-Do kogo? – Maria Franciszka wraz z Mikołajem wyszli na ganek i patrzyli na gościa. -Do Marii Franciszki! Jestem jej wnuczką, a właściwie prawnuczką. Jestem córką Aleksego – najstarszego syna Marii Franciszki.

Do kogo? Maria Nowak z Mikołajem wyszli na ganek i spojrzeli na gościa. Do Marii Nowak! Jestem wnuczką, a właściwie prawnuczką. Córką Aleksandra, najstarszego syna Marii Nowak.

Maria Nowak siedziała na ławce zalanej słońcem i cieszyła się pierwszymi ciepłymi dniami. Wreszcie nadeszła wiosna. Tylko Bogu było wiadomo, jak Maria przetrwała tę zimę.

Nie przeżyję kolejnej! pomyślała Maria i z ulgą westchnęła. Nie bała się już odejścia. Wręcz przeciwnie, czekała na ten moment. Pieniądze dawno odłożyła. Ubranie kupiła.

Nic już nie trzymało jej na tym świecie.

***

Kiedyś miała wielką rodzinę męża, Jana Kowalskiego, wysokiego mężczyznę, i czworo dzieci trzech chłopców i dziewczynkę. Żyli zgodnie, pomagali sobie, rzadko się kłócili. Dzieci jedno po drugim dorosły i rozleciały się po świecie.

Dwaj starsi synowie poszli na studia, a potem rozjechali się do miast do pracy. Średni w szkole uczył się słabo, ale wyrósł na całkiem udanego biznesmena, który z czasem wyjechał za granicę i tam został. Córka też nie została w rodzinnej wsi poleciała do stolicy i wkrótce wyszła za mąż.

Najpierw dzieci często odwiedzały rodziców. Pisali listy, a z nadejściem telefonów komórkowych zaczęli dzwonić. Pojawiły się wnuki. Maria co jakiś czas pakowała starą, zniszczoną walizkę i jechała do któregoś z dzieci jako niania.

Stopniowo i wnuki wyrosły z opieki babci. Coraz rzadziej zapraszano Marię, coraz rzadziej dzwoniono. A o przyjeździe w odwiedziny dzieci zupełnie zapomniały nie było czasu. Praca, rodzina, własne dorastające dzieci.

Powodem przyjazdu do rodzinnego domu stała się wiadomość, że ojciec, Jan Kowalski, odszedł. Wydawało się, że taki silny mężczyzna dożyje setki. Ale okazało się inaczej.

Po pogrzebie dzieci rozjechały się. Najpierw dzwonili do matki, ale z czasem rozmowy ucichły.

Maria próbowała sama dzwonić, ale szybko poczuła, że dzieci nie mają dla niej czasu, i odpuściła. Tak żyła ostatnie dziesięć lat. Raz na jakiś czas ktoś z dzieci o niej pamiętał i dzwonił, a wtedy kobieta przez tydzień chodziła uśmiechnięta.

Pewnego dnia Maria znów siedziała na ławce i rozmyślała.

Dzień dobry, ciociu Mario! za płotem stał młody chłopak i radośnie się uśmiechał. Pamięta mnie pani?

Maria zmrużyła oczy:

Mikołaj? To ty?

Tak, ciociu Mario! ucieszył się chłopak i wszedł na podwórko.

Mikołaj był synem sąsiadów, którzy nie potrafili żyć bez awantur. Jak długo Maria go pamiętała był zawsze głodnym dzieckiem. Z litości kobieta go dokarmiała, oddawała ubrania po swoich dzieciach i pozwalała przenocować, gdy jego rodzice urządzili kolejną imprezę.

Nie długo wytrzymali jego rodzice w takim życiu. Odeszli. Mikołaja zabrano i wywieziono gdzieś, a od tamtej pory Maria go nie widziała i bardzo za nim tęskniła.

Gdzie ty byłeś tyle czasu, Mikołaju? ucieszyła się kobieta.

Najpierw w domu dziecka, potem w wojsku, a potem się uczyłem. Wróciłem na małą ojczyznę. Będę podnosił wieś z kolan!

Co tam podnosić? machnęła ręką Maria. Wszyscy wyjechali.

Nic nie szkodzi! Ja sobie poradzę!

I rozpoczęło się dla Marii nowe życie. Mikołaj zatrudnił się u Kowalskiego największego rolnika we wsi.

W wolnych chwilach naprawił swoją starą chatkę, która mu została po rodzicach, i nie zapominał o Marii pomagał w gospodarstwie. Maria rozkwitła. Nazywała go synkiem. Tak minęły trzy lata.

Wyjeżdżam, ciociu Mario powiedział pewnego dnia chłopak, jakby przepraszając. Kowalski całkiem oszalał. Każe pracować, a płacić nie chce. Jadę na zarobek. Nie gniewaj się!

Co ty, Mikołaju, jaka złość? Jedź z Bogiem!

Znów Maria została sama. Czasem od samotności chciało się płakać. Tak mijały dni w oczekiwaniu na koniec. A jednak coś ją tu trzymało.

***

Dzień dobry, ciociu Mario! rozległ się znajomy głos. Maria spojrzała na płot i zobaczyła znajomą twarz.

Mikołaj? To ty?

Ja, ciociu Mario! wysoki, dobrze ubrany mężczyzna wszedł na podwórko. Wróciłem! Na stałe!

Ojej! Co za radość! zakrzątała się Maria. Wchodź, Mikołaju! Zaraz nastawię herbatę!

Herbata to dobry pomysł! uśmiechnął się Mikołaj. Tylko najpierw wpadnę do domu. Nie wiedziałem, że cię zastanę, nie wziąłem prezentów!

Pół godziny później szczęśliwa Maria i równie szczęśliwy Mikołaj siedzieli przy stole, pili herbatę z pięknych starych filiżanek i nie mogli się nagadać.

Już się pakowałam na tamten świat, Mikołaju otarła łzę Maria.

Oj, oj! Nawet nie myśl! żartobliwie pogroził palcem. Ja wróciłem teraz będziemy żyć, ciociu Mario! Na zazdrość wszystkim! Zarobiłem pieniądze, teraz swoje gospodarstwo rozkręcam! Więc tobie tam jeszcze nie pora!

Gospodarze! Jest ktoś w domu? rozległ się dzwoniący dziewczęcy głos. Maria wyjrzała przez okno i zobaczyła na podwórku dziewczynę w krótkim płaszczu i butach na obcasach.

Do kogo? Maria z Mikołajem wyszli na ganek i spojrzeli na gościa.

Do Marii Nowak! Jestem wnuczką, a właściwie prawnuczką. Córką Aleksandra, najstarszego syna Marii.

Kobieta i chłopak wymienili spojrzenia.

Dzwoniłam, ale telefon był wyłączony! Więc postanowiłam przyjechać na próbę!

No to wchodź! zdezorientowana zaprosiła Maria, a Mikołaj podbiegł i wziął walizkę.

Maria i Mikołaj patrzyli, jak Weronika z apetytem zajadała przygotowane smakołyki i opowiadała o sobie.

Nie lubię miasta. Chcę żyć na wsi! A rodzice nie rozumieją. Dziadek Aleksander zaproponował, żebym u was pomieszkała. Mówi, że jak pobędę na wsi, to mi przejdzie ochota na powrót! Dzwonił do was. I tata dzwonił. I ja. Ale nie mogliśmy się dodzwonić. Wybaczcie! Nie będę pasożyt