Nie potrafiłam pokochać

Dziewczyny, przyznajcie się, która z was jest Liliana? dziewczyna obrzuciła nas z przyjaciółką badawczym, lekko przekornym spojrzeniem.

Ja jestem Liliana. A co? odparłam, zdezorientowana.

Masz list. Od Wojtka nieznajoma wyjęła z kieszeni fartucha pogniecioną kopertę i podała mi ją.

Od Wojtka? A gdzie on jest? zdziwiłam się.

Przenieśli go do ośrodka dla dorosłych. Czekał na ciebie, Liliano, jak na zbawienie. Wypatrzył oczy. A ten list dał mi do przeczytania, żebym sprawdziła błędy. Nie chciał się ośmieszyć przed tobą. No, muszę iść. Zaraz obiad. Pracuję tu jako wychowawczyni. Kobieta spojrzała na mnie z wyrzutem, westchnęła i odeszła szybkim krokiem.

…Pewnego dnia, spacerując z przyjaciółką, przypadkiem zawędrowałyśmy na teren obcego ośrodka. Miałyśmy po szesnaście lat, wakacje cieszyły, a my pragnęłyśmy przygód.

Usiadłyśmy z Kasią na wygodnej ławce. Gadamy, śmiejemy się. Nie zauważyłyśmy, gdy podeszli do nas dwóch chłopaków.

Cześć, dziewczyny! Nudzicie się? Poznamy się? Chłopak wyciągnął do mnie dłoń. Jestem Wojtek.

Liliana. A to moja przyjaciółka Kasia. A jak nazywa się twój milczący kolega?

Leszek cicho odpowiedział drugi.

Chłopcy wydali nam się staroświeccy i zbyt zasadniczy. Wojtek poważnie zauważył:

Dziewczyny, po co nosicie takie krótkie spódnice? A Kasia ma zbyt głęboki dekolt.

Hm… Chłopaki, nie zaglądajcie tam, gdzie nie trzeba. Bo wam oczy przypadkiem *na wierzch wyjdą* zaśmiałyśmy się z Kasią.

Nie da się nie patrzeć. Jesteśmy mężczyznami. A może jeszcze palicie? dopytywał się dziwnie poważny Wojtek.

Oczywiście, że palimy. Ale nie zaciągamy się żartowałyśmy.

Dopiero wtedy zauważyłyśmy, że z nogami chłopaków coś jest nie tak.

Wojtek ledwo się poruszał, Leszek wyraźnie kulał na jedną nogę.

Jesteście tu na leczeniu? zapytałam.

Tak. Ja miałem wypadek na motorze. Leszek nieudanie skoczył ze skały do wody wyrecytował Wojtek. Niedługo nas wypiszą.

Ja i Kasia uwierzyłyśmy w tę legendę. Wtedy jeszcze nie wiedziałyśmy, że Wojtek i Leszek są niepełnosprawni od dzieciństwa. Skazani na życie w ośrodku. Dla nich my byłyśmy oddechem wolności.

Żyli i uczyli się w zamkniętym świecie, niedostępnym dla obcych. Każdy z nich miał swoją wymyśloną historię: wypadek, upadek, bójkę…

Okazali się interesujący, oczytani, mądrzejsi niż na swój wiek.

Zaczęłyśmy przychodzić do nich co tydzień.

Po pierwsze, było nam ich szkoda, chciałyśmy ich rozweselić. Po drugie, mieliśmy od nich czego się nauczyć.

Nasze krótkie spotkania weszły w rutynę.

Wojtek przynosił mi kwiaty zerwane z pobliskiego klombu, Leszek za każdym razem wręczał Kasi origami, które sam składał, rumieniąc się przy tym.

Potem siadaliśmy we czwórkę: Wojtek przy mnie, Leszek odwracał się do nas plecami, skupiając całą uwagę na Kasi. Przyjaciółka czerwieniła się, ale widać było, że lubi towarzystwo nieśmiałego Leszka. Gadaliśmy o wszystkim i o niczym.

Minęło ciepłe, pachnące lato.

Nadeszła deszczowa jesień. Wakacje się skończyły. Przed nami, z Kasią, była matura. I tak zupełnie zapomniałyśmy o Wojtku i Leszku.

…Minęły egzaminy, ostatni dzwonek, studniówka. Czekało nas upragnione lato, czas nadziei.

Znów znalazłyśmy się na terenie ośrodka. Postanowiłyśmy odwiedzić chłopaków. Usiadłyśmy na znanej ławce, czekając, aż podejdą: Wojtek z kwiatami, Leszek z origami. Czekałyśmy daremnie dwie godziny.

Wtem z drzwi ośrodka wybiegła dziewczyna i podeszła prosto do nas. To ona wręczyła mi list od Wojtka. Otworzyłam kopertę natychmiast:

*Ukochana Liliano! Jesteś moim kwiatem, który pachnie jak najpiękniejszy ogród! Moja niedostępna gwiazdo! Pewnie nie zrozumiałaś, że zakochałem się w tobie od pierwszego wejrzenia. Nasze spotkania były dla mnie oddechem, życiem. Pół roku napróżno wypatruję cię przez okno. Zapomniałaś o mnie. Jaka szkoda! Nasze drogi się rozeszły. Ale dziękuję ci, że poznałem prawdziwą miłość. Pamiętam twój aksamitny głos, kuszący uśmiech, delikatne dłonie. Jak mi bez ciebie pusto, Lilianko! Chciałbym cię zobaczyć choć raz jeszcze! Pragnę odetchnąć, ale nie ma czym…*

*Mnie i Leszkowi skończyło się osiemnaście lat. Wiosną przenoszą nas do innego ośrodka. Raczej się już nie zobaczymy. Moja dusza jest w strzępach! Może kiedyś wyzdrowieję z tej miłości.*

*Żegnaj, jedyna!*

Podpis: *na zawsze twój Wojciech*.

W kopercie był zasuszony kwiat.

Zrobiło mi się strasznie wstyd. Serce ścisnęło się na myśl, że nic już nie da się zmienić. Przypomniało mi się powiedzenie: *Jesteśmy odpowiedzialni za tych, których oswoiliśmy*.

Nie miałam pojęcia, jakie burze szalały w duszy Wojtka. Ale nie mogłabym odwzajemnić jego uczuć. Nie czułam niczego więcej niż życzliwość i ciekawość wobec mądrego rozmówcy. Tak, trochę z nim flirtowałam, drażniłam go. Podsycałam jego zainteresowanie, nie wiedząc, że mój niewinny żart rozpali w nim pożar miłości.

…Minęło wiele, wiele lat. List Wojtka pożółkł, kwiat zmienił się w pył. Ale pamiętam nasze niewinne spotkania, beztroskie rozmowy, śmiech po jego żartach.

…Ta historia ma ciąg dalszy. Kasia zafascynowała się trudnym losem Leszka. Jego rodzice odrzucili go z powodu inności urodził się z jedną nogą krótszą. Kasia skończyła pedagogikę, pracuje w ośrodku dla niepełnosprawnych. Leszek jest jej ukochanym mężem. Mają dwóch dorosłych synów.

Wojtek, jak opowiadał Leszek, żył w samotności. Gdy miał około czterdziestki, jego matka przyjechała do ośrodka, zobaczyła syna, rozpłakała się i zabrała go do swojej wsi. Potem ślad po nim zaginął…*