Ostatnia szansa

Katarzyna leżała skulona na kanapie, przyciskając dłonie do podbrzusza. Wszystko bolało, pulsowało, przypominając jej o tym, co nieuchronne. Ten sam schemat: ostry ból, krwotok, karetka, szpital i pustka w środku. Poronienie nie było wątpliwości. Trzecie w ciągu dwóch lat, a przedtem obumarła ciąża, a jeszcze wcześniej aborcja. Ta aborcja, za którą Katarzyna płaciła do dziś niemożnością zostania matką.

Drżącą ręką sięgnęła po telefon i wybrała numer pogotowia. Po pół godzinie wkładano ją do karetki, a ona między jednym skurczem a drugim zadzwoniła do Jakuba, by powiedzieć, że nie będzie na kolację.

Znowu? spytał, ale Katarzyna nawet nie odpowiedziała. Po policzkach płynęły łzy rozpaczy i pogardy dla samej siebie. Ile jeszcze razy? Dlaczego ciągle to samo? A może znała przyczynę tych powtarzających się koszmarów? Gdyby tylko wtedy nie poszła do tego podejrzanego lekarza Mogliby mieć już pięcioletnie dziecko. Ale dziecka nie było. I najwyraźniej już nie będzie.

Tak boli wyszeptała, a lekarz tylko dokręcił kroplówkę i obojętnie na nią spojrzał.

Dwa dni w szpitalu wlokły się w nieskończoność. Potem wypis, Jakub z bukietem róż jak w wyreżyserowanym przedstawieniu.

Jesteś taka blada powiedział, a Katarzyna uśmiechnęła się słabo. Nie miała powodu do radości. Nie potrafiła dać mężowi dziecka. To było oczywiste.

W drodze do domu, trzymając w dłoniach bukiet, nagle odwróciła się do Jakuba:

Nie chcę już próbować. Nigdy nie urodzę ci dziecka.

Nie mów tak, jeszcze się uda próbował ją pocieszyć, ale Katarzyna tylko parsknęła.

Naprawdę w to wierzysz? Pięć lat poszło na marne. Mam prawie trzydzieści, ty trzydzieści pięć. Dość tej zabawy w przyszłą mamę. Lekarze mówią, że nie ma szans. Może czas ich posłuchać?

Kasia, będziemy mieli dzieci upierał się Jakub. Pamiętasz, co mówił profesor Nowak? Że są szanse, jeśli będziemy trzymać się zaleceń.

Gdzie ten twój profesor? warknęła Katarzyna. Nie żyje od lat! Jego zaleciały razem z nim! Koniec, Jakub. Dość. Nie chcę się już męczyć. Ani ciebie męczyć.

Co przez to rozumiesz? zmarszczył brwi, nie odrywając wzroku od drogi.

Katarzyna wzięła głęboki oddech i odwróciła twarz do okna.

Rozstańmy się. Znajdziesz kobietę, która da ci dziecko. Będziesz szczęśliwy. Ja nie zasługuję na twoją cierpliwość ani czułość. Jestem pusta. Życie we mnie się nie zatrzymuje. Jestem do niczego.

Głos jej się załamał, ale Jakub złapał jej dłoń i przycisnął do ust.

Nie pleć głupot. Damy radę. Ludzie żyją bez dzieci i my też możemy. Szczęście nie tkwi w dzieciach.

Ale w ich ilości szepnęła przez łzy. Dość, Jakub. Nie odbierajmy ci szansy na ojcostwo.

Nie odbierajmy mi szansy na szczęście z tobą przerwał jej stanowczo.

Takim był cały: zakochany w żonie, znoszący jej humory i gotowy znosić dalej, byleby tylko była przy nim. Zdobywał ją długo, odsuwał rywali, a gdy wreszcie została jego żoną, uznał, że nic więcej nie potrzebuje. No może tylko małą kruszynę szczęścia Ale los uparcie odmawiał im tego daru.

Jakub znał historię Katarzyny. Wiedział, że przed nim była żoną starszego mężczyzny, za którego wydał ją tyran-ojciec. Wiedział o nieudanej aborcji. To wszystko doprowadziło ich do tego momentu, ale nie dało się już nic zmienić. Katarzyna od lat była z Jakubem, z ojcem nie utrzymywała kontaktu, nawet o młodszej siostrze, Agnieszce, niewiele wiedziała.

Nie zdziwię się, jeśli ojciec zmusi ją do małżeństwa z jakimś draniem, żeby tylko ugrać coś dla siebie.

Agnieszka miała dwadzieścia dwa lata była piękna i bystra, tak jak starsza siostra, tylko uległa ojcu bez walki. Wychowywał je sam, byłe żony nie miały prawa widywać córek, bo tak postanowił. Kierował ich życiem jak marionetkami decydował za nie, zmuszał, by żyły według jego woli.

Katarzyna uciekła od niego w wieku dwudziestu czterech lat, poznała Jakuba i zerwała wszelkie więzi. Od tamtej pory ojciec zabronił Agnieszce kontaktów z siostrą. Dlatego gdy pewnego dnia Agnieszka stanęła w progu ich domu, Katarzyna oniemiała.

Co się stało? spytała od razu, dopiero po chwili zauważając wypięty brzuch siostry.

Uciekłam od ojca szlochała Agnieszka, rzucając się jej w ramiona. Od powrotu ze szpitala minął tydzień, Katarzyna zaczynała się uspokajać, a tu taki cios.

Czego chciał?

Chciał żebym usunęła ciążę.

Boże, ty jesteś w ciąży! Katarzyna osłupiała, oglądając siostrę. I od kogo?

To nieważne. Kasieńko, nieważne. To z miłości. On jest żonaty, nie chce dziecka. Ojciec powiedział, że albo usuwam, albo sam mnie zawiezie do lekarza.

Płakały razem. Agnieszka była taka krucha, bezbronna, taka bliska. Nie widziały się pięć lat, Agnieszka zmieniła się z brzydkiego kaczątka w piękną kobietę. Tylko ta zależność od ojca wszystko psuła. Katarzyna była pewna, że za kilka dni siostra zechce wrócić. Nie mogła do tego dopuścić.

Jakub spokojnie przyjął obecność Agnieszki w ich domu. Zresztą nigdy nie sprzeciwiał się decyzjom Katarzyny. Kochał ją zbyt mocno, by się z nią kłócić, a ona nigdy nie wykorzystywała tego przeciwko nim.

Oczywiście, po tygodniu Agnieszka oznajmiła, że musi wrócić do ojca.

Nie puszczę cię! krzyczała Katarzyna, chwytając ją za ręce. Chcesz, żeby zrobił ci i dziecku krzywdę? Nie myślisz o sobie, to pomyśl o synu!

Już za późno na aborcję, nie zmusi mnie odpowiedziała pewnie Agnieszka. Żaden lekarz nie tknie mnie w dwudziestym pierwszym tygodniu.

Ale wywoła poród! warknęła Katarzyna. Nawet się nie zorientujesz. Wsypie ci coś do herbaty, a ty zaczniesz rodzić. Wiesz, jak to wygląda? Nie wiesz! A ja wiem!

Zalała