Nieistniejąca rodzina

**Krewni, których nie było**

Telefon od matki przerwał poranną ciszę w małym mieszkaniu w podwarszawskim Piasecznie. Elżbieta, przecierając oczy, odebrała.

— Ale Zosia jest lekarzem! — głos matki drżał od nalegania.

— I co z tego? — odparła chłodno Elżbieta Nowak.

— Lekarz to nie zawód, to powołanie! — oznajmiła matka, jakby odkryła wieczną prawdę.

— Niech będzie powołanie — nie ustępowała Elżbieta. — Ale co was obchodzi Zosia, skoro przez ćwierć wieku nie chcieliście jej znać?

— Jest lekarzem, więc musi pomóc! — nie dawała za wygraną matka.

*„Komu winien, temu przebacz”* — mignęła Elżbiecie gorzka myśl, ale śmiać się nie chciało. Z rodziną żarty się nie udają, zwłaszcza gdy tej rodziny w zasadzie nie ma. Elżbieta i jej córka Zosia były nikomu niepotrzebne. Aż do czasu. Dopóki Zosia, jej „podrzutek”, jak kiedyś nazywali dziewczynkę, nie skończyła medycyny w Warszawie.

I wtedy krewni nagle się pojawili, jakby wyrośli spod ziemi. Jak cienie, które wychodzą o zmierzchu, nagle przypomnieli sobie o istnieniu Elżbiety i Zosi.

— Jak wspaniale, że mamy w rodzinie doktora! — rozczulała się ciotka Halina, zapominając, jak kiedyś odtrąciła bratanicę w ciąży.

— Trzeba by nerki sprawdzić, coś ciągle bolą — podchwycił wujek Marek, który swego czasu odmówił siostrze wparcia, rzucając: *„Samaś winna, nie trzeba się było puszczać!”*

Nawet matka, niegdyś odwracająca się od Elżbiety, teraz dzwoniła z mdłą troską.

Dawno temu, dwadzieścia trzy lata wstecz, Elżbieta została sama. Jej ukochany, Krzysztof, rzucił ją, ledwie dowiedział się o ciąży. W filmach mężczyźni cieszą się na widok dwóch kresek, ale życie pisze inne scenariusze. Poznali się w kawiarni, gdzie pracowała jako kelnerka, przyjechawszy do Warszawy z dyplomem menedżera i garścią marzeń. W rodzinnej wsi pod Lublinem jej kwalifikacje nikomu nie były potrzebne — szukano dojarek. Miejscowy zootechnik, niejaki Kowalczyk, już patrzył na nią łakomie, lecz Elżbieta pragnęła więcej. Wyrwała się do stolicy, licząc na pomoc wujka Jacka, brata matki.

— Jestem prosto z dworca! — radośnie powiedziała, wręczając słoik malinowego dżemu i butelkę mleka.

Wujek prezenty przyjął, ale szybko sprowadził ją na ziemię:

— Tu nie wieś, miejsca nie ma! I własnym ledwie starcza. Wynoś się do hostelu, tanio tam.

Elżbieta, oszołomiona, wyszła. Nawet herbaty jej nie zaproponowano. W desperacji weszła do pierwszej lepszej kafejki i zobaczyła kartkę: *„Potrzebna zmywarka”*. Właścicielka, widząc jej bezradność, zaproponowała nocleg w zapleczu za pół etatu stróża. Elżbieta zgodziła się. Wstyd, ale co było robić? Mieszkała w klitce, zmywała naczynia, zbierała grosz do grosza.

Aż poznała Krzysztofa. Był kurierem, często jadał w kawiarni. Przystojny, o silnych dłoniach, wydawał się opoką. Elżbieta, niepozorna, z prostą twarzą, ale płomiennymi oczami, pierwszy raz poczuła się pożądana. Gdy zaproponował wspólne życie, zapomniała o przestrogach matki i przytaknęła. Miłość ją oślepiła. Pięć miesięcy szczęścia — już marzyła o ślubie, wydawała oszczędności na prezenty dla Krzysia. A potem okazało się, że jest w ciąży.

Krzysztof wpadł w szał, wrzeszczał, że to nie w jego planach, i wyrzucił ją. Płacząca, zadzwoniła do matki:

— Mamo, jestem w ciąży. Pomóż.

— Nagarnęłaś? — spytała zimno matka. — U nas w rodzinie takich nie było. Radź sobie sama.

Wujek Jacek też odmówił:

— No bez jaj, siostrzenico! My swoje dzieci mamy na głowie!

Rodzina odwróciła się plecami, a Elżbieta została sama z rosnącym brzuchem. Do kawiarni już nie wróciła — klitkę zajęła inna. Ale właścicielka, dobra dusza, zaproponowała mieszkanie u swojej babci, 86-letniej staruszki, rześkiej i samodzielnej.

— Doglądaj jej, nie wezmę czynszu, tylko za media — powiedziała.

Elżbieta płakała z wdzięczności. Tak zaczęło się nowe życie. Babcia pomagała z małą Zosią, gotowała, gdy Elżbiecie brakowało sił. Było ciężko. Dwa razy prosiła rodzinę o pieniądze — Zosia miała alergiczne zapalenie oskrzeli, potrzebne były leki. Nikt nie pomógł. Pożyczyła ta sama właścicielka kawiarni.

Mijały lata. Babcia odeszła, Elżbieta wróciła do kawiarni, potem zrobiła kursy i została menedżerką w firmie. Wieczorami zmywała naczynia, by Zosia miała lepiej. Uciułała grosze i kupiła kawalerkę na warszawskiej Woli. Z mężczyznami skończyła na dobre — miłość stała się iluzją. Zosia dorosła, skończyła medycynę z wyróżnieniem i dostała się do prywatnej kliniki.

I wtedy rodzina ożyła. Zosia, naiwna, zapragnęła zobaczyć babkę, która w międzyczasie przeniosła się do Warszawy. Elżbieta odradzała: *„Nie wywołuj wilka z lasu!”* Ale Zosia pojechała. Wróciła zmieniona — babka nazwała ją pięknością i mądralą, zapewniała, że nikt ich nie porzucił, tylko *„gwiazdy się nie zeszły”*. Teraz wszystko będzie dobrze!

Elżbieta nie uwierzyła. I miała rację. Telefon dzwonił bez końca. Krewni triumfowali: w rodzinie jest lekarz!

— Potrzebuję kardiologa! — żądał wujek Jacek.

— A ja endokrynologa! — wtórowała ciotka.

— Załatw, żeby za darmo! Jesteś rodziną! — naciskała babka.

Zosia, zdezorientowana, próbowała tłumaczyć:

— To prywatna klinika, nic nie da się załatwić!

— Musi się dać! — warknęła babka i rzuciła słuchawkę.

Zosia żałowała wizyty. Żyli bez rodziny — i było dobrze! Ale telefony nie ustawały, więc Elżbieta przejęła pałeczkę. Gdy i ona przestała odbierać, krewni zjawili się w klinice. Wujek Jacek z żoną i babką wtargnęli rano, z słoikami naTeraz, gdy w końcu odeszli, Elżbieta i Zosia westchnęły z ulgą, wiedząc, że prawdziwą rodzinę wybiera się sercem, nie krwią.