Jak nóżki rozkładać, to umiecie. A odpowiedzialność wziąć, to lepiej od dziecka się odciąć

Dawno temu, w małym miasteczku pod Gdańskiem, żyła młoda kobieta o imieniu Lidka. Razem z mężem, Wojtkiem, z niecierpliwością oczekiwali swojego pierwszego dziecka. Wojtek przez całe dziewięć miesięcy otaczał żonę troską, odprowadzał ją do pracy w szkole pielęgniarskiej i zabraniał wychodzić z domu, gdy na dworze było ślisko od lodu.

Tuż przed porodem Wojtka wysłano w delegację. Mógł odmówić, bo i tak planował zrezygnować z pracy, gdy tylko dziecko się urodzi. „Nie po bożemu to jeździć po świecie, gdy żona z niemowlakiem sama w domu zostanie” mówił.

Ledwo odjechał, Lidce zaczęły się skurcze. Ból był nie do zniesienia, a najgorsze, że męża nie było przy niej. Nie tak wyobrażała sobie przyjście na świat swojego pierworodnego.

Dziewczynka urodziła się zdrowa, ale Lidka nie miała ochoty dzwonić do Wojtka. „Niech się od obcych dowie” pomyślała z goryczą.

Obejrzała salę. Naprzeciw leżała około czterdziestoletnia Danuta, obok młoda dziewczyna, Kinga, rozmawiała przez telefon, a przy drzwiach jakaś kobieta płakała, twarzą do ściany.

Po wyczerpującym porodzie Lidka opadła na poduszkę z niebieskim szpitalnym nadrukiem i zapadła w głęboki sen, jakby cały świat zniknął.

Będzie pani karmić? usłyszała przez sen i uśmiechnęła się, myśląc, że pytanie dotyczy jej.

Ale pielęgniarka stała przy płaczącej kobiecie.

No co się pani mazgai? Weź to dziecko, popatrz, jaka śliczna. Kobieta zastygła, nie odwracając się.

Jak się rozkładać, to każdy potrafi, ale wziąć odpowiedzialność to już gorzej. Lepiej od razu do domu dziecka oddać. Pielęgniarka, pokręciwszy się jeszcze chwilę, wyszła.

Pierwsza odezwała się Danuta, nie kryjąc emocji:

Myślisz, że ja chciałam to dziecko? Czterdzieści trzy lata mam, syn żonaty. Wkrótce wnuczka będzie, a tu taka niespodzianka Co teraz? Dziecko niewinne. Jakbyś nie chciała, to byś nie donosiła. A teraz ma po domach dziecka się tułać? Pomyślałaś, jak jej będzie bez matki?

Magda rozpłakała się jeszcze głośniej.

Co się rozbeczałaś? Łzami nic nie naprawisz! nie ustępowała Danuta. Weź to dziecko, nakarm i nie bądź głupia.

Może ją zgwałcili? wtrąciła Kinga, odkładając telefon. Albo dziecko od kogoś bliskiego ojczyma może?

Lidka słuchała i czuła winę, choć przecież niczego nie zawiniła. Miała kochającego męża, rodziców, a i tak czasem marudziła. A tu kobieta, której nikt nie potrzebuje, i dziecko, które ledwo przyszło na świat, a już jest nikomu niepotrzebne.

Wyrośnie ta dziewczynka, pełna goryczy. Bo rodzice pili. Albo bo mąż, któremu uwierzyła, porzucił ją, gdy tylko dowiedział się o dziecku.

Nie będzie baloników na powitanie, ani kwiatów dla matki. Gdzie pójdzie sama? A z dzieckiem to już wcale.

Wstyd i żal ścisnęły Lidkę za gardło.

A gdyby było gdzie iść to byś ją zabrała? spytała niepewnie.

Magda spojrzała na nią jak na wariatkę:

Naturalnie, ale tak się nie stanie Odwróciła się znów do ściany i zamilkła.

A po kilku godzinach Lidka oznajmiła uroczyście:

Będziesz mieszkać w akademiku. Moja matka jest kierowniczką. Będziesz sprzątać, a dadzą wam pokój.

O! Kinga oderwała się od telefonu. Mam nowy kocyk do wypisu. Zaraz mężowi zadzwonię, mamy dwa, po co nam tyle?

A ja ubranka przyniosę dodała Danuta. Po mojej córce zostały, nie nowe, ale czyste i zadbane. Synowi już niepotrzebne, a wnukom i tak wszystko nowe kupują.

Nazajutrz kobiety z innych sal zaczęły przynosić rzeczy: ktoś przywiózł wózek, ktoś łóżeczko, kołderkę.

A ja nic nie mam westchnęła młoda kobieta z sąsiedniej sali. Kupię mleko modyfikowane, na wszelki wypadek.

Magda wybuchnęła płaczem, ale teraz nie z rozpaczy, lecz z radości.

Oddam, zarobię mamrotała, a inne matki klepały ją po ramieniu:

Oddasz komuś innemu, gdy będzie potrzebował.

Wieczorem, zasypiając, Lidka myślała, jak dobrze się wszystko ułożyło. Magda sobie poradzi. Jeszcze spotka dobrego człowieka. A jej córeczka będzie miała mamę przy sobie. Czy potrzeba czegoś więcej?