Mdli mnie na twój widok od pierwszej nocy poślubnej! Jesteś dla mnie obrzydliwy! Zostaw mnie w spokoju! – krzyknął mąż w rocznicę naszego ślubu!

**Pamiętnik, 15 maja**

Mam cię dość od pierwszej nocy poślubnej! Odpychasz mnie! Zostaw mnie w spokoju! rzucił mężczyzna prosto w twarz żonie, w dniu ich drugiej rocznicy ślubu.

Długo wybierałam restaurację na tę okazję. Chciałam czegoś wyjątkowego nie tylko smacznego jedzenia, ale miejsca z duszą, gdzie każdy szczegół tworzyłby magiczną atmosferę. Zdecydowałam się na Złotą Kaczkę nowy lokal w zabytkowej kamienicy z witrażami i kryształowymi żyrandolami.

Po co ten przepych? skrzywił się Bartek, gdy pokazywałam mu zdjęcia wnętrza. Moglibyśmy spokojnie zjeść sami. Kto potrzebuje takiej taniej pompy?

Ale postawiłam na swoim. Zaprosiłam sześćdziesięciu gości, zamówiłam zespół i konferansjera. Po tym, co przeżyłam pół roku temu po tamtym wypadku potrzebowałam prawdziwego święta. Czegoś, co zapamiętam na zawsze.

Przygotowania trwały tygodnie. Sprawdzałam wszystko po kilka razy: dekoracje, menu, program, upominki dla gości. Chciałam, żeby było idealnie. Może dlatego, że to pierwsze duże wydarzenie od mojego powrotu ze szpitala. A może po prostu chciałam, żeby ta rocznica była wyjątkowa pod każdym względem. Nawet w detalach.

Poprawiłam fałdy granatowej sukienki i spojrzałam na zegarek. Goście mieli lada chwila przyjść. Bartek stał przy oknie, patrząc w dal. W odbiciu szkła widziałam jego napiętą twarz.

O czym myślisz? zapytałam, podchodząc bliżej.

O niczym wzruszył ramionami. Po prostu nie lubię takich imprez. Tyle zamieszania, a po co? Dla pokazówki?

Nie odpowiedziałam. W ciągu dwóch lat małżeństwa nauczyłam się ignorować jego złośliwości. Zwłaszcza dziś. W dniu, który planowałam miesiącami.

***

Pierwsi przyszli moi rodzice. Tata, jak zawsze, wyglądał elegancko. Mama założyła nową sukienkę w kolorze bladego różu, która pasowała do jej cery. Od progu rzuciła mi się w ramiona:

Jestem tak szczęśliwa, że jesteś z nami, córeczko. Po tym wypadku myślałam, że oszaleję

Mamo, nie zaczynaj przerwałam łagodnie. Dziś tylko dobre chwile. Obiecałyśmy sobie, pamiętasz?

Wkrótce zjawił się reszta: koledzy z pracy, przyjaciele, krewni. Witałam ich z uśmiechem, ale kątem oka obserwowałam Bartka. Trzymał się na uboczu, od czasu do czasu popijając whisky. To było dziwne zwykle nie pił nawet na większych imprezach.

Pani Helena, nasza główna księgowa, podeszła się przywitać. Zauważyłam, jak blednie, gdy się do niej odwróciłam. Pewnie przypomniała sobie, jak odwiedzała mnie w szpitalu. Leżałam tam podłączona do maszyn, a lekarze nie dawali mi szans

Kasia, wyglądasz cudownie powiedziała, wymuszając uśmiech. Szczególnie jak na kogoś, kto niedawno wracał z tamtego świata!

Dziękuję. Pani też świetnie wygląda! odpowiedziałam, choć coś w jej spojrzeniu wydało mi się nienaturalne.

Impreza rozkręciła się na dobre. Toast za toastem, muzyka, tańce. Z zewnątrz mogło się wydawać, że wszystko idzie idealnie. Ale czułam narastające napięcie.

Bartek unikał kontaktu, rzucając tylko dziwne spojrzenia w stronę pani Heleny, a ona udawała, że ich nie widzi. Podeszłam do męża:

Może zatańczymy? To w końcu nasza rocznica.

Nie teraz odparł. Głowa mnie trochę boli.

Dziwnie się zachowujesz

Po prostu jestem zmęczony. Nie lubię tłumów, wiesz o tym.

***

Wieczór się rozkręcał. Konferansjer młody chłopak w modnym garniturze prowadził imprezę z profesjonalizmem.

Obserwowałam to wszystko, starając się nie pokazywać niepokoju. Tylko ja wiedziałam, jak wyjątkowy będzie ten wieczór. Wystarczyło jeszcze chwilę poczekać.

Bartek wciąż stał z boku, rzadko się odzywając. Co jakiś czas wymieniał z panią Heleną szybkie spojrzenia, a za każdym razem coś ściskało mi się w środku. Ale uśmiechałam się i dziękowałam za życzenia.

Kasiu, cieszymy się, że wyzdrowiałaś! szczebiotała żona zastępcy taty. To był straszny czas, gdy dowiedzieliśmy się o wypadku.

Tak, przerażające przytaknęła jej przyjaciółka. Ale teraz to już za nami, dzięki Bogu!

Kiwałam głową, dziękowałam, ale myślami wracałam do tych dni w szpitalu. Jak przez mgłę pamiętałam urywki rozmów, czyjeś kroki w sali

Wszystko jest piękne, córeczko! Mama objęła mnie za ramiona. Taka wspaniała impreza. I ty wyglądasz dziś przepięknie!

Dzięki, mamo.

Tylko zawahała się. Bartek jest jakiś spięty. Wszystko w porządku?

Oczywiście uśmiechnęłam się lekko. Po prostu nie lubi tłumów.

W tej chwili podszedł tata i przytulił mamę:

O czym szepczecie?

Takie kobiece rozmowy machnęłam ręką.

Córeczko, jestem z ciebie dumny. Jak sobie poradziłaś z tym wszystkim Jesteś wojowniczką!

Przytuliłam się do niego, chowając twarz na jego ramieniu. Tata nie wiedział nawet połowy prawdy. I oby nigdy się nie dowiedział.

Zagrała wolna melodia ta sama, przy której tańczyliśmy dwa lata temu, jako młodzi małżonkowie.

Podeszłam do Bartka:

Zatańczymy? Jak wtedy?

Mój mąż drgnął:

Kasia, mówiłem, że nie chce mi się tańczyć. Żartujesz sobie ze mnie?

Dlaczego? spojrzałam mu prosto w oczy. Coś się stało?

Nic się nie stało. Po prostu daj mi spokój!

Zamarłam. Po chwili zauważyłam, jak pani Helena szybko wychodzi z sali, a za nią podąża Bartek. Poczekałam chwilę i poszłam za nimi.

Stali w pustym korytarzu, żywo rozmawiając. Gdy się pojawiłam, nagle zamilkli.

O co chodzi? zapytałam spokojnie.

O nic ważnego próbowała się uśmiechnąć kobieta. Omawialiśmy sprawy służbowe.

W dzień naszej rocznicy?

Kasia, przestań! warknął Bartek.

Ja mam przestać? To ty ca