Wiem, że to moje dzieci” – szepnął, nie podnosząc wzroku. – „Ale… nie potrafię wyjaśnić dlaczego, między nami nie ma żadnej więzi.

Wiem, że to moje dzieci powiedział, nie podnosząc wzroku. Ale nie potrafię wyjaśnić dlaczego, nie czuję z nimi żadnej więzi.

Spójrz na nią! Jaka śliczna! zawołałam, przytulając do siebie ciepłe ciałko naszej nowo narodzonej córeczki. Lila leżała w miękkim kocyku, zwinięta w kłębek jak malutka kuleczka życia, i cichutko pochrapywała. Nie mogłam od niej oderwać wzroku. W tej chwili świat skurczył się dla mnie do jednej twarzy, jednego oddechu, jednej myśli: Ona jest nasza. W końcu ją mamy.

Obok stał Krzysiek. Patrzył na dziecko, ale w jego spojrzeniu mieszała się czułość i coś jeszcze. Coś nieokreślonego, niemal przestraszonego. Wyciągnął rękę, delikatnie dotknął palcem policzka dziewczynki.

Podobna do ciebie szepnął cicho. Ale w jego głosie nie było tego jasnego zachwytu, którego się spodziewałam. Nie było radości, która powinna przelewać się przez brzegi. Wtedy jeszcze nie przywiązałam do tego wagi. No cóż, podobna do mnie i co z tego? Ważne, że nasza rodzina się powiększyła, że córeczka jest zdrowa, a my staliśmy się prawdziwymi rodzicami.

Lata mijały, a gdy urodziła się druga córka Zosia zaczęłam dostrzegać to, czego wcześniej nie chciałam widzieć. Obie dziewczynki były uderzająco podobne do siebie. Ich duże, brązowe oczy, zgrabny nosek, wysokie czoło i gęste, ciemne włosy jakby żywcem zerwane z portretu mojego ojca. Wyglądały, jakby wyszły z jednej ramy, w której utrwalono jego dzieciństwo. Ani śladu po Krzysiu. Nie jego błękitnych oczach, nie dołeczków w policzkach, nie nawet charakterystycznego wyrazu twarzy. To stało się problemem. Poważnym i bolesnym.

Siedziałam przy kuchennym stole, mechanicznie mieszając dawno wystygłą herbatę. Za plecami słychać było równy oddech śpiących dziewczynek, a przede mną, z dziwnym wyrazem twarzy, siedziała teściowa Wanda. Tylko wpadłam na chwilę, jak zwykle mawiała. Ale wiedziałam: takie wizyty nigdy nie były przypadkowe. Zwłaszcza po ostatnich miesiącach, gdy między nami zaczęły gromadzić się niedopowiedzenia i chłodna niechęć.

Ania zaczęła, dobierając słowa tak ostrożnie, jakby bała się urazić dziewczynki są, oczywiście, śliczne. Ale jesteś pewna, że to dzieci Krzyśka? Bo strasznie podobne do twojego ojca. Jak dwie krople wody. To wręcz niesamowite, prawda?

Łyżka w mojej dłoni zadźwięczała o brzeg kubka. Zamarłam. Te słowa już wcześniej pojawiały się w żartach, aluzjach, szeptach. Ale z jej ust, od kobiety, która nazywała mnie córeczką, zabrzmiały szczególnie boleśnie. Jak cios poniżej pasa.

Wandziu, co pani mówi? mój głos drżał. Oczywiście, że to jego dzieci! Przecież pani wszystko wie! Tak długo ich czekaliśmy, ja rodziłam, on sam odbierał je ze szpitala! Jak można wątpić?

Wzruszyła tylko ramionami, jakby mówiąc: A kto tam wie. I w tym geście cała jej pewność, że wątpliwość ma prawo istnieć. Czułam, jak wewnątrz zaciska się uraza, ale jeszcze większy był niepokój. Bo najgorsze nie było w tych słowach. Najgorsze było to, że mój mąż też zaczął się odsuwać od naszych dzieci.

Krzysiu, dlaczego znowu nie odebrałeś Lili z przedszkola? spytałam, gdy wrócił do domu późno, niemal o świcie. Lila już spała, Zosia drzemała cicho na kanapie. A ja, zmęczona po podwójnej zmianie, domowych obowiązkach i wiecznych zmartwieniach, ledwo trzymałam się na nogach.

Zapomniałem, wybacz rzucił obojętnie, rzucając kurtkę na krzesło, nawet na mnie nie patrząc. Miałem dużo roboty.

Zawsze masz dużo roboty nie wytrzymałam. Kiedy w ogóle spędzasz czas z dziećmi? Kiedy ostatnio bawiłeś się z Zosią? Albo chociaż przeczytałeś Lili książkę?

Milczał. Długie, przytłaczające milczenie, które w końcu przerwał jego głos cichy, ale tak ciężki:

Nie ciągnie mnie do nich, Aniu. Nie wiem dlaczego. One wydają mi się obce. Staram się, próbuję, ale nie czuję, że to moje.

Łzy napłynęły mi do gardła. Jak można tak mówić o własnych córkach? O tych samych dzieciach, na które kiedyś czekał, o których marzył? Ale w pewnym momencie zrozumiałam mówi szczerze. Krzysiek naprawdę chciał, żeby miała córkę podobną do niego. Wyobrażał sobie, jak będzie się z nią bawił, jak będzie dumny, gdy odziedziczy jego rysy. Chciał widzieć siebie w niej. A zamiast tego dwie dziewczynki, które bardziej przypominały mojego ojca. Jakbym to ja je urodziła sama.

Zaczęłam szperać w internecie, czytać o genetyce, dziedziczeniu, prawach genów dominujących i recesywnych. Okazało się, że to możliwe. Czasem dziecko może bardziej przypominać dziadków niż rodziców. Mój ojciec miał bardzo silne geny brązowe oczy, wysokie czoło, ciemne włosy. Obie córki dostały je w spadku. Ale jak to wytłumaczyć Krzysiowi i jego rodzinie, skoro już wyrobili sobie zdanie?

Zaproponowałam test DNA. Nie dlatego, że wątpiłam, ale by zamknąć temat raz na zawsze. On jednak odmówił.

Wierzę, że to moje dzieci powiedział, wpatrując się w podłogę. Po prostu nie potrafię tego wytłumaczyć. Nie czuję z nimi więzi.

A próbowałeś? prawie krzyczałam. Próbowałeś być z nimi, bawić się, rozmawiać, być ojcem? Czy tylko czekasz, że same do ciebie przyjdą?

Znów milczał. A w tym milczeniu czułam, jak rozpada się nasza rodzina, jak między nami rośnie przepaść.

Jeszcze gorzej było z jego rodziną. Teściowa i szwagierka zachowywały się, jakby Lila i Zosia nie były ich krwi. Przychodziły rzadko, a jeśli już, to tylko po to, by dyskutować, jak dzieci nie w Krzyśka. Pewnego dnia Kasia, szwagierka, zaśmiała się:

Ania, na pewno nie urodziłaś ich od swojego dziadka? i roześmiała się, jakby to było zabawne.

Nie wytrzymałam:

Kasiu, to już nie żarty. To moje dzieci, i są twojego brata. Jeśli ci się