Taksówka zatrzymała się przed bramą cmentarza. Młody mężczyzna, który z niej wysiadł, podszedł do kobiety sprzedającej kwiaty.

Taksówka zatrzymała się przed bramą cmentarza. Młody mężczyzna, który z niej wysiadł, podszedł do kobiety sprzedającej kwiaty:
Poproszę dwanaście tulipanów!

Zapłacił, pochylił głowę i ruszył w głąb cmentarza.

Rok temu Krzysztof uważał się za najszczęśliwszego człowieka na świecie kochał i był kochany. Wszystko zmieniło się pewnego dnia, gdy jego ukochana Ania nie przeżyła wypadku samochodowego.

Dopiero po miesiącu Krzysztof otrząsnął się z szoku. Wrócić do normalnego życia pomogli mu koledzy z pracy.

Przy nagrobku na ławce siedziała jej matka.
Witaj, ciociu Danuto! powiedział cicho.
Dzień dobry, Krzysztofie! Kobieta rzuciła mu się na szyję, wtuliła twarz w jego klatkę piersiową i wybuchnęła płaczem.

On zaś patrzył na nagrobek, z którego uśmiechała się Ania.

Gdy kobieta nieco się uspokoiła, pomogła mu ułożyć kwiaty. Długo stali w milczeniu, aż w końcu spytała:
Jeszcze się nie ożeniłeś?
Nie. Nie potrafię zapomnieć o twojej córce. Czuję, jakby jej serce wciąż mnie wołało.

Danuta skinęła głową i opuściła wzrok z żalem. To, co wydarzyło się ponad rok temu, pamiętała jak przez mgłę. Szpital córka leżąca na białym stole ona i mąż klęczący przed lekarzami

Odwróciła się do chłopaka, chciała coś powiedzieć, ale widząc jego zbolałą twarz, zamilkła.

Krzysztof ukończył szkołę policyjną i od dwóch lat pracował, niedawno awansował na starszego sierżanta. Mieszkał z rodzicami.

Tragedia, która spotkała jego narzeczoną, wywróciła życie rodziny do góry nogami. Syn przez rok nie mógł dojść do siebie. Każdą wolną chwilę spędzał samotnie w swoim pokoju. I tej soboty wrócił do domu przygnębiony.

Krzysztofie, siadaj jeść? wyjrzała do przedpokoju matka.

Skinął głową i poszedł do łazienki. Umył ręce, usiadł przy stole. Matka natychmiast zaczęła rozmowę:
Byliśmy dzisiaj z tatą na grobie dziadków urwała, widząc jego ponury wyraz twarzy.
Ja też odwiedziłem Anię.
Synku, minął już rok. Ani nie wrócisz, a ty musisz żyć dalej.
Nie potrafię, mamo. Jakby wciąż mnie wołała.
Co ty mówisz?! przestraszyła się.
Wszystko w porządku. Wiem, że wy i tato czekacie, aż się ożenię, ale na razie nie ma o czym mówić.

Skończył obiad i poszedł do swojego pokoju.

Praca w policji bywała ciężka, często musiał zostawać po godzinach. Krzysztof położył się na łóżku i nawet nie zauważył, kiedy zasnął.

Śniło mu się, że jego ukochana woła go do siebie. Takie sny miał często, ale teraz było inaczej jakby była w niebezpieczeństwie i błagała o pomoc.

Obudził się i natychmiast zerwał na równe nogi.
Synu, co się stało?
Mamo, wyjdę na chwilę.

Wyszedł z bloku i nogi same poniosły go przed siebie.

Dotarł do parku, skręcił w głąb alejek. Zobaczył trzech pijanych chłopaków otaczających dziewczynę. Patrzyła na nich szeroko otwartymi ze strachu oczami.
Co tu się dzieje? podszedł do nich stanowczo.

W jej oczach strach zmienił się w błaganie.
A ty czego chcesz? rzucił się na niego jeden z nich, ale natychmiast wylądował na ziemi.
Zabierajcie swojego kolegę i wynoście się stąd! warknął Krzysztof.

Tamci posłusznie podnieśli przyjaciela i odeszli.

Dziewczyna stała nieruchomo, trzymając się za serce, potem drżącymi rękami wyjęła z kieszeni tabletkę i włożyła pod język. Łzy spływały jej po twarzy.
Już dobrze, uspokój się delikatnie objął ją Krzysztof.
Dziękuję wyjąkała.
Odprowadzę cię do domu.

W drodze dziewczyna trochę się uspokoiła, więc zapytał:
Jak masz na imię?
Ewa.
Ja jestem Krzysztof. Co się stało?
Chodzę tu codziennie. Lekarze mi kazali. A ci chłopcy próbowała wyjaśnić.
Rozumiem. Masz problemy z sercem?
Od dziecka. Rok temu prawie przestało działać. Zrobili operację. Jest lepiej. Mówili, że wszystko będzie dobrze.

Krzysztof szedł, słuchał jej i nagle poczuł dziwną ulgę jakby obok niego była jego ukochana.

Stanęli przed nowym blokiem.
Tu mieszkam powiedziała cicho, patrząc na niego smutnymi oczami.
Miło mi było cię poznać
Krzysztofie, wpadnij do mnie. Poznasz moją mamę.
Na pewno to w porządku? nie mógł ukryć radości.
Oczywiście!

Mieszkanie, w którym mieszkała, było eleganckie, z drogimi meblami. Kobieta, która wyszła z pokoju, spojrzała ze zdziwieniem na rozpromienioną córkę i stojącego obok mężczyznę.
Mamo, poznaj Krzysztofa. Uratował mnie przed bandytami.
Bożena Janowska przedstawiła się, uśmiechając się serdecznie. Chodźcie do kuchni, opowiecie, co się stało.

Kobieta nakryła do stołu, a Ewa z zapałem relacjonowała wydarzenia. Gdy skończyła, matka pokręciła głową.
Nie chodź już tam sama powiedziała, potem spojrzała uważnie na Krzysztofa. A ty jak się tam znalazłeś?
Serce mnie poprowadziło zażartował.
Gdzie pracujesz?
W policji.
To wszystko wyjaśnia po chwili wahania dodała: Masz żonę?
Nie.
Ile masz lat?
Za dwa miesiące dwadzieścia sześć.

Podejrzenia kobiety wzrosły. Przystojny, niezamężny policjant Zamilkła. Krzysztof domyślił się, o czym myśli.
Była dziewczyna powiedział cicho. Zginęła rok temu.
Przepraszam cię

Pili herbatę w milczeniu. Wreszcie Krzysztof wstał.
Dziękuję za gościnę. Chyba już pójdę. Widząc zmartwioną minę Ewy, uśmiechnął się. Ewo, wymieńmy się numerami. Jeśli coś się stanie, dzwoń.

Tej nocy