Niespodziewane święto

Święto, którego nikt się nie spodziewał

W starej kawalerce na obrzeżach Łodzi unosił się zapach nadciągającej katastrofy, ledwo maskowany świątecznym zamieszaniem. Jeszcze na klatce schodowej Ewa wyczuła duszący dym, a po schodach spływały strumienie mydlanej wody, jakby ktoś postanowił zalać całe piętro. Otworzywszy drzwi, rzuciła na półkę bukiet z firmowego eventu, zrzuciła znoszone szpilki i wsunęła kapcie, żałując, że nie wzięła kaloszy – podłoga wyglądała jak po powodzi. Z głębi mieszkania dobiegał rozdzierający koci pisk, zmieszany z syczeniem, mruczeniem i wonią spalenizny.

— Zdzisław, co się dzieję?! — krzyknęła Ewa, czując, jak serce ściska się z niepokoju.

Zdzisław pojawił się natychmiast – w samych kalesonach, bosy, z twarzą umazaną sadzą i podrapaną, z sinikiem pod okiem. Na głowie dumnie prezentował się ręcznik zawiązany w stylu „turbana bohatera domowych potyczek”.

— Ewuniu, już jesteś? — wybełkotał, patrząc w podłogę. — Myślałem, że impreza firmowa, jesteś szefową, będziesz do nocy…

Ewa opadła na krzesło, krzyżując ręce.

— Gadaj, mój domowy kataklizmie. Co tym razem?

— Słoneczko, nie denerwuj się — zaczął Zdzisław, ale głos mu drżał.

— Denerwowałam się w latach 90., jak bandyci przychodzili po haracz — przerwała Ewa. — Stresowałam się, gdy kryzysy uderzały, a firma omal nie padła. Po tym już nic mnie nie rusza. Raportuj, co się tu odprawia?

Zdzisław westchnął, jakby szykował się na szafot.

— Chciałem ci zrobić niespodziankę. Święto na miarę twoich zasług. Sprzątałem, prałem, obiad gotowałem. Wziąłem wolne, poszedł na bazar po jagnięcinę. I wtedy poszło jak po grudzie.

— Jagnięcina? — doprecyzowała Ewa, przeczuwając nowy zwrot akcji.

— Nie, pralka — wyznał. — Wsadziłem pranie, mięso do piekarnika, zacząłem sprzątać. I wtedy kot…

— Żyje?! — Ewa zerwała się, oczy jej błysnęły.

— Żyje, żyje! — pospieszył się Zdzisław. — Tylko mokry. Przysięgam, gdy włączałem pranie, nie było go w środku! A potem… no, znalazł się wewnątrz.

— Jak?! — Ewa zacisnęła pięści. — Jak kot miał się dostać do zamkniętej pralki?!

— Nie wiem — rozłożył ręce. — Przesączył się chyba.

Ewa zamknęła oczy, walcząc z pokusą uduszenia męża.

— Kontynuuj, Sherlocku. I pokaż mi kota. Chcę upewnić się, że ma wszystkie kończyny.

— Eee, Ewciu, on tam… — Zdzisław się zająknął. — Trzeba podejść.

— Łapy na miejscu? — głos Ewy zlodowaciał.

Zdzisław potarł podrapaną twarz.

— Wszystkie! Tylko tymczasowo… unieruchomione. Dla bezpieczeństwa.

— No dobra, lecimy dalej — westchnęła Ewa, gotując się na najgorsze.

— Więc, kiedy kot… eee, prał się, poczułem spaleniznę. Wpadłem do kuchni, otworzyłem piekarnik – a tam piekło! Poparzyłem palce, jagnięcina płonie. Chlusnąłem olejem, a to jak buchnie! Włosy mi się zajęły, dym się wali, ja gaszę. A kot w tym czasie darł się jak opętany. Patrzę – jego oczy wyszły mu na wierzch przez szybę pralki. Zrozumiałem, że mu tam niekomfortowo. Wyłączyłem pralkę, ale nie chce się otworzyć. Kot ryczy, kuchenka płonie, twarz mnie boli, włosy dymią. Łapię łom – i w końcu pralka cieknie, ale kot wyskoczył. Gdy gasiłem ogień, ten drapieżnik szalał po mieszkaniu, ryczał, tłukł wazy, darł tapety, zwalał firanki, wylał wino, które kupiłem na kolację. Sąsiedzi z dołu walili w kaloryfer, grożąc kastracją. Nie wiem, jego czy moją. Ale wszystko pod kontrolą, nie martw się!

Ewa otarła łzy – nie wiedząc, czy od śmiechu, czy z rozpaczy – i ruszyła w głąb mieszkania. Pogrom był epicki: potłuczone szkło, kałuże, podarta tapeta, smród spalenizny. Na kaloryferze, przywiązany za wszystkie łapy, wisiał kot Gucio, z pyszczkiem owiniętym szalikiem. Żywy, ale w szoku. Ewa spojrzała na męża, a jej oczy się zwęziły.

— Tłumacz się — wymamrotała.

— No wiesz, nie chciał siedzieć spokojnie — zaczął bełkotać Zdzisław. — Był mokry, bałem się, że nie wyschnie na twoje przyjście. Nie dał się wyżymać, więc go unieruchomiłem. A pysk zawiązałem, żeby nie ryczał – sąsiedzi już grozili policją i egzorcystą.

Ewa odwiązała Gucia, otarła go ręcznikiem zdjętym z głowy Zdzisława i uwolniła mu pyszczek. Gucio prychnął, ale wtulił się w nią.

— Ty draniu, Zdzisiu — szepnęła. — Mógł się udusić. Chociaż po pralce, tak jak ja, chyba już nic go nie rusza.

Opuściła się na kanapę, tuląc Gucia, i spojrzała na męża.

— No i?

— Co „no i”? — Zdzisław spuścił głowę. — Mam się od razu wieszać, czy jeszcze poczekać?

— Gratulacje, ciamajdo — westchnęła Ewa. — Przecież dziś ósmy marca.

Zdzisław rozpromienił się, pobiegł do pokoju i wrócił, chowając coś za plecami. Padł na kolana i uroczyście oznajmił:

— Ewuniu, światło moich oczu. Trzydzieści lat razem, a ty wciąż taka sama – piękna, silna, cierpliwa. Jesteś najlepszą żoną, matką, babcią. Z okazji Dnia Kobiet! Żebyś zawsze błyszczała jak dziś.

Wyciągnął pudełeczko z złotym pierścionkiem i bukiet róż – pomytych, nadgryzionych, ale wciąż żywych.

— Kwiaty były przepiękne, serio — dodał zawstydzony. — Ale Gucio… nie oszczędził ich. No nie gniewaj się. Chciałem cię zaskoczyć.

Ewa przyciągnęła jego głowę do swoich kolan, wdychając zapach róż – wciąż było co wąchać, mimo wszystko.

— NoPo chwili jednak uśmiechnęła się, bo w końcu – w tym całym chaosie – miała pewność, że jej życie z Zdzisławem nigdy nie będzie nudne.