Sprawa jest taka: wkrótce odwiedzą nas goście, więc musicie gdzieś na chwilę zniknąć.

Sprawa wygląda tak: niedługo przyjdą do nas goście, więc musicie gdzieś wyjść. Sami rozumiecie, że z wami nie będzie żadnego święta. Synu, ale gdzie mamy iść? Nie mamy tu nikogo zapytała matka. Skąd ja mam wiedzieć? Sąsiadka ze wsi kiedyś was zapraszała, to jedźcie.

Witold i Marianna sto razy już żałowali, że posłuchali syna i sprzedali swój dom.

Może było im tam ciężko, ale to był ich dom. Tam byli gospodarzami. A tutaj?

Balili się wychodzić z własnego pokoju, żeby nie wzbudzić gniewu synowej Kasi. Drażniło ją dosłownie wszystko. Jak chodzą, szurając kapciami. Jak piją herbatę, jak jedzą.

Jedyną osobą w mieszkaniu, dla której byli potrzebni, był wnuk Krzysiu.

Dorodny chłopak, przystojniak, ale kochał swoich dziadków do szaleństwa. I jeśli matka podniosła przy nim głos, od razu słyszał odpowiednią reakcję.

A syn Władysław? Albo bał się żony, albo mu było wszystko jedno, bo nigdy nie stanął w obronie rodziców.

Krzysiu nawet jadł kolację z babcią i dziadkiem. Tylko że rzadko bywał w domu. Był na praktykach i mieszkał w akademiku niedaleko pracy. Przyjeżdżał tylko na weekendy.

Staruszkowie czekali na wnuka jak na święto. A tu już i Nowy Rok za pasem. Krzysiu przyjechał wczesnym rankiem, żeby wszystkich powitać.

Wszedł do pokoju dziadków.

Przyniósł im ciepłe skarpety i rękawiczki. Wiedział, że zawsze marzną, więc postanowił ich tym ucieszyć. Dziadkowi zwykłe rękawice, babci haftowane.

Marianna przycisnęła rękawiczki do twarzy i rozpłakała się.

Babciu, co się stało? Nie podobają ci się?

Ależ skąd, kochanie. Są najpiękniejsze. Takich drogich w każdym sensie jeszcze w życiu nie miałam.

Przytuliła wnuka i ucałowała. Krzysiu zaczął całować dłonie babci. Robił tak od dziecka. Jej ręce zawsze czymś pachniały. Czasem jabłkami, czasem ciastem. Ale najbardziej ciepłem i miłością.

No więc, kochani, wytrzymajcie tu beze mnie trzy dni. Odpocznę z chłopakami, a potem wrócę.

Odpoczywaj, skarbie powiedziała babcia. Poczekamy.

Krzysiu spakował torbę, pożegnał się i wyszedł. Staruszkowie wrócili do swojego pokoju.

Po godzinie usłyszeli, jak Kasia wrzeszczy na męża, że zaraz przyjdą goście, a w domu starzy. Żeby gdzieś ich wynieśli. Wstyd przed ludźmi, nie można się rozluźnić.

I gdzie potem goście mieliby spać? Władysław próbował coś odpowiedzieć, na przykład: A gdzie ja ich podzieję?. Ale Kasia nawet słuchać nie chciała.

Staruszkowie siedzieli cicho jak myszy, nawet herbaty nie poszli zrobić. Witold wyjął z kryjówki wafle i podzielił się z żoną.

Usiedli przy oknie i w milczeniu zaczęli jeść. Balili się nawet odezwać. W oczach Marianny drżała łza. Jakże bolesne i przykre jest dożyć stanu, w którym jest się nikomu niepotrzebnym.

Na dworze zrobiło się ciemno. Do pokoju wszedł Władysław.

Sprawa wygląda tak: niedługo przyjdą goście, więc musicie gdzieś wyjść. Sami rozumiecie, że z wami nie będzie żadnego święta.

Synu, ale gdzie mamy iść? Nie mamy tu nikogo zapytała matka.

Skąd ja mam wiedzieć? Sąsiadka ze wsi kiedyś was zapraszała, to jedźcie.

Ale jak? Autobus już nie jeździ, nie wiemy nawet, gdzie jest dworzec. I czy ona jeszcze żyje.

No nie wiem, krótko mówiąc, Kasia dała wam godzinę na spakowanie się.

Władysław wyszedł. Witold i Marianna patrzyli na siebie. Każde powstrzymywało łzy. Zaczęli się pakować nawet prezenty wnuka się przydały.

Ubrali się cieplej. W milczeniu wyszli z domu. Na dworze było już prawie ciemno. Ludzie krzątali się, spiesząc do swoich spraw.

Marianna wzięła męża pod rękę i powoli ruszyli w stronę parku. Po drodze wstąpili do małej kawiarenki. Zamówili herbatę i kanapki, bo cały dzień nic nie jedli.

Przesiedzieli w kawiarni prawie godzinę. Nie chciało im się wychodzić. Na dworze wiał wiatr, zaczął padać śnieg. Mróz się wzmagał. W parku stała mała altanka. Postanowili się w niej schronić.

Przynajmniej jakiś dach nad głową. Usiedli, przytuleni do siebie. Marianna przyglądała się rękawiczkom na swoich rękach. Witold spojrzał na żonę i powiedział:

Dobrze, że nasz wnuk ma czyste serce, w przeciwieństwie do swoich rodziców.

Tak, obiecaliśmy Krzysiowi, że wytrzymamy, a nie daliśmy rady odpowiedziała babcia.

Czas mijał, śnieg nie ustawał. W oknach migotały choinki. Wiele osób już siedziało za stołami, żegnając stary rok. Nagle u nóg Marianny i Witolda pojawił się pies.

Śliczny spaniel. Zacz