Taksówka zatrzymała się przed bramami cmentarza. Młody mężczyzna, który z niej wysiadł, podszedł do kobiety sprzedającej kwiaty.

Taksówka zatrzymała się przed bramą cmentarza. Młody mężczyzna, który z niej wysiadł, podszedł do kobiety handlującej kwiatami:

Poproszę dwanaście tulipanów!

Zapłacił, pochylił głowę i ruszył w głąb cmentarza.

Rok temu Krzysztof uważał się za najszczęśliwszego człowieka na świecie kochał i był kochany. Wszystko zmieniło się pewnego dnia, gdy jego ukochana Ania nie przeżyła wypadku samochodowego.

Dopiero po miesiącu Krzysztof doszedł do siebie, a w powrocie do normalności pomogli mu koledzy z pracy.

Przy nagrobku na ławce siedziała jej matka.

Dzień dobry, ciociu Danuto! powiedział.

Witaj, Krzysztofie! Kobieta rzuciła mu się na szyję, wtuliła twarz w jego pierś i rozpłakała się.

On zaś patrzył na nagrobek, z którego uśmiechała się Ania.

Gdy kobieta nieco się uspokoiła, pomogła mu ułożyć kwiaty. Długo stali w milczeniu, aż w końcu zapytała:

Nie ożeniłeś się jeszcze?

Nie. Nie mogę zapomnieć o twojej córce. Czuję, jakby Ania wzywała mnie do siebie.

Kobieta skinęła głową i smutno opuściła wzrok. To, co wydarzyło się ponad rok temu, pamiętała jak przez mgłę. Szpital córka leżąca na białym stole i oni klęczący przed nią

Danuta odwróciła się do chłopaka, chciała coś powiedzieć, ale widząc jego zasępioną twarz, zamilkła.

Krzysztof skończył szkołę policyjną i od dwóch lat pracował, niedawno awansował na starszego sierżanta. Mieszkał z rodzicami.

Tragedia z narzeczoną wywróciła spokojne życie jego rodziny do góry nogami. Syn przez rok nie mógł dojść do siebie. Każdą wolną chwilę spędzał samotnie w swoim pokoju. I tego sobotniego wieczoru wrócił do domu ponury.

Krzysztofie, usiądziesz do kolacji? wyjrzała do przedpokoju matka.

Skinął głową i poszedł do łazienki. Umył ręce, zasiadł do stołu. Matka od razu zaczęła:

Byliśmy dziś z ojcem u dziadków na cmentarzu urwała, widząc jego posępną minę.

Ja też byłem na grobie Ani.

Synku, minął już rok. Ani nie wrócisz, ale ty musisz żyć dalej.

Nie potrafię, mamo. Czuję, jakby mnie wołała.

Co ty mówisz?! przestraszyła się matka.

Nic. Rozumiem, że wy z tatą czekacie, aż się ożenię, ale na razie nie ma o czym mówić.

Skończył jeść i poszedł do swojego pokoju.

Praca operacyjna nie była lekka zdarzało się pracować po nocach. Krzysztof położył się i nawet nie zauważył, kiedy zasnął.

Śniło mu się, że jego ukochana woła go do siebie. Takie sny miał często, ale teraz było inaczej jakby znalazła się w tarapatach i błagała o pomoc.

Obudził się i od razu poderwał się z łóżka.

Synu, co się stało?

Mamo, wyjdę na chwilę.

Wyszedł z bloku i nogi same poniosły go przed siebie.

Dotarł do parku, skręcił w alejkę. Zobaczył trzech pijanych chłopaków, którzy otoczyli dziewczynę. Patrzyła na nich przerażonym wzrokiem.

Co tu się dzieje? podszedł do nich Krzysztof.

W jej oczach strach zmienił się w błaganie o pomoc.

A tobie co do tego? rzucił się na niego jeden z nich, ale momentalnie wylądował na ziemi.

Zabierajcie swojego kolegę i spadajcie! warknął Krzysztof do pozostałych.

Ci natychmiast zrozumieli, że lepiej nie zadzierać, pomogli tamtemu wstać i odeszli.

Dziewczyna stała nieruchomo, trzymając się za serce, potem drżącą ręką wyjęła z kieszeni tabletkę i włożyła pod język. Z oczu popłynęły jej łzy.

Już dobrze, uspokój się delikatnie objął ją Krzysztof.

Dziękuję wyjąkała.

Odprowadzę cię do domu.

W drodze dziewczyna nieco się uspokoiła, więc zapytał:

Jak masz na imię?

Ola.

Ja jestem Krzysztof. Co się stało?

Codziennie spaceruję po parku. Tak mi lekarz kazał. A ci chłopcy próbowała wyjaśnić.

Rozumiem. Masz problemy z sercem?

Od dzieciństwa. Rok temu prawie przestało działać. Miałam operację. Jest lepiej. Lekarze mówią, że wszystko będzie w porządku.

Krzysztof szedł, słuchał tej dziewczyny i nagle poczuł dziwną ulgę jakby obok niego była jego ukochana.

Stanęli przed nowym blokiem:

Tu mieszkam powiedziała dziewczyna i spojrzała na niego smutnymi oczami.

Miło, że się poznaliśmy

Krzysztofie, wpadnij do mnie. Poznasz moją mamę.

Pewnie? Nie mógł ukryć radości.

Oczywiście!

Mieszkanie, w którym mieszkała jego nowa znajoma, było eleganckie, z dro