Niespodziewane święto

**Niespodziewane święto**

W starej kamienicy na obrzeżach Łodzi unosił się zapach katastrofy, ukryty pod pozorem przedświątecznej krzątaniny. Jeszcze na klatce schodowej Wanda wyczuła gryzący dym, a po stopniach spływały strumienie mydlanej wody, jakby ktoś zatopił całą klatkę. Otworzywszy drzwi, rzuciła na półkę bukiet z firmowego spotkania, zrzuciła zdarte buty i włożyła kapcie, żałując, że nie zabrała kaloszy – podłoga wyglądała jak po potopie. Z głębi mieszkania dobiegał przenikliwy koci pisk, zmieszany z syczeniem, mruczeniem i swądem spalenizny.

— Krzysiek, co się tu odwalasz?! — krzyknęła Wanda, czując, jak serce ściska się od złych przeczuć.

Krzysztof pojawił się w sekundę – w samych bokserkach, bosy, z twarzą umazaną sadzą i podrapaną, z fioletowym siniakiem pod okiem. Na głowie miał zawiązany ręcznik, jak turbana sułtana po przegranej bitwie.

— Wandziu, już w domu? — wybełkotał, patrząc w podłogę. — Myślałem, że firmowe spotkanie, przecież jesteś szefową, do nocy będziesz…

Wanda opadła na krzesło, skrzyżowała ręce.

— Gadaj, niedoszły gospodarzu. Coś tym razem spieprzył?

— Słoneczko, nie denerwuj się — zaczął Krzysztof, ale głos mu drżał.

— Denerwowałam się, gdy w latach 90. bandyci przychodzili po haracz — przerwała. — Stresowałam się, gdy kryzys uderzył i firma o włos nie padła. Po tym już mnie nic nie rusza. Mów, co się tu dzieje?

Krzysztof westchnął, jakby przed egzekucją.

— Chciałem ci zrobić niespodziankę. Święto inne niż zwykle. Sprzątałem, prałem, obiad gotowałem. Wziąłem wolne, poszedłem na targ, kupiłem jagnięcinę. A potem poszło jak po grudzie.

— Jagnięcina? — doprecyzowała Wanda, przeczuwając nowy zwrot akcji.

— Nie, pralka — przyznał. — Wsadziłem pranie, włożyłem mięso do piekarnika, zacząłem sprzątać. A tu kot…

— Żyje?! — Wanda zerwała się, w oczach błysk panicznym lękiem.

— Żyje, żyje! — pospieszył się Krzysztof. — Tylko mokry. Przysięgam, gdy włączałem pralkę, go tam nie było! A potem on… no, znalazł się w środku.

— Jak?! — Wanda zacięła pięści. — Jak kot mógł wejść do zamkniętej pralki?!

— Nie wiem — rozłożył ręce. — Przesączył się, chyba.

Wanda zamknęła oczy, walcząc z pokusą, by go udusić.

— Kontynuuj, Sherlocku. I pokaż mi kota. Chcę się upewnić, że wszystko z nim w porządku.

— Eee, Wandź, on tam… — Krzysztof się zająknął. — Trzeba do niego podejść.

— Łapy ma wszystkie? — głos Wandy stał się lodowaty.

Krzysztof potarł podrapaną twarz.

— Jeszcze jak! Tylko chwilowo… unieruchomione. Dla bezpieczeństwa.

— No dobra, jedź dalej — westchnęła Wanda, szykując się na najgorsze.

— Więc, gdy kot… eee, prał się, poczułem swąd. Poleciałem do kuchni, otworzyłem piekarnik – a tam armagedon! Poparzyłem palce, mięso płonie. Chlusnąłem olejem, a to jak buchnie! Włosy mi się zajęły, dym się ścieli, gaszę. A tu kot zaczyna wyć. Patrzę – jego oczy w szybie pralki. Wiem, że mu tam niekomfortowo. Wyłączyłem pralkę, ale nie otwiera się. Kot wrzeszczy, kuchenka płonie, twarz mnie piecze, włosy dymią. Łapię łom – i tak oto pralka zaczęła przeciekać, ale kot wyskoczył. Gdzie ja gaszę, ta bestia lata po mieszkaniu, drze się jak opętana, tłucze wazony, drze tapety, zrywa firanki, rozlewa wino, które zostawiłem na kolację. Sąsiedzi z dołu walą w kaloryfer, grożą kastracją. Nie wiem, jego czy moją. Ale wszystko pod kontrolą, nie martw się!

Wanda otarła łzy – może ze śmiechu, może z przerażenia – i ruszyła w głąb mieszkania. Pogrom był epicki: potłuczone szkło, kałuże wody, podarte tapety, smród spalenizny. Na kaloryferze, przywiązany za wszystkie łapy, wisiał kot Baron, z pyskiem owiniętym starym szalikiem. Żywy, ale w szoku. Wanda spojrzała na męża, a jej oczy się zwęziły.

— Tłumacz — zażądała.

— No wiesz, nie chciał siedzieć spokojnie — jąkał się Krzysztof. — Był mokry, bałem się, że nie wyschnie, zanim wrócisz. Nie dał się wyżymać, musiałem przywiązać. A pysk zawinąłem, żeby nie darł się – sąsiedzi już grozili policją i egzorcystą.

Wanda odwiązała kota, wytrzeła go ręcznikiem z głowy Krzysztofa i uwolniła mu pysk. Baron zasupłał, ale przytulił się do niej.

— Ty draniu, Krzysiek — powiedziała cicho. — Mógł się udusić. Chociaż po pralce jemu, tak jak i mnie, już nic nie straszne.

Usiadła na kanapie, tuląc kota, i spojrzała na męża.

— No i?

— Co „no i”? — Krzysztof spuścił głowę. — Mam się od razu wieszać, czy poczekać?

— Gratuluj, głuptasie — westchnęła. — Przecież Dzień Kobiet.

Krzysztof rozpromienił się, pobiegł do pokoju i wrócił, chowając coś za plecami. Padł na kolana i zaczął uroczyście:

— Wandziu, światło moje. Trzydzieści lat razem, a ty taka sama – piękna, silna, cierpliwa. Najlepsza żona, matka, babcia. Z okazji Dnia Kobiet! Niech zawsze świecisz, jak dziś.

Podał jej pudełko ze złotą obrączką i bukiet róż – pogniecionych, poobdzieranych, ale wciąż żywych.

— Kwiaty były piękne, naprawdę — dodał zawstydzony. — Ale kot… nie oszczędził ich. Nie gniewaj się, Wandź. Chciałem cię zaskoczyć.

Wanda przycisnęła jego głowę do kolan, wdychając zapach róż – wciąż pachniały, mimo wszystko.

— No i zaskoczyłeś, moja zgubo. Nie eksperymentuj więcej, dobrze? Kwiatów wystarczy. Jeszcze jedno takie święto – i dom się zawali. SąsiedziZaczęli sprzątać mieszkanie, a Baron, choć wciąż obrażony, przytulił się do Wandy, jakby wszystko mu wybaczył.