytą tęsknotą. Wydawało się, że wreszcie się zakochał.

Potem była przysięga i przydział Szymon trafił do Gdańska.

***

Następnym razem wracał do domu z nadzieją. Marzył, że właśnie teraz wyzna Irence Wiek już odpowiedni

Pierwszego dnia wysypiał się po podróży, potem zaczęły się pracowite dni. Ojciec, jak zawsze, miał plan optymalnego wykorzystania dodatkowych rąk do pracy.

Drugiego dnia pojechali do lasu po drewno, potem trzeba je było porąbać i złożyć w szopie.

W pośpiechu, by zdążyć przed końcem urlopu Szymona, ojciec przygotował wymianę dolnych belek w łaźni. Trzeba było przerobić futrynę drzwi, a potem jeszcze położyć nową podłogę.

Na koniec ojciec postanowił też wymienić podłogę w oborze Tak minęły dwa tygodnie.

Szymon od czasu do czasu zerkał na zamkniętą bramę sąsiadów. Czasem wychodzili Halina lub Jacek, ale Irenki nie było.

Mamo, a gdzie Irenka? odważył się zapytać.

Wyjechała na studia. Mieszka teraz w mieście odpowiedziała mama.

I tak Szymon wrócił do Gdańska z pustymi rękami.

Rok później zobaczył Irenkę tylko raz, ale to mu się nie spodobało. Znowu stał się mimowolnym obserwatorem zza firanki.

Szła z jakimś wysokim wiejskim chłopakiem. Gadający, śmiejący się z własnych żartów, a Irenka pobłażliwie się uśmiechała, patrząc na niego z irytującą Szymona sympatią.

Potem dowiedział się, że Irenka za niego wyszła i mieszkają teraz w powiatowym mieście.

Szymon, regularnie odwiedzając rodziców, czasem ją widział, a co gorsza słyszał

Szymonie, przestań już cierpieć, nie jesteś chłopcem mama chyba dawno się domyśliła.

Aż tak widać?

Jakby nie? Widzę, jak na nią patrzysz. Znalazłbyś sobie tam w Gdańsku kogoś, może byś się uspokoił Jak to mówią: Dobra Kasia, ale nie nasza! Nie myśl o niej, nie dręcz serca!

Próbuję, ale myśli wracają

***

Szymon przyjeżdżał coraz rzadziej, służba rzucała go po kraju, głównie po odległych garnizonach.

Jako kawaler nie miał argumentów, by się wymigać, a teraz sam szukał miejsc, gdzie było najciężej Jakby chciał się ukarać.

Tak przegapił pogrzeb ojca, i choć się starał, zdążył dopiero na dziewiąty dzień.

Cztery lata później znów spóźnił się na pogrzeb mamy. Ale na wsi nikt nikogo nie zostawia sąsiedzi wszystko zrobili, jak należy.

Gdy Szymon stanął przy bramie rodziców, wyszła sąsiadka Halina i wręczyła mu klucz to ona wysłała telegram o śmierci