Natalko Stepanivno, nie zamieszkam z twoim synem, przekaż mu to właśnie tak – powiedziała Świetlana.

Natalko Stefanówno, nie będę żyła z twoim synem, więc możesz mu to przekazać powiedziała Kinga.

A z kim będziesz żyła? Komu będziesz potrzebna z dzieckiem? Jakoś nie widzę kolejki księży przed twoim płotem mruknęła teściowa.

Kinga pakowała rzeczy córki. Swoje już spakowała niewiele, tylko to, co najważniejsze. Resztą zajmie się później.

Jej ruchy były spokojne i metodyczne. Włożyła do torby ciepły kombinezon Zosi w myślach postawiła ptaszka. Spakowała buciki kolejny ptaszek.

Nie płakała już, nie przeżywała wystarczyła jej jedna bezsenna noc, by podjąć decyzję. Z Krzysztofem muszą się rozstać.

Słyszała, gdy wrócił do domu. Zajrzał do sypialni, a nie znalazłszy tam żony, otworzył drzwi do pokoju dziecka. Kinga udawała, że śpi.

Rano, przed wyjściem do pracy, Krzysztof również podszedł pod drzwi pokoju Zosi. Postał, pokręcił się, ale wejść się nie odważył rozmowę z żoną odłożył na wieczór.

Ale żadnej rozmowy już nie będzie, bo Kinga za pół godziny wezwie taksówkę i pojedzie z dwuletnią Zosią do rodziców.

Po tym, co wydarzyło się wczoraj, nie chce już nie tylko rozmawiać z Krzysztofem nawet na niego patrzeć.

Na to, że wracał pod gazem w każdy piątek, już się przyzwyczaiła. Ale wczoraj była środa. Do tego rano Kinga prosiła męża, by wrócił wcześniej i posiedział z córką, podczas gdy ona spotka się z koleżanką Kasia obiecała znaleźć jej pracę zdalną.

Nie odważyła się zostawić córki z mężem w takim stanie i zadzwoniła do Kasi, by przełożyć spotkanie. Krzysztofowi się to nie spodobało:

Do kogo dzwonisz? O jakie spotkanie się umawiasz? naskoczył na Kingę.

Z Kasią rozmawiam. Miałyśmy się spotkać, ale nie zostawię z tobą Zosi.

Czemu nie?

Spójrz na siebie w lustro jak wyglądasz. Idź się przespać jutro masz pracę powiedziała Kinga i wyszła do kuchni.

Stać! krzyknął Krzysztof i złapał żonę za rękę. Co ci się w moim stanie nie podoba? Hę? Posiedziałem trochę z kumplami, u Witka były urodziny. Nie bądź księżniczką! Sam decyduję, jak wracać do domu. Jasne?

Kinga próbowała wyrwać rękę:

Puść! Boli mnie! Zupełnie ci odbiło!

Szarpnęła się, Krzysztof zatoczył się i ledwo nie upadł.

A, tak! krzyknął i jego pięść uderzyła ją w nasadę nosa.

Kinga chwyciła się za twarz. Krzysztof, który chyba sam tego po sobie nie oczekiwał, puścił jej rękę i próbował coś powiedzieć. Ale ona odwróciła się i poszła do córki.

Nie bądź księżniczką! znów krzyknął mąż i wybiegł z mieszkania.

Księżniczką nazywała Kingę teściowa. Dziewczyna od razu nie spodobała się Natalii Stefanównie.

Dwadzieścia jeden lat, a wciąż siedzi na karku rodziców. Uczy się! A ja w jej wieku miałam już jedno dziecko i drugie w drodze.

Mąż, dom, ogródek, gospodarstwo! A ona się uczy! Księżniczka! Na męki cię skazała, Krzysiu. Wybrałbyś sobie prostszą dziewczynę!

Rodzice Kingi też nie byli zachwyceni zięciem.

Kinga, po co się tak spieszyć? Krzysztof to nie ostatni facet na ziemi! Zakochałaś się? No to się spotykajcie, możecie nawet razem zamieszkać, choć wiesz, jak do tego podchodzę.

Nie od razu ślub! Pomyśl: czy jesteś gotowa spędzić z tym człowiekiem całe życie? Popatrz na jego rodzinę. Dopiero potem decyduj.

I Kinga zdecydowała. Że jej decyzja była zła, zrozumiała po pół roku. Mogła odejść. Ale po pierwsze, wstyd było przyznać, że rodzice mieli rację. Po drugie, była już w ciąży.

Pojawienie się Zosi nie zmieniło Krzysztofa. Nadal uważał, że wszystkie domowe obowiązki i opieka nad dzieckiem to problemy żony.

Jej złe samopoczucie, choroba córki czy inne wydarzenia nie były usprawiedliwieniem, jeśli nie było obiadu lub nie posprzątane.

Z jednym dzieckiem nie dajesz rady! A inne kobiety wszystko ogarniają? Pewnie, jak ja idę do pracy, ty się kładziesz spać!

Nie może być, żeby przez cały dzień nie znaleźć czasu, by pójść do sklepu i zrobić obiad wyrzucał Kingi.

Zosi ząbkują, marudzi, a z nią na rękach nie mogę gotować. Zamówiłam jedzenie. Możesz sam ugotować pierogi? Albo potrzymaj córkę, a ja zrobię kolację.

Różowych okularów dawno już nie było. Kinga coraz częściej myślała, że mama miała rację, radząc, by nie śpieszyć się ze ślubem i przyjrzeć się rodzinie Krzysztofa.

Kilka razy nawet zbierała się do odejścia, ale Krzysztof obiecywał, że się zmieni. Kinga wierzyła mu i wciąż miała nadzieję.

Ale po wczorajszym, gdy po raz pierwszy podniósł na nią rękę, zrozumiała, że więcej nie wytrzyma.

Tak, przed rodzicami będzie wstyd, ale żyć z mężczyzną, który nie waha się uderzyć kobiety, nie chciała. Jeszcze bardziej nie chciała, by w takich warunkach żyła Zosia.

Mama Kingi zobaczyła przez okno, jak pod ich dom podjechała taksówka, z której wysiadła córka z Zosią na rękach.

Władek, zobacz, Kinga przyjechała. Z rzeczami. Chodź, pomóż jej z torbą powiedziała do męża.

Gdy Kinga weszła do domu i zdjęła ciemne okulary, rodzice oniemieli jej lewe oko było spuchnięte, pod nim widniał siniec.

To Krzysztof?! zdziwiła się mama.

Kinga skinęła głową.

No to ja mu teraz urządzę rzucił się do drzwi ojciec.

Tato, nie, nie trzeba powstrzymała go córka. Ja go inaczej ukarzę. A ty lepiej pomóż mi zabrać nasze rzeczy i łóżeczko Zosi z jego mieszkania.

Po rzeczy pojechał ojciec i jego starszy brat wujek Kingi, a potem ojciec zawiózł córkę na ostry dyżur.

Jeśli chcecie złożyć na Krzysztofa pozew, to zaświadczenie z dyżurki nie wystarczy, trzeba iść do sądowego lekarza wyjaśnił wujek.