Wczesna wiosna

Wczesna wiosna

Mała Zosia, czteroletnia dziewczynka, przyglądała się nowemu, który niedawno pojawił się w ich podwórku. Był to siwy emeryt siedzący na ławce. W dłoni trzymał laskę, na którą opierał się jak czarodziej z bajki.

Zosia nie wytrzymała i zapytała:

Dziadku, czy pan jest czarodziejem?

Gdy usłyszała przeczącą odpowiedź, trochę się zmartwiła.

A po co panu ta laska? dopytywała.

To mi potrzebne do chodzenia, żeby było łatwiej wyjaśnił Jerzy Kowalski i przedstawił się dziewczynce.

To znaczy, że pan jest bardzo stary? znów zapytała ciekawska Zosia.

Jak na twój wiek tak, ale jak na mój jeszcze niebardzo. Po prostu noga mnie boli, niedawno ją złamałem. Niezdarnie upadłem. Dlatego teraz chodzę z laską.

Wtedy wyszła babcia dziewczynki i, biorąc ją za rękę, poprowadziła do parku. Wanda Nowak przywitała się z nowym sąsiadem, a on uśmiechnął się w odpowiedzi. Ale przyjaźń sześćdziesięciodwuletniego mężczyzny rozkwitła głównie z Zosią. Dziewczynka, czekając na babcię, wychodziła na podwórko trochę wcześniej i zdążyła opowiedzieć starszemu przyjacielowi wszystkie nowiny: o pogodzie, o tym, co babcia ugotowała na obiad, i o tym, że jej koleżanka tydzień temu chorowała

Jerzy Kowalski zawsze częstował małą sąsiadkę dobrą czekoladką. I za każdym razem dziwił się, gdy dziewczynka dziękowała, rozpakowywała cukierka, odgryzała dokładnie połowę, a resztę starannie zawijała w papierek i chowała w kieszeń kurtki.

A dlaczego nie zjadłaś całej? Nie smakowała? pytał Jerzy.

Była pyszna. Ale muszę poczęstować też babcię odpowiadała Zosia.

Emeryt był wzruszony i następnym razem podarował jej już dwa cukierki. Ale dziewczynka znów odgryzła pół i schowała resztę.

No to komu teraz zachowujesz? dopytywał Jerzy, zdumiony oszczędnością dziecka.

Teraz mogę dać mamie i tacie. Choć oni sami mogą sobie kupić, ale bardzo się cieszą, jak gdyby dostali tłumaczyła Zosia.

Ach, już rozumiem. Macie chyba bardzo zgraną rodzinę domyślił się sąsiad. Masz szczęście, dziewczynko. I dobre serce.

Babcia też ma dobre serce. Bo bardzo wszystkich kocha zaczęła opowiadać Zosia, ale babcia już wyszła z klatki i podała wnuczce rękę.

A, właśnie, panie Jerzy, dziękujemy za poczęstunek. Ale wnuczce, i mnie też, nie powinno się jeść tyle słodyczy. Wybaczcie

No to co ja mam teraz robić? zastanawiał się. A co wam wolno?

W domu mamy wszystko Dziękujemy, nic nie trzeba uśmiechnęła się Wanda.

Nie, tak nie może być. Bardzo chcę was częstować. Poza tym nawiązuję dobre sąsiedzkie relacje i się z tym nie kryję odparł Jerzy z uśmiechem.

W takim razie przechodzimy na orzechy. I jemy je tylko w domu, czystymi rękami. Dobrze? babcia zwróciła się zarówno do sąsiada, jak i do wnuczki.

Zosia i Jerzy przytaknęli, i już następnym razem Wanda Nowak znajdowała w kieszeniach wnuczki kilka orzechów włoskich lub laskowych.

Oj, ty moja wiewióreczko. Orzeszki nosisz. A wiesz, że to teraz droga przyjemność, a panu Jerzemu potrzebne są leki, widzisz, jak utyka?

Wcale nie jest starym dziadkiem i nie utyka. Noga mu się goi broniła przyjaciela Zosia. A na zimę obiecał, że znów wstanie na narty.

Jeszcze i na narty? zdziwiła się babcia. No to brawo.

A kupicie mi narty, babciu? poprosiła Zosia. I będziemy z panem Jerzym razem jeździć. Obiecał mnie nauczyć

Wanda, spacerując z wnuczką po parku, zaczęła zauważać sąsiada, który energicznie maszerował alejkami, już bez laski.

Dziadku, ja z tobą! Zosia doganiała Jerzego i szła obok niego żwawo.

Poczekajcie i na mnie! spieszyła za wnuczką Wanda.

Tak zaczęli chodzić we trójkę, i wkrótce Wandzie spodobały się te spacery, a dla Zosi stały się wesołą zabawą. Jej energii można było pozazdrościć: biegała, tańczyła przed starszymi na ścieżce, wdrapywała się na ławkę, a potem znów szła obok, komenderując:

Raz-dwa, trzy-cztery! Twardszy krok, patrz przed siebie!

Po spacerze babcia i sąsiad siadali na ławce, a Zosia bawiła się z koleżankami, zawsze otrzymując od Jerzego garść orzeszków na pożegnanie.

Pan ją rozpuszcza mówiła zawstydzona Wanda. Zostawmy tę tradycję na święta. Proszę.

Jerzy opowiedział Wandzie, że pięć lat temu owdowiał i dopiero teraz postanowił zamienić swoje trzypokojowe mieszkanie na dwa: kawalerkę dla siebie i dwupokojowe dla syna.

Podoba mi się tu. I choć nie jestem zbyt towarzyski, to jednak dobrze mieć kogoś blisko, zwłaszcza w sąsiedztwie.

Dwa dni później do drzwi Jerzego zapukano. Na progu stały Zosia i Wanda z talerzem pierogów.

My też chcemy pana poczęstować powitała go Wanda.

A czajnik pan ma? zapytała Zosia.

Oczywiście, jaka radość! Jerzy otworzył szeroko drzwi.

Przy herbacie było wszystkim przytulnie i ciepło. Potem Zosia z zainteresowaniem oglądała bibliotekę i kolekcję obrazów sąsiada, a Wanda obserwowała radość wnuczki i cierpliwość, z jaką Jerzy opowiadał jej o każdym obrazie.

A moje wnuki mieszkają daleko I już są studentami. Tęsknię westchnął Jerzy. A twoja babcia to jeszcze młoda!

Pogłaskał dziewczynkę i podał jej ołówek oraz papier.

Ja dopiero od dwóch lat jestem na emeryturze i nie mam czasu na nudę Wanda wskazała wzrokiem na wnuczkę. A do tego córka czeka już na drugie dziecko. Mamy szczęście, że mieszkamy w sąsiednich klatkach. Udało nam się tak ustawić. Praktycznie razem.

Całe lato sąsiedzi spędzali razem, a na zimę babcia, jak obiecała, kupiła Zosi narty i trio zaczęło treningi w parku, gdzie zawsze była dobra trasa biegowa.

Jerzy i Wanda tak się zżyli, że