Droga babciu, to ja – twoja wnuczka

**Dzisiejszy wpis w dzienniku:**

Po ciebie przyszła mama, pakuj się.

Mówią, że każde dziecko w domu dziecka czeka na te słowa. Ale Kinga wzdrygnęła się, jakby dostała policzek.

No już, rusz się, co tak siedzisz? Helena Nowak spojrzała na nią z niezrozumieniem. Jak można nie cieszyć się na powrót do domu? Życie w placówce to przecież nie bułka z masłem. Wielu ucieka stąd choćby na ulicę. A Kinga wraca do własnej matki, a zachowuje się, jakby ją na szafot prowadzono.

Nie chcę odparła, odwracając się do okna. Jej koleżanka Zosia spojrzała na nią ukradkiem, ale nic nie powiedziała. Też nie rozumiała tej reakcji. Ona sama oddałaby wszystko, by wrócić do rodziny, ale nikt po nią nie przychodził.

Kinga, co z tobą? Helena Nowak zmarszczyła brwi. Tam czeka na ciebie mama.

Nie chcę jej widzieć. Nie chcę tam wracać.

Inne dziewczyny też słuchały tej rozmowy z zaciekawieniem, więc Helena uznała, że dalsza część nie jest dla ich uszu.

Chodź ze mną.

Zaprowadziła Kingę do gabinetu i spojrzała na nią ze współczuciem.

Twoja mama popełniła wiele błędów, ale stara się to naprawić. Inaczej nie pozwolono by jej ciebie zabrać.

Myśli pani, że to pierwszy raz? Kinga parsknęła śmiechem. To już mój drugi pobyt w domu dziecka. Gdy zabrała mnie pierwszy raz, udawała, że się zmieniła. Schowała butelki, posprzątała, kupiła jedzenie, znalazła pracę. Gdy przyszli z kontrolą, wszystko wyglądało jak z obrazka. A potem wróciłam do niej, a ona znów się rozpuściła. Jestem jej potrzebna tylko dla zasiłków.

Kinga, ja nie mam na to wpływu. W domu i tak będzie lepiej przekonywała Helena.

Lepiej?! A wie pani, co to znaczy głodować? Albo iść do szkoły w podartych butach, gdy na dworze minus dwadzieścia? Albo chować się w pokoju i modlić, żeby mama nie wpuściła do domu swoich pijanych znajomych? Dlaczego w końcu nie odejmą jej praw rodzicielskich?!

W oczach Kingi pojawiły się łzy. Nie lubiła domu dziecka, ale tu miała pewność, że będzie nakarmiona, ubrana i bezpieczna. W domu nie.

Nic nie mogę dla ciebie zrobić westchnęła Helena.

Żal jej było Kingi. Dziewczyna była bystra, inteligentna co w domu dziecka rzadkość. Może i jej matka była kiedyś ciekawą osobą, zanim się stoczyła. Mimo siedmiu lat pracy w placówce Helena pierwszy raz spotkała dziecko, które nie chciało wracać do domu.

A mogłabym żyć sama? spytała Kinga. Poszłabym do pracy, wynajęła pokój.

Dopiero gdy skończysz osiemnaście lat pokręciła głową Helena.

Mam prawie szesnaście! Jestem dorosła!

Helena też tak myślała, Kinga dojrzewała zbyt szybko. Ale nic nie mogła zmienić.

Niestety, musisz być pod opieką dorosłego. Może jest ktoś, kto mógłby ją przejąć? spytała. I wystąpić o odebranie praw twojej matce.

Nie mam nikogo Dopóki żyła babcia, było jako tako, ale teraz to piekło.

A ojciec?

Też się przepił Nie żyje.

Powiedziała to tak spokojnie, jakby mówiła o pogodzie. W jej świecie to norma.

A on nie miał rodziny?

Kinga zamyśliła się.

Chyba żyje jego matka, ale jej nie znam. Nie utrzymywała z nim kontaktu. I rozumiem ją zaśmiała się cicho. Też bym tego nie robiła.

Posłuchaj Helena pochyliła się do przodu. Spróbuj żyć z mamą, a ja poszukam twojej babci. Zgoda?

Kinga skinęła głową. Co innego jej zostawało?

Oczywiście, matka urządziła przedstawienie. Rzuciła się na córkę z płaczem, błagała o przebaczenie, ściskała ją.

Ale Kinga nie reagowała. Wiedziała, że gdy tylko wrócą do domu, wszystko wróci do starego.

I tak się stało. Pierwszego dnia matka się trzymała, drugiego wróciła ze sklepu z alkoholem.

I znów zaczęło się piekło. Matka piła, straciła pracę. Kinga żyła w strachu.

Gdy pewnej nocy do jej pokoju wtargnął pijany mężczyzna, a ona ledwie go wyrzuciła, powiedziała sobie: dość.

Na szczęście Helena dała jej swój numer. Kinga zadzwoniła. Albo ulica, albo powrót do placówki.

Znalazłam twoją babcię powiedziała Helena. Porozmawiam z nią. Jeśli się zgodzi i spełni warunki, może przejąć opiekę.

Kinga nalegała, by jechać razem. Choć nie znała babci, liczyła, że ta jej nie odtrąci. Wystarczyłyby dwa lata, a potem byłaby wolna.

Drzwi otworzyła kobieta około sześćdziesiątki. Elegancka, o mocnej posturze.

Czego chcecie? spytała.

Antonina Kowalska? upewniła się Helena.

Tak, to ja.

Jestem twoją wnuczką wtrąciła Kinga. Po co owijać w bawełnę?

Co?

Jestem córką twojego syna.

Rozumiem. I czego ode mnie potrzebujecie? Antonina zachowała kamienną twarz.

Możemy porozmawiać? Helena nie dała Kingi znów się odezwać.

Dobrze, ale krótko. Muszę się zbierać do pracy.

Antonina nalała im herbaty. Czasem spoglądała na Kingę, jak na przybysz