Zapomniałeś chyba, że to mieszkanie jest moje — kupione jeszcze przed ślubem!” — powiedziałam lodowato, słysząc, jak mój mąż rozdaje rozkazy dotyczące mojego domu.

No słuchaj, muszę ci opowiedzieć, co się u mnie wydarzyło. Wczoraj miałam taką sytuację, że włosy mi stanęły dęba. „Chyba zapomniałeś, że to moje mieszkanie kupione przed ślubem!” powiedziałam zimno, słysząc, jak mój mąż pewnym tonem wydaje polecenia dotyczące mojego domu.

Kamila postawiła filiżankę kawy na parapecie i zamyśliła się, patrząc przez okno. Przez dziesięć lat oszczędzała na to mieszkanie, pracując na dwóch etatach. Każdą złotówkę odkładała, odmawiając sobie wszystkiego. A teraz

„Kamileczko, postanowiłam trochę przemeblować” rozległ się głos teściowej z salonu. „Ta kanapa zdecydowanie stoi nie tam, gdzie trzeba.”

Kamila westchnęła. Danuta Janina znów przyszła bez zapowiedzi, otwierając drzwi własnym kluczem. Który, nawiasem mówiąc, kazała sobie zrobić „na wszelki wypadek”.

„Nie ma potrzeby nic przestawiać” Kamila weszła do salonu. „Mi tu dobrze.”

„Jak może ci być dobrze?” teściowa załamała ręce. „Tu wszystko jest nie tak według zasad harmonii! Wczoraj oglądałam program na ten temat”

„Danuto Janino, naprawdę nie chcę zmieniać układu.”

„Krzysiu!” teściowa podniosła głos, widząc, jak syn wchodzi do pokoju. „Wytłumacz żonie, że w rodzinie należy słuchać starszych.”

Krzysztof zawahał się, spoglądając to na matkę, to na żonę.

„Mamo, może nie teraz?”

„A kiedy? Twoi ojciec i ja nie młodniejemy. Wkrótce będziemy potrzebować opieki. A wy macie tu tyle miejsca”

Kamila zacisnęła zęby. Właśnie tego się bała od początku małżeństwa. Danuta Janina metodycznie sprawdzała grunt pod przeprowadzkę.

„Macie przecież świetne trzypokojowe mieszkanie” przypomniała Kamila.

„Świetne, mówisz!” teściowa machnęła ręką. „Piąte piętro bez windy. W naszym wieku to już problem. A wy jesteście na drugim, sklepy pod nosem”

„Kochanie, porozmawiamy o tym później” Krzysztof próbował interweniować.

„O czym tu rozmawiać? Myślałam, że jesteśmy rodziną. A rodzina powinna trzymać się razem. Twoja siostra od razu zabrała rodziców do siebie”

„Ania i jej mąż kupili swoje mieszkanie” Kamila nie wytrzymała. „A ja zarobiłam na to sama. Przed ślubem.”

„O, zaczyna się!” teściowa znów załamała ręce. „Moje, twoje W rodzinie wszystko powinno być wspólne!”

„Kamila ma rację” Krzysztof powiedział niespodziewanie twardo. „To jej mieszkanie.”

„Synu, co ty mówisz?” Danuta Janina dramatycznie przyłożyła dłoń do serca. „Całe życie dla ciebie poświęciłam A ty”

„Mamo, nie teraz, proszę” Krzysztof wziął matkę pod rękę. „Chodź, odprowadzę cię.”

Gdy drzwi zamknęły się za teściową, Kamila opadła zmęczona na fotel. Trzy lata małżeństwa, a te rozmawy nie ustawały. Najpierw aluzje, potem rady dotyczące remontu, a teraz już wprost

„Przepraszam za mamę” Krzysztof usiadł obok. „Wiesz, że ona się o nas martwi.”

„O nas?” Kamila uśmiechnęła się gorzko. „Ona tylko chce kontrolować każdy nasz krok.”

„Daj spokój”

„Krzysiu, ona przychodzi bez zapowiedzi. Przestawia rzeczy. Krytykuje wszystko od zasłon po moje gotowanie. A teraz jeszcze chce się wprowadzić!”

„Oni naprawdę nie młodieją” Krzysztof westchnął. „Może powinniśmy o tym pomyśleć? To w końcu moi rodzice”

Kamila zerwała się jak oparzona.

„Co znaczy 'pomyśleć’? Serio sugerujesz, żeby ich tu zameldować?”

„No nie od razu, ale z czasem”

„Krzysiu, to mieszkanie to jedyna rzecz, na którą zapracowałam sama. Dziesięć lat oszczędzania, rozumiesz? To moja przestrzeń, moje”

„Teraz nasza” Krzysztof delikatnie poprawił. „Jesteśmy rodziną.”

Kamila zamilkła, oszołomiona. Przemknęła jej myśl: „Ty też? Już uważasz moje mieszkanie za swoje?”

„Nawiasem mówiąc” Krzysztof mówił dalej, jakby nigdy nic „skoro już mówimy o mieszkaniu Konsultowałem się z pośrednikiem.”

„Z jakim pośrednikiem?” Kamila zesztywniała.

„No, mama poleciła kogoś znajomego. Bardzo kompetentny specjalista. Mówi, że jeśli sprzedamy twoje mieszkanie”

„Co?!” Kamila odwróciła się gwałtownie do męża. „Sprzedać MOJE mieszkanie?”

„Nasze” poprawił. „Więc jeśli sprzedamy nasze i rodziców, możemy kupić dom pod miastem. Będzie miejsce dla wszystkich, powietrze lepsze”

Kamila wpatrywała się w męża, nie mogąc uwierzyć własnym uszom. Czy oni z matką już wszystko zaplanowali? Za jej plecami?

„Krzysiu, ty w ogóle rozumiesz, co mówisz?” głos Kamili zadrżał. „Jaki dom? Jaka sprzedaż?”

„Kochanie, to logiczne” Krzysztof mówił tym samym kojącym tonem, którego zwykle używał w dyskusjach z matką. „Po co nam mieszkanie w mieście, skoro możemy”

Zadzwonił dzwonek do drzwi. W progu stał mężczyzna w garniturze.

„Dzień dobry. Jestem z agencji nieruchomości. Umówiłem się z Krzysztofem Nowakiem”

„Proszę wejść” Kamila otworzyła drzwi szerzej. „Idealny moment.”

Krzysztof zbladł.

„Kamilo, poczekaj”

„Nie, kochanie, to ty poczekaj” Kamila zwróciła się do pośrednika. „Powiedz mi, czy wiesz, że to mieszkanie jest wyłącznie moją własnością? Kupione przed ślubem?”

Pośrednik spojrzał na Krzysztofa, zmieszany.

„Ale pan mąż mówił”

„Mój mąż wiele mówi” Kamila wyciągnęła z szafy teczkę z dokumentami. „Proszę, niech pan spojrzy. Akt własności. Data ślubu. Widzi pan różnicę?”

„Rozumiem” pośrednik zmarszczył brwi. „W takim razie transakcja jest niemożliwa bez pani zgody.”

„Właśnie. A ja jej nie daję.”

„Kamila, myśmy się umówili!” wtrąciła się teściowa.

„Nie, wyście się umówili. Za moimi plecami.”

Pośrednik pożegnał się, obiecując zwrócić zaliczkę. Kamila metodycznie