„– Do kogo? – Maria Fiodorówna wraz z Mikołajem wyszli na ganek i spojrzeli na przybyszkę. – Do Marii Fiodorówny! Jestem wnuczką, a właściwie prawnuczką jej syna. Córką Aleksego – najstarszego syna Marii Fiodorówny.”

Do kogo? Maria Nowak wraz z Mikołajem wyszli na ganek i przyglądali się przybyłej. Do Marii Nowak! Jestem wnuczką, a właściwie prawnuczką. Córką Aleksandra najstarszego syna pani Marii.

Maria Nowak siedziała na ławce zalanej słońcem, rozkoszując się pierwszymi ciepłymi dniami. Wiosna wreszcie nadeszła. Tylko Bogu wiadomo, jak Maria przetrwała tę zimę. Nie przeżyję kolejnej pomyślała i westchnęła z ulgą. Nie bała się już odejścia. Wręcz przeciwnie czekała na ten moment. Od dawna odłożyła pieniądze. Suknię pogrzebową też kupiła. Nic już nie trzymało jej na tym świecie.

* * *

Kiedyś miała wielką rodzinę męża, Jana Kowalskiego, wysokiego, silnego mężczyznę, i czworo dzieci trzech chłopców i dziewczynkę. Żyli zgodnie, pomagali sobie, rzadko się kłócili. Dzieci dorastały i rozlatywały się jak ptaki.

Dwaj starsi synowie poszli na studia, a potem rozjechali się do większych miast. Średni, słaby uczeń, zajął się biznesem, który z czasem zawiódł go za granicę, gdzie został na stałe. Córka też nie pozostała w rodzinnej wsi wyfrunęła do stolicy i wkrótce wyszła za mąż.

Z początku dzieci często odwiedzały rodziców. Pisali listy, a gdy pojawiły się telefony, zaczęli dzwonić. Później przyszły wnuki. Maria co jakiś czas pakowała starą, wytartą walizkę i jechała pomagać w opiece.

Z czasem i wnuki wyrosły z babcinej troski. Coraz rzadziej ją zapraszano, coraz rzadziej dzwoniono. A o przyjeździe w odwiedziny dzieci zupełnie zapomniały nie było na to czasu. Praca, własne rodziny, dorastające dzieci.

Ostatnim razem zebrali się wszyscy na pogrzebie Jana. Wydawało się, że taki silny mężczyzna dożyje setki. Stało się inaczej. Po pożegnaniu ojca, dzieci znów się rozjechały. Dzwonili do matki, ale z czasem i te rozmowy ucichły.

Maria próbowała dzwonić sama, ale szybko zrozumiała, że są zajęci, i dała spokój. Tak minęło dziesięć lat. Raz na jakiś czas ktoś przypominał sobie o niej, wtedy przez tydzień chodziła uśmiechnięta.

* * *

Pewnego dnia Maria znów siedziała na ławce, zamyślona.
Dzień dobry, ciociu Mario! za płotem stał młody mężczyzna i uśmiechał się radośnie. Pamięta mnie pani?

Przymrużyła oczy:
Mikołaj? To ty?
Tak, ciociu! ucieszył się i wszedł na podwórko.

Mikołaj był synem sąsiadów, którzy nie potrafili żyć bez awantur. Odkąd Maria go pamiętała, był wiecznie głodnym dzieckiem. Z litości go dokarmiała, oddawała ubrania po swoich dzieciach i pozwalała nocować, gdy rodzice urządzali kolejną libację.

Nie długo pociągnęli w ten sposób. Oboje odeszli. Mikołaja zabrano do domu dziecka, a potem ślad po nim zaginął. Maria bardzo za nim tęskniła.

Gdzieżeś ty bywał, Mikołaju? zapytała, rozpromieniona.
Najpierw w domu dziecka, potem wojsko, a później się uczyłem. Wróciłem teraz do rodzinnej wsi. Będę ją podnosił!
Co tu podnosić? machnęła ręką Maria. Wszyscy wyjechali.
Nic nie szkodzi! Dasz radę!

I tak rozpoczęło się nowe życie Marii. Mikołaj zatrudnił się u największego rolnika w okolicy. W wolnym czasie remontował swój stary dom po rodzicach, a Marii pomagał w gospodarstwie. Kobieta znów zaczęła się uśmiechać. Nazywała go synkiem. Minęły tak trzy lata.

Wyjeżdżam, ciociu powiedział pewnego dnia zakłopotany. Szef oszalał. Każe harować, a płacić nie chce. Jadę na zarobek. Nie gniewaj się!
Co ty, Mikołaju! Jedź z Bogiem!

Znów została sama. Czasem samotność ściskała ją za gardło. Tak mijały dni w oczekiwaniu na kres. A jednak coś wciąż ją tu trzymało.

* * *

Dzień dobry, ciociu Mario! usłyszała znajomy głos. Spojrzała w stronę płotu i ujrzała znajomą twarz.
Mikołaj? To ty?
Ja, ciociu! Wysoki, elegancko ubrany mężczyzna wszedł na podwórko. Wróciłem. Na dobre!
Oj, radość! zakrzątała się Maria. Chodź, zaraz nastawię herbatę!
Herbata to dobry pomysł! roześmiał się. Tylko najpierw wpadnę do domu. Nie spodziewałem się, że cię zastanę, nie wziąłem prezentów!

W pół godziny później szczęśliwa Maria i równie uradowany Mikołaj siedzieli przy stole, pili herbatę z pięknych, starych filiżanek i nie mogli się nagadać.
Już myślałam, że czas na tamten świat, Mikołaju otarła łzę.
Oj, daj spokój! pogroził palcem. Teraz dopiero zaczniemy żyć! Zarobiłem, założę własne gospodarstwo! Dla ciebie też miejsce się znajdzie!

Gospodarze! Jest ktoś w domu? rozległ się dźwięczny głos. Maria wyjrzała przez okno i ujrzała dziewczynę w krótkim płaszczyku i szpilkach.

Do kogo? Maria z Mikołajem wyszli na ganek.
Do Marii Nowak! Jestem prawnuczką, córką Aleksandra pani najstarszego syna.

Kobieta i mężczyzna wymienili spojrzenia.
Dzwoniłam, ale telefon był wyłączony. Postanowiłam przyjechać na chybił trafił!
No to wchodź! zaprosiła zmieszana Maria, a Mikołaj podbiegł po walizkę.

Patrzyli, jak Weronika z apetytem zajadała przysmaki i opowiadała o sobie.
Nie lubię miasta. Chcę mieszkać na wsi! Dziadek Aleksander zaproponował, żebym u was pomieszkała. Mówił, że jak spróbuję życia na wsi, to mi przejdzie! Dzwoniliśmy, ale nie mogliśmy się dodzwonić. Wybaczcie! Nie będę ciężarem. Mam pieniądze! A tato i dziadek przysłali prezenty!

Zostaniesz, ile zechcesz! odparła w końcu Maria. To będzie radość!

Minął miesiąc. Maria obserwowała, jak Weronika sprawnie pracuje w ogrodzie. Nie widać było po niej miejskiej panny.

Z pomocą Mikołaja dziewczyna odnowiła zaniedbany ogród, zasadziła warzywa, postawiła sz