Spotkanie z przeznaczeniem

Spotkanie z przeznaczeniem

Wioska Leśna, skryta w cieniu wiekowych sosen pod Bydgoszczą, witała mroźnym rankiem. Jutro miałam poznać przyszłą teściową, a ja, Kinga, nie mogłam znaleźć sobie miejsca. Zamężne przyjaciółki, chcąc dodać mi otuchy, tylko napędziły strachu:

— Trzymaj głowę wysoko, nie jesteś z byle podwórka!

— Nie daj się teściowej, od razu pokaż charakter!

— Dobrych teściowych nie ma, pamiętaj o tym!

— To ty ich uszczęśliwiasz, nie oni ciebie!

Noc minęła bez snu, a rano wyglądałam, jakbym już leżała w grobie. Spotkałam się z moim narzeczonym, Bartkiem, na peronie. Dwie godziny w pociągu ciągnęły się w nieskończoność. Wysiedliśmy i ruszyliśmy przez małe miasteczko, a potem przez zasypany śniegiem bór. Mroźne powietrze pachniało żywicą i świętami, śnieg skrzypiał pod nogami, a sosny szeptały nad głową. Zaczęłam marznąć, ale wkrótce w oddali pojawiły się dachy Leśnej.

Przy furtce przywitała nas drobna staruszka w wytartej kurtce i wyblakłej chustce. Gdyby nie zawołała, przeszłabym obok.

— Kingo, złotko, jestem Pelagia Nowak, matka Bartka. Miło cię poznać! — Zdjęła zniszczoną rękawiczkę i mocno uścisnęła moją dłoń. Jej spojrzenie, przenikliwe i bystre, zdawało się widzieć na wylot. Wąską ścieżką między zaspami weszliśmy do starej chaty z poczerniałych bali. W środku było ciepło, piec żarzył się do czerwoności.

Czułam się, jakbym przeniosła się w przeszłość. Osiemdziesiąt kilometrów od Bydgoszczy — i ani bieżącej wody, ani normalnej toalety, tylko dziura na podwórku. Radio? Nie w każdym domu. Półmrok w izbie rozjaśniała jedynie przyćmiona żarówka.

— Mamo, włączmy światło — zaproponował Bartek.

Pelagia Nowak zmarszczyła brwi:

— Nie jesteśmy państwem, żeby przy świetle siedzieć. Czy Kinga boi się, że zupa jej ucieknie? — ale spojrzawszy na mnie, złagodniała. — Dobrze, synku, zaraz zapalę, trochę się zagalopowałam.

Przekręciła żarówkę nad stołem, a mdłe światło rozświetliło kuchnię.

— Głodni, prawda? Ugotowałam rosół, zapraszam! — Zaczęła się krzątać, nalewając gorący wywar.

Jedliśmy, wymieniając nieśmiałe spojrzenia, a ona mówiła czułe słowa, choć jej wzrok, niczym skalpel, rozbierał moją duszę na części. Czułam się jak pod lupą. Gdy nasze oczy się spotykały, zaczynała krzątać się: kroiła chleb, dokładała drewna do pieca.

— Zrobię herbatę — szczebiotała. — Nie byle jaką, z malinami. Do tego jagodowy dżem, chorobę przepędzi i serce rozgrzeje. Goście moi drodzy, częstujcie się!

Miałam wrażenie, że jestem w bajce z czasów królów. Zaraz wejdzie reżyser i krzyknie: „Stop, klapa!”. Ciepło, gorący posiłek i słodka herbata rozleniwiły mnie. Chciałam rzucić się na poduszkę i zasnąć, ale Pelagia Nowak miała inne plany.

— Dzieci, skoczcie do sklepu, kupcie dwa kilo mąki. Upieczemy pierogi, wieczorem przyjadą krewni: siostry Bartka, Zosia z Anią, i Elżbieta z Bydgoszczy z narzeczonym. A ja przyrządzę kapustę i ugotuję ziemniaki.

Gdy się ubieraliśmy, wyciągnęła spod łóżka ogromną głowę kapusty i, szatkując ją, mruczała:

— Kapusta do strzyżenia poszła, a wróciła jako głąb.

Szliśmy przez wieś, a wszyscy kłaniali się Bartkowi, mężczyźni zdejmowali czapki, śledzili nas wzrokiem. Sklep był w sąsiednim miasteczku, droga wiodła przez las. Śnieg lśnił w słońcu, ale pod wieczór światło przygasło — zimowy dzień jest krótki. Po powrocie Pelagia Nowak oznajmiła:

— Kingo, zabieraj się do roboty. Ja idę do ogrodu, ubiję śnieg, żeby myszy nie podgryzały drzewek. Bartka biorę, niech łopatą pomacha.

Zostałam z górą ciasta. Gdybym wiedziała, że będę lepić pierogi, nie brałabym tyle! „Jak zaczniemy, to skończymy — podjudzała teściowa. — Początek trudny, koniec słodki”. Pierogi wychodziły krzywe: jeden okrągły, drugi długi, jeden z górą farszu, drugi pusty. Męczyłam się, zanim ulepiłam wszystkie. Później Bartek wyznał, że matka sprawdzała, czy nadaję się na żonę dla jej syna.

Gości napchało się tyle, że ledwie dało się oddychać. Wszyscy jasnowłosi, z niebieskimi oczami, uśmiechnięci, a ja chowałam się za Bartka, zawstydzona. Stół wynieśli na środek, mnie posadzili na łóżku z dziećmi. Łóżko skrzypiało, kolana niemal dotykały sufitu, dzieci skakały — aż zakręciło mi się w głowie. Bartek przyniósł skrzynię, nakrył kocem — siedziałam jak królowa na widoku. Kapusty i cebuli nie jadam, ale tu jadłam za trzech — aż mi w uszach dzwoniło!

Zrobiło się ciemno. Pelagia Nowak miała wąskie łóżko przy piecu, reszta spała w izbie. „Ciasno, ale razem weselej” — mruczała. Mnie, jako gościowi, przypadło łóżko. Z rzeźbionej szafy, wykonanej przez zmarłego ojca Bartka, wyjęli wykrochmaloną pościel. Bałam się położyć, jakbym kładła się w muzeum. Teściowa ścieliła i mamrotała:

— Chodź, izbo, chodź, piecu, a gospodyni nie ma gdzie się położyć!

Krewni rozłożyli się na podłodze, na stosie starych koców z strychu. Musiałam iść do toalety. Wyrwałam się z łóżka, szukając nogami podłogi, by nie nadepnąć na śpiących. W sieni — ciemności. Coś miękkiego musnęło moją stopę. Wrzasnęłam, myśląc, że to szczur. Wszyscy zerwali się na równe nogi, śmiejąc się: to kotek, w dzień się wałęsał, a na noc wrócił.

Poszłam do toalety z Bartkiem. Drzwi nie było, tylko przepierzenie. Stał plecami, zapalając zapałkę, bym nie wpadła do dołu. Wróciłam, rzuciłam się— na łóżko i zasnęłam jak zabita, a cisza i świeże powietrze wsi otuliły mnie niczym ciepły koc.