Gosia z koleżanką spacerowały po parku, gdy nagle zobaczyły mężczyznę i kobietę.

Jagoda z przyjaciółką spacerowały po parku, gdy nagle dostrzegły mężczyznę i kobietę. Przytulali się, a on szeptał jej coś do ucha. Kobieta uśmiechała się szczęśliwie. Jagoda patrzyła na nich szeroko otwartymi oczami, nie mogąc oderwać wzroku.

Jagodo, co z tobą? Jagodo! zdziwiła się przyjaciółka.
Nic. Chodźmy odparła nagle Jagoda.

Dziewczyny pożegnały się. Jagoda szła do domu, a w jej głowie kotłowała się jedna myśl: *To niemożliwe!*

Tato, jak mogłeś? Jak mogłeś tak postąpić z mamą?! nie wierzyła własnym oczom.

Wcześniej Jagoda i jej przyjaciółka, Lena, wyszły z zajęć. Nie chciało się jej wracać do domu, więc zaproponowała:
Leno, chodźmy na spacer do parku!
Chodźmy, póki jeszcze jasno! zgodziła się Lena.

Park nie leżał po drodze, ale czemu nie skręcić?

Szły alejką, zazdrosnym wzrokiem śledząc szczęśliwe pary. Nikt na nie nie zwracał uwagi. Skręciły w pustą alejkę i wtedy zobaczyły ich mężczyznę i kobietę, splecionych w uścisku, jego usta przy jej uchu. Kobieta uśmiechała się promiennie.

Choć mężczyzna stał tyłem, widać było, że nie był młody.

Lena obojętnie na nich spojrzała, ale zaraz zauważyła, że Jagoda wpatruje się w nich, jak zahipnotyzowana.

Jagodo, co się dzieje? Jagodo!
Ten Nie, nic. Chodźmy wyrzuciła z siebie Jagoda i ruszyła naprzód.

Wyszły z parku. Jagoda milczała, pogrążona w myślach. Pożegnały się i rozeszły.

Jagoda szła do domu ze spuszczoną głową. *To niemożliwe* Przed oczami wciąż miała szczęśliwą twarz tej kobiety i mężczyznę, który szeptał jej do ucha, nie widząc niczego wokół nawet własnej córki.

Tato, jak mogłeś? Wierzyłam, że jesteś idealny. A ty masz kochankę? Nigdy bym w to nie uwierzyła, gdybym nie widziała na własne oczy!

Wróciła do domu późno.

Siadaj jeść! burknęła matka. Ciebie i ojca nie doczekać się.
Zaraz, tylko umyję ręce! odparła wymijająco.

Zamknęła się w łazience na długo. Ojca wciąż nie było. Zjadła kolację i poszła do swojego pokoju.

Usiadła przed laptopem, ale myśli wirowały gdzie indziej. Wciąż widziała tę scenę z parku. *To mój tato. Czy w życiu dorosłych zdrada to norma? Czego mu brakuje? Czy naprawdę zostawi nas dla tej*

Wtedy przyszła jej do głowy myśl.

Ta kobieta pewnie nawet nie wie, że ja istnieję.

Drzwi wejściowe otworzyły się.

Przepraszam, kochanie. Ciężki dzień rozległ się głos ojca.
Wcześniej miałeś ciężkie dni tylko pod koniec miesiąca odparła matka, a w jej głosie czaił się gniew. Teraz masz je codziennie.
Ewo, nie teraz

Jak zwykle zajrzał do córki, chcąc ją pocałować na dobranoc, ale ta go odsunęła.

Idź, zanim kolacja wystygnie!
Córeczko, co się stało?
Ze mną nic. A z tobą?

Ojciec spojrzał na nią uważnie. Chciał coś powiedzieć, ale zawahał się i wyszedł.

Jagoda spędziła wieczór, planując, jak odzyskać ojca. Z tym planem zasnęła i z nim się obudziła, słysząc głosy rodziców:

Krzysztofie, gdzie się wybierasz?
Do pracy. Pilna sprawa.
Dzisiaj sobota, mógłbyś spędzić czas z rodziną.
Nie będę długo. Wrócę przed obiadem, pójdziemy gdzieś razem.

Jagoda wyszła z pokoju, przeciągając się, udając, że właśnie wstała.
A ty gdzie? od razu spytała matka.
Na zajęcia, mamo. Spóźnię się.
Co to ma znaczyć? oburzyła się Ewa. Wszyscy ciągle zajęci.

Ale córka już zniknęła w łazience. Wyszła, szybko się ubrała. Ojciec czekał w przedpokoju. Uśmiechnął się:
Córeczko, mogę cię odprowadzić.
Jagoda, chociaż kawę wypij! zawołała matka z kuchni.
Idę pić, zaczekam ojciec był niezwykle uprzejmy, jakby czuł winę.

Jagoda wpadła do kuchni, wypiła kawę w pośpiechu. Wróciła do przedpokoju:
Chodźmy, tato!

Szli w milczeniu, aż ojciec zaczął:
Córeczko, jesteś na mnie zła?
Nie, tato. To pewnie ten wiek przejściowy zawahała się. Kocham cię, tato.
Ja też cię kocham.
Najbardziej na świecie?

Ojciec drgnął, spojrzał na nią podejrzliwie, ale odpowiedział:
Najbardziej na świecie.

Szli, uśmiechając się, ale unikali kontaktu wzrokowego.
Dobrze, tato, ja tu skręcam. Czekam na ciebie na obiad. Obiecałeś, że spędzimy razem weekend.

Jagoda poszła w stronę zajęć, ale zaraz zawróciła i skryła się za krzakami. Upewniwszy się, że ojciec się nie ogląda, ruszyła za nim.

Miała nadzieję, że pójdzie do pracy, ale skręcił w przeciwną stronę.

Szli długo. Ojciec ani razu się nie obejrzał. Wreszcie zatrzymali się przed pewnym blokiem. Mężczyzna stanął pod drzewem, wyjął telefon i zadzwonił.

Kobieta wyszła po pięciu minutach. Jagoda mimowolnie wstrzymała oddech.
Jaka ona piękna! westchnęła. Czy naprawdę jest dla niego ważniejsza niż my z mamą?

Kobieta podeszła, pocałowała ojca i ruszyli, trzymając się pod rękę.

Dzielnica była obca i pusta. Weszli do niewielkiego skweru, usiedli na ławce, rozmawiając. Jagoda obserwowała ich z daleka. Rozmowa wydawała się poważna, aż w końcu pocałowali się namiętnie.

Dziewczyna patrzyła, a w sercu rosła gorycz.

Wstali i wrócili do bloku. Jeszcze jeden pocałunek, uśmiech. Ojciec odszedł, najwyraźniej do domu, a kobieta zniknęła w klatce.

Jagoda stała, zastanawiając się, co zrobić. Chciała tylko zostać z tą kobietą sam na sam.

Wtedy zobaczyła, że „ta druga” znów wyszła z klatki, niosąc śmieci