Ostatnia szansa

Katarzyna leżała skulona na kanapie, przyciskając dłonie do podbrzusza. Wszystko ją bolało, pulsowało, przypominając o tym, co nieuchronne. To samo za każdym razem: ostry skurcz, potem krew, karetka, szpital i pustka. Poronienie nie miała wątpliwości. Trzecie w ciągu dwóch lat, a przedtem ciąża obumarła, a jeszcze wcześniej aborcja. Ta aborcja, za którą Kasia płaciła do dziś, nie mogąc zostać matką.

Wyczołgała się do telefonu, wybierając numer pogotowia. Po pół godzinie ładowano ją do karetki, a ona między jednym westchnieniem a drugim wykręciła numer Stanisława, by powiedzieć, że nie zdąży na kolację.

Znowu? zapytał, ale Katarzyna nawet nie odpowiedziała. Po policzkach ciekły łzy rozpaczy i pogardy dla samej siebie. Ile jeszcze razy? Dlaczego zawsze to samo? A może znała przyczynę tej powtarzającej się tragedii? Gdyby wtedy nie poszła do tego podejrzanego lekarza, wszystko byłoby inaczej. Mogliby mieć już pięcioletniego szkraba. Ale nie mieli. I najwyraźniej nigdy nie będą.

Jak to boli! wykrztusiła, a lekarz tylko przykręcił kroplówkę i spojrzał na nią obojętnie.

Dwa dni w szpitalu wlokły się w nieskończoność. Potem wypis, Staś z bukietem róż jak w wyreżyserowanym spektaklu.

Jesteś taka blada powiedział, a Kasia uśmiechnęła się ledwo. Nie było powodu do radości. Nie potrafiła dać mu dziecka, to było oczywiste.

W drodze do domu, trzymając w dłoniach kwiaty, odwróciła się nagle do męża:

Nie chcę już próbować. Nigdy nie urodzę ci syna ani córki.

Nie mów tak, jeszcze się uda próbował ją pocieszyć, ale Kasia tylko się skrzywiła.

Sam w to wierzysz? Pięć lat na marne. Mam prawie trzydzieści, ty trzydzieści pięć. Koniec. Lekarze mówią, że szans nie ma. Może czas ich posłuchać?

Kasiu, będziemy mieć dzieci upierał się Stanisław. Pamiętasz, co mówił profesor Kowalczyk? Mówił, że są szanse, jeśli będziemy trzymać się zaleceń.

A gdzie ten twój profesor? warknęła Katarzyna. Nie żyje od lat, a jego zalety? Poszły w niepamięć razem z nim! Dość, Staś. Nie chcę już siebie ani ciebie dręczyć.

I co przez to rozumiesz? zmarszczył brwi, nie odrywając wzroku od drogi.

Kasia wzięła głęboki oddech i odwróciła twarz do okna.

Rozstańmy się. Znajdziesz kobietę, która da ci dziecko. Będziesz szczęśliwy. Ja nie zasługuję na ciebie, na twoją cierpliwość. Jestem pusta. Nic we mnie nie zostaje.

Łzy dławiły ją, ale Stanisław złapał jej dłoń i przycisnął do ust.

Nie pleć głupot. Damy radę. Inni żyją bez dzieci, my też potrafimy. Szczęście nie tkwi w dzieciach.

Ale w ich liczbie odparła przez łzy. Dość, Staś. Nie odbieraj sobie ojcostwa.

Nie odbieraj mi szczęścia przerwał jej.

Takim był: zakochanym w żonie, wybaczającym jej humory i gotowym znosić wszystko, byle tylko była przy nim. Długo o nią walczył, odsuwał rywali, a gdy wreszcie została jego żoną, uznał, że niczego więcej nie potrzebuje. No może tylko malutkiego szczęścia w pieluszce, ale los uparcie odmawiał im tej radości.

Stanisław znał jej historię. Wiedział, że przed nim była zmuszona do małżeństwa z dużo starszym mężczyzną przez ojca-tyrana. Wiedział o nieudanej aborcji. To wszystko doprowadziło do obecnej sytuacji, ale nie dało się już nic zmienić. Katarzyna od lat była z nim, z ojcem nie rozmawiała, a o młodszej siostrze nie wiedziała prawie nic.

Nie zdziwię się, jeśli ojciec zmusi i ją do ślubu z jakimś draniem dla własnej korzyści.

Młodsza siostra Kasi, Kinga, miała dwadzieścia dwa lata. Była piękna i mądra, taka jak starsza siostra, tylko bardziej uległa wobec ojca. Wychowywał je sam eksżony nie miały prawa ingerować, bo tak zdecydował. Rządził córkami jak firmą: pociągał za sznurki, podejmował decyzje, zmuszał do posłuszeństwa.

Kasia uciekła od niego w wieku dwudziestu czterech lat, poznała Stanisława i zerwała kontakt. Od tamtej pory ojciec zabronił Kindze z nią rozmawiać. Gdy więc pewnego dnia Kinga stanęła w progu ich domu, starsza siostra oniemiała.

Co się stało? spytała, nie od razu zauważając wypięty brzuch siostry.

Uciekłam od ojca szlochała Kinga, rzucając się jej w ramiona. Od wyjścia ze szpitala minął niecały tydzień, Kasia ledwo doszła do siebie, a tu taka niespodzianka.

Czego chciał?

Chciał żebym usunęła ciążę.

Boże, jesteś w ciąży! Kasia wpiła wzrok w siostrę. Z kim?

To nieważne. Kasiu, nieważne. To z miłości. On jest żonaty, dziecko mu niepotrzebne. Ojciec powiedział, że albo sama pójdę do lekarza, albo on mnie tam zawiezie.

Płakały razem. Kinga była krucha, bezbronna, taka swojska. Nie widziały się od pięciu lat, a młodsza siostra z brzydkiego kaczątka stała się piękną kobietą. Tylko ta zależność od ojca wszystko psuła. Kasia była pewna, że za kilka dni Kinga zechce wrócić. Nie mogła do tego dopuścić.

Stanisław spokojnie przyjął obecność siostry żony. Nigdy nie sprzeciwiał się jej decyzjom. Kochał ją zbyt mocno, by się kłócić, a Kasia nigdy tego nie nadużywała.

Minął tydzień i Kinga oznajmiła, że musi wrócić do ojca.

Nie puszczę cię! krzyczała Kasia, łapiąc siostrę za ręce. Chcesz, żeby zrobił ci i dziecku krzywdę? Nie myślisz o sobie, to pomyśl o synu!

Za późno na aborcję, nikt mnie nie przyjmie w dwudziestym pierwszym tygodniu odpowiedziała Kinga twardo.

Ale mogą wywołać poród! warknęła Kasia. Nawet się nie zorientujesz. Wsypie ci coś do herbaty, a ty zaczniesz rodzić. Wiesz, jakie to uczucie? Nie wiesz! A ja wiem!

Zalała się łzami i przekonała siostrę. Kinga została, ale wciąż myślała o ojcu, czuła się winna.

W lipcu urodziła i od razu chciała wracać. Kasia chwyciła