Druga teściowa: Czy nowa kobieta w życiu twojego męża stanie się twoją przyjaciółką czy rywalką?

Gdy Ewa weszła do mieszkania, od razu zauważyła buty teściowej stojące na środku przedpokoju. Odpoczynek nie wchodził w grę.

Helena Stanisławówna wyszła z kuchni z miną oskarżyciela w sądzie.

Znowu byłaś u tej niedorajdy staruchy? zapytała. A dom, mąż, dziecko wszystko cię nie obchodzi. Dobrze, że ja wpadłam, bo by siedzieli głodni.

Heleno Stanisławno, Mikołaj wiedział, że dziś się spóźnię. Kolacja jest gotowa, wystarczy tylko podgrzać. Dałby sobie radę bez waszej pomocy odpowiedziała Ewa.

Przez te dziesięć lat małżeństwa z Mikołajem przywykła już, że teściowa zawsze ma jakieś pretensje. Prawie nie zwracała uwagi na jej słowa, traktując je jak radio grające od rana do wieczora.

Na początku było trudniej. Helena Stanisławna była drugą teściową Ewy. Pierwsza Zofia Kazimierzówna była kobietą taktowną. Nigdy nie wtrącała się w życie syna, nie dawała nieproszonych rad, nie narzucała się.

Ale gdy była potrzebna, zawsze stała obok. Ewa pamiętała, jak teściowa nocowała przy trzytygodniowej Zosi, gdy ta pomyliła dzień z nocą, jak zabierała wnuczkę na spacery, mówiąc:

Ty teraz nic nie rób, tylko się prześpij. Kiedy Marek wróci, sam sobie kolację przygotuje.

Gdy Zosia skończyła pięć lat, na budowie, gdzie pracował Marek, wydarzył się wypadek, i Ewa została wdową.

Zofia Kazimierzówna, która straciła jedynego syna, nawet wtedy nie zostawiła synowej i wnuczki samych. Przez pierwsze trzy miesiące mieszkały razem, wspierając się nawzajem.

Ewa zaproponowała, by teściowa została na stałe, ale ta wróciła do swojego mieszkania:

Ewo, masz dopiero dwadzieścia osiem lat. Jesteś młodą kobietą, jeszcze znajdziesz szczęście. Po co mam ci zawadzać?

Ewa wyszła za Mikołaja trzy lata później. Ale nie porzuciła Zofii Kazimierzówny. Jej rodzice mieszkali daleko, więc pierwsza teściowa stała się dla niej niemal drugą matką, a dla Zosi ukochaną babcią.

Dlatego zachowanie Heleny Stanisławówny, która uważała, że może rządzić w mieszkaniu synowej jak u siebie, mocno Ewę zszokowało.

Po pierwszej wizycie nowej teściowej poprosiła męża, by wytłumaczył matce, że przychodzi tu tylko w gości. A zatem musi uzgadniać wizyty i zachowywać się odpowiednio.

Na słowa Heleny Stanisławówny, że chce pomagać i działa z dobrego serca, Ewa odparła:

Nie mam osiemnastu lat. Nawet gdy wyjeżdżałam od rodziców na studia, byłam dość samodzielna.

A teraz, gdy już byłam mężatką i siedem lat żyłam z mężem, nie musicie mnie uczyć gotowania ani sprzątania. Sama mogłabym wielu pouczyć.

Jak przyjdę do was, Heleno Stanisławno, i przejdę się po kątach z białą ściereczką, to wam zrobię rewizję.

Na szczęście Mikołaj wspierał żonę, a gdy matka przekraczała granice, sam się z nią rozliczał.

Z czasem Ewa odzwyczaiła drugą teściową od wtrącania się w jej gospodarstwo i wychowanie dzieci. Gdy rok po drugim małżeństwie urodziła syna, Helena Stanisławna już nie narzucała rad. Choć bardzo chciała!

Otóż teściowa miała przyjaciółkę, która chwaliła się, jak wychowuje żonę młodszego syna.

Helena też chciała się czymś pochwalić, ale nie miała jak. Jedyną jej pociechą było wyrażanie niezadowolenia, że Ewa odwiedza Zofię Kazimierzównę i jej pomaga.

Dobrze, że ta stara nie jest jej bliską krewną! Gdy Zosia była mała, Ewa wysyłała ją latem na działkę do babci nawet się cieszyłam.

Ale teraz dziewczyna już studiuje, a Ewa wciąż tam jeździ. Minęło tyle lat, a ona dwa-trzy razy w tygodniu się do niej tłucze mówiła przyjaciółce.

Ostatni rok Ewa rzeczywiście częściej bywała u pierwszej teściowej. Helena nazywała Zofię starą, choć była od niej starsza tylko o siedem lat.

Lecz zmartwienie nie odmładza, a choroba nie upiększa, więc Zofia Kazimierzówna bardzo podupadła na zdrowiu. Ewa odwiedzała ją w szpitalu i w domu.

Na obcą osobę wydajesz rodzinne pieniądze wyrzucała jej teściowa.

Nie martwcie się, Heleno Stanisławno, Zofia Kazimierzówna sprzedała działkę, więc ma na leczenie i was nie będzie prosić o pożyczkę odpowiedziała synowa.

Gdy Zofii zrobiło się bardzo źle, Ewa wynajęła opiekunkę i wzięła urlop, by spędzać z nią pół dnia, gdy mąż był w pracy, a syn w szkole.

Lecz nawet to tylko opóźniło nieuniknione po pewnym czasie Zofii Kazimierzówny zabrakło.

Wtedy Helena Stanisławna nagle zainteresowała się sprawą spadku.

Działkę sprzedała, ale przecież nie wydała wszystkiego w rok. Emeryturę też miała dobrą pewnie coś odłożyła.

A dwupokojowe mieszkanie na pewno przejdzie na spadkobierców rozważała, ale bała się pytać Ewy wprost.

Zamiast tego spytała syna, lecz odpowiedź jej nie ucieszyła.

Na kogo testament? Oczywiście na Zosię to jej wnuczka.

A Ewa co darmo się starą opiekowała? zdziwiła się matka. No proszę! Już widzę, jak będzie płakać!

Nie martwcie się o mnie powiedziała Ewa teściowej. Od dawna wiedziałam, że Zofia Kazimierzówna wszystko zostawi Zosi. Sama zaprowadziłam ją do notariusza rok temu.

To po co ta twoja gonitwa, skoro wiedziałaś, że nic ci się nie należy? zdziwiła się Helena. Niech Zosia się nią opiekowała.

Chętnie bym wam wytłumaczyła, ale boję się, że nie zrozumiecie odparła Ewa.

W odpowiednim czasie spadek został uregulowany, Zosia dostała dokumenty na mieszkanie i oszczędności.

Postanowiono, że póki dziewczyna studiuje i mieszka w akademiku, mieszkanie będzie wynajmowane, a pieniądze trafią na jej konto.

Gdy skończy studia, zdecyduje, czy wróci do rodzinnego miasta, czy zostanie w wojewódzkim. Wtedy sprzeda to mieszkanie i kupi nowe.

Gdy Helena Stanisławna usłyszała, że mieszkanie będzie wynajmowane, zaproponowała:

Po co wpuszczać obcych? Jeszcze coś zepsują. Niech tam tymczasem zamieszka Krysia.

Trzydziestopięcioletnia Krystyna była młodszą córką Heleny i wciąż mieszka