To jest twoja wnuczka

Twoja mama po ciebie przyszła, zbieraj się.

Mówią, że każde dziecko w domu dziecka marzy o tych słowach. Ale Kinga wzdrygnęła się, jakby dostała policzek.

No, zbieraj się, czego siedzisz? Helena Kowalska patrzyła na nią, nie rozumiejąc, dlaczego dziewczyna nie okazuje radości. W końcu życie w domu dziecka to nie cukierki. Wielu uciekało stąd na ulicę. A Kingę odsyłają do własnego domu, a ona niezadowolona.

Nie chcę odparła, odwracając się do okna. Jej przyjaciółka Ola spojrzała na nią ukradkiem, ale nic nie powiedziała. Też nie rozumiała tej reakcji. Sama chętnie wróciłaby do domu, gdyby tylko ktoś na nią czekał.

Kinga, co z tobą? spytała Helena Kowalska. Tam mama cię czeka.

Nie chcę jej widzieć. Nie chcę tam wracać.

Inne dziewczyny też słuchały tej rozmowy z zaciekawieniem, więc Helena uznała, że nie jest to temat dla obcych uszu.

Chodź ze mną.

Zaprowadziła Kingę do gabinetu i spojrzała na nią ze współczuciem.

Twoja mama popełniła wiele błędów, ale widocznie próbuje się poprawić. Inaczej nie pozwoliliby cię zabrać.

Myślicie, że to pierwszy raz? Kinga parsknęła śmiechem i pokręciła głową. To już mój drugi pobyt w domu dziecka. Gdy zabrali mnie pierwszy raz, mama udawała, że się zmieniła. Schowała butelki, posprzątała, kupiła jedzenie, znalazła pracę. Gdy przyszli z kontrolą, wszystko wyglądało przyzwoicie. A potem, gdy mnie oddali, znów się rozluźniła. Jestem jej potrzebna tylko dla zasiłków.

Kinga, ale ja na to nie mam wpływu. W domu jednak pewnie będzie lepiej przekonywała Helena.

Lepiej?! Wiecie, co to znaczy głodować? Albo iść do szkoły w podartych trampkach, gdy na dworze minus dwadzieścia? Albo chować się w pokoju i modlić, żeby mamowi pijani koledzy do mnie nie weszli? Dlaczego w końcu nie odejmą jej praw rodzicielskich?!

W oczach Kingi zabłysły łzy. Tak, nie lubiła domu dziecka, ale tu wiedziała, że będzie nakarmiona i ubrana. Że jest względnie bezpieczna. W domu nie.

Nic ci nie pomogę westchnęła wychowawczyni.

Żal jej było Kingi. Dziewczyna bystra, inteligentna, co w domu dziecka rzadkość. Może i jej matka kiedyś była ciekawą osobą, zanim się rozpiła. Mimo że Helena pracowała tam od siedmiu lat, pierwszy raz spotkała dziecko, które nie chciało wracać do domu.

A mogę sama mieszkać? spytała Kinga. Poszłabym do pracy, wynajęłabym pokój.

Dopiero jak skończysz osiemnaście lat pokręciła głową Helena.

Mam prawie szesnaście! Jestem już dorosła!

Helena też uważała, że Kinga jak na swój wiek jest zbyt dojrzała. Ale nic nie mogła zrobić.

Niestety, musisz być pod opieką dorosłego. Może jest ktoś, kto mógłby cię wziąć? spytała. I wystąpić o odebranie praw twojej mamie.

Nie mam nikogo Dopóki żyła babcia, było jako tako, teraz jest nie do zniesienia.

A ojciec?

Też się rozpił Nie żyje.

Kinga powiedziała to tak spokojnie, jakby to była norma. W jej przypadku była.

A on miał krewnych?

Kinga zamyśliła się.

Chyba żyje jego matka, ale jej nie znam. Nie utrzymywała kontaktu z synem. I rozumiem ją parsknęła. Też bym nie utrzymywała.

Posłuchaj Helena pochyliła się do przodu spróbuj jeszcze zamieszkać z mamą, a ja postaram się dowiedzieć czegoś o twojej babci. Zgoda?

Kinga skinęła głową. Co jej pozostawało?

Oczywiście mama urządziła przedstawienie. Rzuciła się na córkę z płaczem, przepraszała, ściskała.

Ale Kinga nie reagowała. Wiedziała, że gdy tylko wrócą do domu, matka znów będzie taka jak zawsze.

I tak się stało. Pierwszego dnia jeszcze się powstrzymywała, drugiego wróciła ze sklepu z alkoholem.

Wszystko wróciło do normy. Matka piła, wyrzucili ją z pracy. Kinga znów żyła w piekle.

Gdy po kilku miesiącach pijany facet wtargnął nocą do jej pokoju, a ona ledwo go wyrzuciła, stwierdziła, że ma dość.

Na szczęście Helena dała jej swój numer. Kinga zadzwoniła. Powiedziała, że albo idzie na ulicę, albo wraca do domu dziecka.

Znalazłam twoją babcię odezwała się kobieta. Porozmawiam z nią. Jeśli się zgodzi i warunki pozwolą, dostanie opiekę.

Kinga uparła się, by jechać z nią. Choć nie znała babci, liczyła, że jej nie odtrąci. Wystarczyłyby jej dwa lata, a potem byłaby wolna.

Drzwi otworzyła kobieta około sześćdziesiątki. Elegancka, postawna.

Czego chcecie? spytała.

Antonina Nowak? upewniła się Helena.

Tak, to ja.

Jestem twoją wnuczką wtrąciła Kinga. Po co owijać w bawełnę?

Co?

Jestem córką twojego syna.

Rozumiem. I czego ode mnie oczekujesz? Antonina zachowała zimną krew.

Możemy porozmawiać? Helena nie dała Kingi znów się odezwać.

Dobrze. Ale krótko. Muszę się zbierać do pracy.

Antonina nalała im herbaty. Czasem spoglądała na Kingę, jak na kosmitę, ale sama milczała.

Tymczasem Helena opisała sytuację.

Rozumie pani, twoją wnuczkę pewnie znów zabiorą do domu dziecka. Ale pani może przejąć opiekę.

A po co mi to? spytała Antonina.

No Helena się zmieszała. To przecież pani wnuczka.

Nie znam jej. I szczerze mówiąc, nie palę się do poznania. Mój syn narobił mi w życiu problemów. Wolę o nim zapomnieć.

Proszę zrozumieć, Kinga żyje w strasznych warunkach, mogłaby pani

Dziewczyna przerwała.

Antonino Nowak, nie znamy się. I szczerze? Też nie chcę się poznawać. Też chciałabym wymazać rodziców jak koszmar. Ale prawo mi nie pozwala. Jeszcze za młoda. Mogę tylko obiecać, że niczego od pani nie chcę. Tylko papierów i dachu nad głową do osiemnastki. Kończę gimnazjum, potem pójdę do pracy. Oczywiście planuję dalszą naukę, gdy stanę na nogi. Ale teraz potrzebuję zarobić. Wszystko kupię sobie sama, nawet jedzenie. Pieniądze za opiekę będą dla pan