–Do kogo? – Maria Feliksówna wraz z Mikołajem wyszli na ganek i spojrzeli na przybyłą. –Do Marii Feliksówny! Jestem wnuczką, a właściwie prawnuczką. Córką Aleksego – najstarszego syna Marii Feliksówny.

Do kogo? Maria Kowalska wraz z Mikołajem wyszli na ganek i przyglądali się gościowi. Do Marii Kowalskiej! Jestem wnuczką, a właściwie prawnuczką. Córka Aleksandra najstarszego syna Marii.

Maria Kowalska siedziała na ławce zalanej słońcem i rozkoszowała się pierwszymi ciepłymi dniami. Wreszcie nadeszła wiosna. Tylko Bogu wiadomo, jak Maria przetrwała tę zimę.

„Już nie przeżyję kolejnej!” pomyślała Maria i westchnęła z ulgą. Nie bała się odejścia. Wręcz przeciwnie, czekała na ten moment. Od dawna odłożyła pieniądze, kupiła ubranie. Nic już nie trzymało jej na tym świecie.

***

Kiedyś miała dużą rodzinę męża, Jana Nowaka, wysokiego mężczyznę, oraz czwórkę dzieci trzech chłopców i dziewczynkę. Żyli zgodnie, pomagali sobie, rzadko się kłócili. Dzieci jedno po drugim dorastały i rozleciały się po świecie.

Dwóch starszych synów poszło na studia, potem rozjechali się do miast do pracy. Średni w szkole nie radził sobie najlepiej, ale w dorosłym życiu zajął się biznesem, który z czasem zabrał go za granicę. Córka też nie została w rodzinnej wsi poleciała do stolicy i wkrótce wyszła za mąż.

Na początku dzieci często odwiedzały rodziców. Pisali listy, a gdy pojawiły się telefony, zaczęli dzwonić. Potem przyszły wnuki. Maria co jakiś czas pakowała starą, wytartą walizkę i jechała do któregoś z dzieci jako niania.

Z czasem i wnuki wyrosły z babcinej opieki. Coraz rzadziej wzywano Marię, coraz rzadziej dzwoniono. A o przyjeździe w odwiedziny dzieci zupełnie zapomniały nie było na to czasu. Praca, własne rodziny, dorastające dzieci.

Powodem do przyjazdu stała się wiadomość o śmierci ojca, Jana. Wydawało się, że taki silny mężczyzna dożyje setki. Lecz okazało się inaczej.

Po pogrzebie dzieci rozjechały się. Na początku dzwonili do matki, ale z czasem i te rozmowy ucichły.

Maria próbowała dzwonić sama, ale szybko zrozumiała, że nie są nią zainteresowani, i dała spokój. Tak minęło ostatnich dziesięć lat. Raz na jakiś czas ktoś z dzieci przypomniał sobie o niej i dzwonił wtedy kobieta przez tydzień chodziła uśmiechnięta.

Pewnego dnia Maria znów siedziała na ławce i rozmyślała.

Dzień dobry, ciociu Mario! za płotem stał młody mężczyzna i radośnie się uśmiechał. Pamięta mnie pani?

Maria zmrużyła oczy:

Mikołaj? To ty?

Tak, ciociu! ucieszył się chłopak i wszedł na podwórko.

Mikołaj był synem sąsiadów, którzy nie potrafili przeżyć dnia bez kłótni. Jak długo Maria go pamiętała, zawsze był głodnym, zaniedbanym dzieckiem. Z litości dokarmiała go, oddawała ubrania po swoich dzieciach i pozwalała przenocować, gdy rodzice urządzali kolejną awanturę.

Nie długo pociągnęli tak jego rodzice. Odeszli. Mikołaja zabrano do domu dziecka, a potem ślad po nim zaginął. Maria bardzo za nim tęskniła.

Gdzie byłeś tak długo, Mikołaju? ucieszyła się.

Najpierw w domu dziecka, potem służyłem w wojsku, a później się uczyłem. Wróciłem na rodzinną ziemię. Zamierzam odbudować wieś!

Co tu odbudowywać? machnęła ręką Maria. Wszyscy wyjechali.

Nic straconego! Dam radę!

I zaczęło się dla Marii nowe życie. Mikołaj zatrudnił się u Wojciecha największego rolnika w okolicy.

W wolnych chwilach remontował swoją starą chatę, która została mu po rodzicach, a także pomagał Marii w gospodarstwie. Kobieta znów się ożywiła. Nazywała go „synkiem”. Tak minęły trzy lata.

Wyjeżdżam, ciociu Mario powiedział pewnego dnia Mikołaj. Wojciech całkiem oszalał. Każe harować, a płacić nie chce. Jadę na zarobek. Nie gniewaj się!

Co ty, Mikołaju, jaka złość? Jedź z Bogiem!

Znów Maria została sama. Czasem samotność sprawiała, że chciało się płakać. Tak mijały dni w oczekiwaniu na koniec. A jednak coś ją tu trzymało.

****

Dzień dobry, ciociu Mario! rozległ się znany głos. Maria spojrzała w stronę płotu i zobaczyła znajomą twarz.

Mikołaj? To ty?

Ja, ciociu! wysoki, dobrze ubrany mężczyzna wszedł na podwórko. Wróciłem! Na dobre!

Ojej! Co za radość! zakrzątała się Maria. Wejdź, Mikołaju, zaraz nastawię herbatę!

Herbata to dobry pomysł! uśmiechnął się Mikołaj. Tylko wpadnę na chwilę do domu. Nie wiedziałem, że cię zastanę, nie wziąłem prezentów!

Pół godziny później szczęśliwa Maria i nie mniej uradowany Mikołaj siedzieli przy stole, pili herbatę z pięknych, starych filiżanek i nie mogli się nagadać.

Już myślałam, że czas na tamten świat, Mikołaju otarła łzę Maria.

Oj, daj spokój! zażartował. Teraz dopiero zaczniemy żyć! Zarobiłem pieniądze, założę własne gospodarstwo! Dla ciebie jeszcze nie pora!

Gospodarzu! Jest ktoś w domu? rozległ się dźwięczny głos. Maria wyjrzała przez okno i zobaczyła dziewczynę w krótkim płaszczu i szpilkach.

Do kogo? Maria z Mikołajem wyszli na ganek.

Do Marii Kowalskiej! Jestem prawnuczką. Córka Aleksandra najstarszego syna.

Kobieta i mężczyzna wymienili spojrzenia.

Dzwoniłam, ale telefon był wyłączony! Postanowiłam przyjechać na ślepo!

No to chodź! zaprosiła zdezorientowana Maria, a Mikołaj podbiegł i wziął walizkę.

Patrzyli, jak Weronika z apetytem zajadała przygotowane smakołyki i opowiadała o sobie.

Nie lubię miasta. Chcę żyć na wsi! Ale rodzice nie rozumieją. Dziadek Aleksander zaproponował, żebym u was zamieszkała na kilka miesięcy. Mówi, że jak spróbuję życia na wsi, to mi przejdzie! Dzwonił do was. I tata. I ja. Ale nikt nie odbierał. Wybaczcie! Nie będę ciężarem! Mam pieniądze! A tata i dziadek przysłali wam prezenty! Zostanę do sesji studiuję zaocznie i wrócę!

Zostań, ile chcesz! wreszcie powiedziała Maria. Będzie mi miło!

Minął miesiąc.