– Nic, Stachu! Nie martw się! Za to Nowy Rok spędziłeś naprawdę świetnie!

Nic się nie martw, Sławku! Przynajmniej Nowy Rok spędziłeś z klasą!

No i jest rodzinne miasto. Sławek zszedł z peronu, wyszedł na dworcowy plac i ruszył w stronę przystanku autobusowego. Nie uprzedził żony, że wraca dziś do domu.

Nastroju nie miał najlepszego, bo czekała go nieprzyjemna rozmowa z Anią. Żona znowu zacznie wyrzuty, będzie narzekać, że jest obojętnym egoistą.

A dlaczego obojętnym? Chciał ją przecież złożyć życzenia na Nowy Rok, a ona wyłączyła telefon. Obrażalska!

Przez trzy dni próbował się do niej dodzwonić, ale nie odbierała. Więc i on się obraził i przestał dzwonić.

A przy okazji nawet nie pofatygowała się, żeby złożyć życzenia jego rodzicom czy siostrze, nie mówiąc już o nim samym. I właśnie to jej zarzuci, jak tylko przekroczy próg.

Nie tylko ona ma prawo go krytykować sama nie jest święta, więc niech się tłumaczy! Jak to mówią? Najlepszą obroną jest atak.

Sławek nabrał animuszu i wszedł do klatki schodowej w całkiem bojowym nastroju.

Mieszkanie przywitało go ciszą.

Hej! Jest tu kto żywy? Aniu, jestem! zawołał głośno, ale nikt nie odpowiedział.

Zajrzał do kuchni żony nie było. Potem do jednego pokoju pusty, do drugiego ten sam widok. Ale od razu rzuciły mu się w oczy zmiany: przy ścianie brakowało łóżeczka dziecięcego, zniknęła też komoda z przewijakiem i wózek, który podarowali im rodzice Ani.

Sławek podszedł do szafy ta część, gdzie wisiały ubrania żony, też była pusta.

Ona zwariowała? Zostawiła mnie? pomyślał.

Wybrał numer teściowej, ale nikt nie odebrał. Postanowił więc zadzwonić do Kasi przyjaciółki Ani. Cisza. W końcu dodzwonił się do Michała męża Katarzyny.

Michał, cześć! Podaj słuchawkę Kasi, jakoś nie mogę się do niej dodzwonić poprosił.

Kasia jest teraz z dzieckiem u swoich, na wsi tam razem Nowy Rok świętowaliśmy. Z zasięgiem bywa tam kiepsko odparł Michał.

Ja wróciłem wczoraj, bo dziś mam zmianę. A one jeszcze odpoczywają dodał. A po co ci Kasia?

Myślałem, że może wie, gdzie moja Ania. Wróciłem od rodziców, a jej nie ma. I wszystkiego, co kupiliśmy dla dziecka, też nie ma wyjaśnił Sławek.

Słuchaj, twoja żona miała lada dzień urodzić. Ty pojechałeś na święta do rodziny, a ją samą zostawiłeś? zdziwił się Michał.

Ona sama nie chciała jechać. Termin mieliśmy na dziesiąty-sty stycznia. Zdążylibyśmy wrócić.

Gratulacje, Sławku, jesteś durniem zaśmiał się przyjaciel.

Dlaczego? nie zrozumiał Sławek.

Bo najpewniej jesteś już singlem. Głupcze! Zadzwoń do szpitala, pewnie tam jest poradził Michał.

Dziesięć dni wcześniej.

Nie rozumiem, Sławku mówiła przez telefon matka. Dlaczego masz siedzieć w domu w święta? Ania nie chce jechać, to przyjedź sam. Termin ma za prawie dwa tygodnie, zdążysz wrócić.

Tym bardziej, że zbierze się prawie cała rodzina: ciocia Weronika z wujkiem Jackiem przyjadą, Natalia z Wiktorem przyjdą, Olga z Pawłem. No i my z ojcem oraz Wika z Grześkiem.

Wika zarezerwowała nam pokoje w hotelu za miastem w samym lesie. Na cztery dni od trzydziestego grudnia do drugiego stycznia.

Trzydziestego pierwszego w restauracji będzie bankiet z artystami. Zapłaciłam za ciebie, oddasz później. Zostaniesz u nas do Trzech Króli, a ósmego wrócisz. Akurat zdążysz przed terminem żony.

Ania nie chciała jechać:

Sławku, mogę zacząć rodzić w każdej chwili. Wyobraź sobie, jak to będzie wyglądać: wszyscy się bawią, a ja nagle dostanę skurczów. Tym bardziej że hotel jest poza miastem czy zdążyliby przyjechać?

Nie, nigdzie nie jadę.

Słusznie mama mówi, że teraz kobiety traktują ciążę jak chorobę, a urodzenie dziecka jak heroizm. Ona nas troje urodziła, prawie nie korzystała z urlopu macierzyńskiego i wszystko ogarniała.

Oczywiście, Sławek rozumiał, że Ania ma trochę racji. Ale wyobraził sobie, jak nudno będzie w domu w sylwestrową noc: tylko we dwoje, przy skromnym stole Ania już zapowiedziała, że nie zamierza specjalnie gotować. I zrobiło mu się smutno.

Tymczasem cała rodzina będzie się bawić w restauracji przy muzyce, tańczyć i świętować. Więc pojechał sam.

W hotelu za miastem rzeczywiście było wesoło. O pół do pierwszej, gdy Nowy Rok już nadszedł, Sławek wyszedł na korytarz, żeby zadzwonić do żony, ale nie odebrała.

No trudno, obrażasz się, a tak naprawdę sama jesteś sobie winna. Mogłabyś teraz tu być i bawić się z nami pomyślał.

Następnego dnia mama wyraziła swoje oburzenie na temat synowej:

Twoja Ania nawet nie zadzwoniła, nie złożyła nam życzeń. Widzisz, jaka obrażalska! Zupełnie rozpuściłeś żonę, synku.

Nie rozumie, czym jest prawdziwa rodzina. Dlatego my tu wszyscy razem, a ona tam sama. Niech sobie posiedzi, pomyśli.

A Ania tej sylwestrowej nocy miała ważniejsze sprawy na głowie. Jeśli o kimś myślała, to tylko o Sławku, a już na pewno nie o teściach i ich licznej rodzinie.

Jej rodzice, dowiedziawszy się, że córka zostaje sama na święta, zaprosili ją do siebie. Nie planowali wielkiej uczty.

Brat Ani mieszkał w Warszawie, pracował w zakładzie o ciągłym cyklu produkcyjnym, więc długich świąt nie miał. Rodzice zamierzali więc świętować we dwoje.

Trzydziestego pierwszego o dziewiątej wieczorem Ania z mamą nakrywały do stołu, gdy nagle dostała skurczów.

Wezwali karetkę. Mama pojechała z Anią, tata podążał za nimi swoim samochodem.

Tym razem Ania przywitała Nowy Rok w szpitalu, a jej rodzice na dole, w holu oddziału. Ania została mamą synka

Sławek postanowił posłuchać rady przyjaciela i zadzwonił do szpitala.

Nowak? Wczoraj została wypisana poinformowano go.

Jak to wypisana? nie dowierzał. Dzie