Ja jestem twoją wnuczką

Po ciebie przyszła mama, pakuj się.

Ludzie myślą, że każde dziecko w domu dziecka marzy o tych słowach. Ale Kinga wzdrygnęła się, jakby dostała w twarz.

No dawaj, co się gapisz?

Hanna Nowak patrzyła na nią, nie rozumiejąc, dlaczego dziewczyna wcale się nie cieszy. W końcu życie w placówce to nie bułka z masłem. Wielu uciekało stąd na ulicę. A Kinga wraca do własnego domu, a ona niezadowolona.

Nie chcę powiedziała, odwracając się do okna. Jej przyjaciółka Ola spojrzała na nią ukradkiem, ale nic nie powiedziała. Też nie rozumiała tej reakcji. Sama Ola chętnie wróciłaby do domu, gdyby tylko ktoś na nią czekał.

Kinga, co z tobą? spytała Hanna Nowak. Tam mama na ciebie czeka.

Nie chcę jej widzieć. I nie chcę tam wracać.

Inne dziewczyny też słuchały tej rozmowy z zaciekawieniem, więc Hanna uznała, że nie powinny tego słyszeć.

Chodź ze mną.

Zaprowadziła Kingę do gabinetu i spojrzała na nią ze współczuciem.

Twoja mama popełniła wiele błędów, ale teraz próbuje się zmienić. Nie bez powodu pozwolono cię jej zabrać.

Myśli pani, że to pierwszy raz? Kinga prychnęła i pokręciła głową. Jestem w domu dziecka po raz drugi. Gdy zabrała mnie pierwszy raz, udawała, że się poprawiła. Schowała butelki, posprzątała, kupiła jedzenie, znalazła pracę. Gdy przyszła kontrola, wszystko wyglądało idealnie. A potem znowu się rozluźniła. Jestem jej potrzebna tylko dla zasiłków.

Kinga, ale ja nie mam na to wpływu. A w domu i tak lepiej przekonywała Hanna.

Lepiej?! Wie pani, co to znaczy głodować? Albo iść do szkoły w podartych butach, gdy na dworze minus dwadzieścia? Albo chować się w pokoju i modlić, żeby mama i jej pijane towarzystwo do mnie nie weszło? Dlaczego w końcu nie odejmą jej praw rodzicielskich?!

W oczach Kingi pojawiły się łzy. Tak, nie lubiła domu dziecka, ale tu wiedziała, że dostanie jedzenie i ubranie. Że jest bezpieczna. A w domu nie.

Nie mogę ci pomóc westchnęła wychowawczyni.

Szkoda jej było Kingi. Dziewczyna bystra, inteligentna, co w domu dziecka rzadkość. Może i jej matka była kiedyś ciekawą osobą, zanim się przepiła. Mimo że Hanna pracowała tu od siedmiu lat, po raz pierwszy spotkała dziecko, które nie chciało wracać do domu.

A mogę sama mieszkać? spytała Kinga. Znalazłabym pracę, wynajęła pokój.

Dopiero gdy skończysz osiemnaście lat pokręciła głową Hanna.

Mam prawie szesnaście! Jestem dorosła!

Hanna też myślała, że Kinga jest jak na swój wiek zbyt dorosła. Ale nic nie mogła zrobić.

Niestety, musisz być pod opieką dorosłego. Może jest ktoś inny, kto mógłby cię wziąć? spytała. I złożyć wniosek o odebranie praw twojej mamie.

Nie mam nikogo Dopóki żyła babcia, było jako tako, teraz jest tylko gorzej.

A ojciec?

Też pił Nie żyje.

Kinga powiedziała to tak spokojnie, jakby to była norma. W jej przypadku była.

A jego rodzina?

Kinga zamyśliła się.

Chyba żyje jego matka, ale jej nie znam. Nie utrzymywała kontaktu z synem. I rozumiem ją prychnęła. Też bym nie utrzymywała.

Posłuchaj Hanna pochyliła się do przodu. Spróbuj pobyć z mamą, a ja poszukam informacji o twojej babci. Zgoda?

Kinga skinęła głową. Co innego jej zostało?

W drodze do domu matka urządziła przedstawienie. Rzucała się na córkę, płakała, przepraszała, ściskała.

Ale Kinga nie reagowała. Wiedziała, że gdy tylko wrócą do domu, matka wróci do starych nawyków.

I tak się stało. Pierwszego dnia jeszcze się trzymała, drugiego wróciła z alkoholem.

Wszystko wróciło do normy. Matka piła, wyrzucili ją z pracy. Kinga znów żyła w piekle.

Gdy pewnej nocy do jej pokoju wtoczył się pijany mężczyzn