Po miesiącu miodowym — gorzka prawda i nowy początek

Po miesiącu miodowym – gorzka prawda i nowy początek

Weronika i Bartosz właśnie wrócili z miesiąca miodowego w słonecznej Chorwacji. Ona rozsiadła się wygodnie na kanapie i zawołała w stronę łazienki:

— Jaki film oglądamy?

— Nie wiem, decyduj sama! — dobiegła odpowiedź męża.

Weronika włączyła jego laptop i mimowolnie spojrzała na nierozpakowane walizki w przedpokoju. „Jutro się tym zajmę” – mruknęła, odwróciła wzrok, gdy nagle rozległ się sygnał systemowy. Na ekranie pojawiła się wiadomość. Kliknęła na ikonkę – i poraził ją prąd.

„Tęsknię, kochanie” – pisała jakaś nieznana Karolinka.

„Nie smuć się, niedługo wracam” – odpowiadał jej Bartosz.

Data wiadomości – ósmy sierpnia. Dzień przed ich powrotem do domu. Weronika otworzyła czat i, wstrzymując oddech, zaczęła czytać: „Karolinka, ten wieczór był magiczny…”, „Przyjdziesz dziś?”, „Tak, kotku, tak za tobą tęskniłem…”

Gwałtownie zamknęła laptop. Po kilku sekundach z łazienki wyszedł Bartosz:

— No i co, znalazłaś film? Może komedię?

— O, tak… komedia właśnie się zaczyna – rzuciła lodowato Weronika. — Kim jest Karolinka?

Zdrętwiał.

— Jaka Karolinka? Nie znam żadnej Karolinki!

— Naprawdę? To może się przyjrzysz! — i rzuciła laptopem na jego kolana. — Ledwo wróciliśmy z podróży, a ty już zdążyłeś się zabawić z kochanką?!

— Czekaj… To nic nie znaczy. Na firmowej imprezie się napiłem, to ona się do mnie przyczepiła… To pomyłka! Kocham cię!

— Pomyłka? Pomyłką było wyjść za ciebie za mąż! — Weronika wyskoczyła z mieszkania i zatrzasnęła drzwi.

W taksówce milczała, wpatrzona w okno, po policzkach płynęły łzy. „Czy to naprawdę mi się przytrafia?..”

Przed domem rodziców powitała ją matka:

— Córeczko, co się stało?

— Rozwodzę się. Nie będę żyć z zdrajcą!

— Uspokój się, kochanie… wejdź, porozmawiamy…

Minął tydzień. Matka namawiała, by została u nich:

— Po co ci wynajmowane mieszkanie? Mieszkaj z nami, jak długo chcesz.

— Mamo, mam trzydzieści lat. Potrzebuję własnej przestrzeni.

Dwa dni szukała lokum. Wczoraj złożyła pozew o rozwód. Bartosz jeszcze próbował coś tłumaczyć, dzwonił, przysyłał kwiaty – bez odzewu.

Miesiąc później Weronika mieszkała już w nowym mieszkaniu. Ostatnie dwa tygodnie – ani jednej łzy. Wciągnęła się w pracę, by nie myśleć. Ale weekendy były ciężkie: samotność dawała się we znaki ze zdwojoną siłą.

Pewnego wieczoru siedziała przed telewizorem, bezmyślnie przekładając kanały. Lody, dżem i kompletna apatia. A potem – nieoczekiwana decyzja.

— Ile można siedzieć w czterech ścianach? — powiedziała do siebie Weronika i wyszła na ulicę.

W parku było ciepło i cicho. Blask latarni, cienie drzew, zakochani… Ale wkrótce zrobiło się ciemno. Weronika zawróciła, aż zorientowała się, że zgubiła drogę.

Z tyłu usłyszała kroki. Przyspieszyła.

— Przepraszam panią… — dobiegł głos.

Rzuciła się do ucieczki, ale potknęła się. I w tym momencie czyjeś ręce podniosły ją z ziemi.

— Wszystko w porządku? Niech się pani nie boi, nie chciałem przestraszyć. Jestem Szymon.

Odsunął się o dwa kroki, pokazał puste kieszenie i dodał:

— Mieszkam niedaleko. Widziałem, jak pani krąży po alejkach…

Weronika wciąż była spięta, ale jego głos, życzliwe spojrzenie i szczery uśmiech stopiły trochę lód w jej sercu.

— Po prostu nie mogę znaleźć wyjścia — odparła zakłopotana.

— Pozwoli pani, że panią odprowadzę?

Spacer minął niepostrzeżenie. Szymon żartował, opowiadał historie, ona się śmiała… Pod bramą zwolnili kroku.

— Do widzenia, Weronika.

— Do widzenia, Szymonie… — z nutką smutku.

— Poczekam, aż pani wejdzie. W razie gdyby znów się pani zgubiła — zażartował.

Następnego dnia Weronika, wciąż pod wrażeniem, poszła po kawę. I wtedy… w drzwiach sąsiedniego mieszkania pojawił się Szymon z dwoma kubkami w rękach.

— Obudziła się, śpiochu? Czekam od rana! Idziemy na kawę?

— Ty? Co tu robisz?

— Mieszkam. Jesteśmy sąsiadami od dwóch tygodni. Widziałem panią parę razy, ale nie było okazji zagadać.

Zaniemówiła. Uśmiechnął się:

— No to wchodzisz na kawę?

— Nie jestem pewna…

— A jeśli mam ciastka?

— W takim razie… może.

Zadzwonił telefon:

— Tak, mamo, nie, nie zmieniłam zdania. Zostaję tutaj. Podoba mi się tutaj…

I Weronika po raz pierwszy od dawna poczuła ciepło. Tym razem – na serio.