– Albo wprowadzasz mojego brata do swojego mieszkania, albo pakuj się i wynoś stąd! – oświadczył mąż

„Albo wprowadzasz mojego brata do swojego mieszkania, albo pakuj się i wynoś stąd!” warknął mąż.

Weronika spóźniła się z pracy o dobre dwie godziny. Dwie nowe klientki zapisały się do niej po poleceniach od znajomych.

„Tylko do pani chcemy chodzić, Weroniko Stanisławo! Jest pani bez wątpienia najlepszą fryzjerką w całym mieście!” te słowa kazały jej uśmiechać się przez całą drogę do domu.

Może faktycznie nadszedł czas, by się odważyć i otworzyć własny salon? Dość już strachu i czekania na „lepsze czasy”.

Z tymi myślami Weronika niepostrzeżenie dotarła do bloku. W klatce usłyszała obce głosy dobiegające z mieszkania. Szybko otworzyła drzwi i zastygła w progu ze zdumienia. W przedpokoju leżał wypłowiały plecak, na podłodzie brudne adidasy, z kuchni ciągnął zapach alkoholu.

„Wera, poznajesz rodzinę? Krzysiek wrócił!” mąż wyjrzał z kuchni z dziwnym uśmiechem.

Młodszy brat Piotra siedział na kuchennej kanapie, wpatrzony w stół. Ten sam Krzysiek, który cztery lata temu wyprowadził się z domu do tancerki z klubu nocnego.

„Cześć” szwagier nawet nie podniósł wzroku.

„Mamo, a kto to?” szepnęła córka, która właśnie wróciła z zajęć tanecznych.

„To twój wujek Krzysiek, brat taty” Weronika starała się mówić spokojnie. „Pewnie go nie pamiętasz. Byłaś za mała, gdy wyjechał.”

„A dlaczego on taki dziwny?” Zosia zniżyła głos.

„Idź do siebie, kochanie. Pogadamy później.”

Kobieta weszła do łazienki i odkręciła wodę. Potrzebowała choć chwili, by zebrać myśli. W lustrze patrzyła na nią zmęczona twarz. Powoli przesunęła dłonią po włosach korzenie już odrastały, ale teraz myślała o czymś zupełnie innym.

Cztery lata temu, gdy Krzysiek odchodził, widziała, jak bardzo Piotr to przeżył. Przez miesiąc nie odzywał się do rodziców, obwiniając ich, że odtrącili brata. Potem jakby się pogodził z losem przestał wspominać o Krzysiu, nie odbierał jego rzadnych telefonów. Ale teraz wszystko się zmieniło.

Mąż wszedł za nią do sypialni, zawahał się, po czym cicho powiedział:

„Zamieszka z nami. Tak musi być. Przynajmniej na jakiś czas. Brat potrzebuje wsparcia. Krzysiek jest w kiepskim stanie. Zdradzała go, więc się rozstali. Do rodziców nie może wrócić.”

„I ty tak po prostu zdecydowałeś? Nawet mnie nie pytając? Nie rozmawiając ze mną?” Weronika odwróciła się do męża. „Nie uważasz, że to bezczelność?”

„A co tu było pytać? To mój brat, nie ma gdzie iść.”

„Piotrze, mamy nastoletnią córkę. Widziałeś, w jakim on jest stanie? Myślisz, że to w porządku, żeby codziennie widziała taki widok? Krzysiek”

„Właśnie dlatego potrzebuje pomocy. Rodzina!” Piotr po raz pierwszy tego wieczoru spojrzał żonie w oczy. „Rozumiesz przecież, że nie mogę go zostawić. To niemożliwe!”

„Ile to potrwa?”

„Tyle, ile trzeba. Brat musi dojść do siebie.”

„A co z Zosią? Pomyślałeś o niej? Ona jest w takim wieku”

„Wera, przestań!” mąż podniósł głos, czego nigdy wcześniej nie robił. „To mój brat. Mój młodszy brat. Nie zostawię go samego w tarapatach.”

Weronika otworzyła usta, by odpowiedzieć, ale zamilkła. Coś w jego głosie kazało jej się zatrzymać. Przez czternaście lat, które byli razem, pierwszy raz usłyszała tak twarde nuty.

„Dobrze” odwróciła się do okna. „Tylko uprzedź go, żeby nie pił w domu. I żeby znalazł pracę.”

Piotr nic nie odpowiedział i w milczeniu wyszedł. Przez ścianę słyszała, jak cicho rozmawia z bratem w kuchni. Bardzo cicho. Pewnie po to, by nie usłyszała.

Na kuchennym zegarze była już późna noc, gdy głosy wreszcie umilkły. Weronika leżała bez snu, nasłuchując kroków w korytarzu. Piotr nie położył się od razu. Długo chodził tam i z powrotem, pewnie urządzając bratu posłanie w salonie.

„Wszystko będzie dobrze” szepnął, wślizgując się pod kołdrę. Ale żona nie była już tego taka pewna.

***

Poranek zaczął się od zapachu alkoholu w kuchni. Kobieta w milczeniu przygotowywała śniadanie dla córki, starając się nie zauważać pustych butelek na stole i brudnej popielniczki.

Przez miesiąc niemal przywykła, że ich kuchnia zamieniła się w całonocny bar dla dwóch mężczyzn.

„Mamo, idę do szkoły” Zosia przemknęła obok śpiącego na kanapie wujka, przyciskając do piersi plecak. Ostatnio dziewczynka starała się jak najmniej przebywać w domu zapisała się na jakieś zajęcia i wieszała się u koleżanek.

Weronika kolejny raz patrzyła, jak córka pędzi do drzwi, i czuła, jak w środku kipi złość.

Ten „tymczasowy” gość w ciągu miesiąca zniszczył wszystko, co budowali latami: przytulne rodzinne wieczory, wspólne obiady, szczere rozmowy z Zosią.

„Dzień dobry” Piotr wyszedł z sypialni już ubrany. „Jest kawa?”

„Została wczorajsza” skinęła na tygielek. „Nawiasem mówiąc, musimy porozmawiać.”

„Tylko nie teraz, spóźniam się” mąż złapał kubek i skrzywił się na zimny napój.

„Kiedy, Piotrze? Codziennie się spóźniasz. A wieczorami siedzisz z bratem.”

Mężczyzna zastygł w drzwiach i zdziwiony zapytał:

„Co chcesz powiedzieć?”

„To, że czas coś postanowić. Nie możemy wiecznie utrzymywać zdrowego faceta. To nie w porządku!”

„Ma depresję, Wera. Przecież widzisz, że człowiek jest w rozsypce.”

„A my? My nie jesteśmy w rozsypce? Zosia nie chce wracać do domu. Ja codziennie wracam do bałaganu i smrodu. Ty”

„Co ja?”

„Zmieniłeś się. Jakbym cię nie znała. Stałeś się innym człowiekiem.”

Piotr postawił kubek na stole:

„Wiesz co? Pogadamy wieczorem. Spokojnie. Bez histerii.”

„Nie. Teraz!” Weronika zagrodziła mu drogę. „Chcę, żeby za tydzień