U nas nocowała teściowa. O poranku wpadła do naszej sypialni z krzykiem:

W naszej kuchni nocowała teściowa, Maria Kowalska. Od samego rana wpadła do naszej sypialni z krzykiem: „Wstawaj, Klaro, zobacz, co się dzieje w twojej kuchni!”. Zerwałam się z łóżka, jeszcze w pidżamie, serce waliło jak oszalałe. Biegnę korytarzem, narzucając po drodze stary szlafrok, węsząc – może coś się pali? A może zostawiłam włączony gaz? W głowie miałam już cały dramat: płonąca kuchenka, wybuchający garnek albo jakaś inna katastrofa. Wchodzę do kuchni, a tam… karaluchy. Cała armia rudych bestii harcuje po stole, po talerzach, po resztkach kolacji, której nie miałam siły sprzątnąć wczoraj. Teściowa stoi z rękami w biodrach i wierci we mnie wzrokiem, jakbym specjalnie hodowała te robactwo, żeby ją zaszokować.

„Klaro, czy u was zawsze tak jest?” – zaczyna, a głos jej dzwoni od oburzenia. „Jak można tak żyć? Masz dzieci, męża, a w kuchni karaluchy jak w jakiejś szopie!”. Stoję jak rażona piorunem i nie wiem, co powiedzieć. No tak, nie posprzątałam wczoraj, bo po pracy ledwo nogi ciągnęłam. Dzieci wrzeszczały, mój Wojtek coś mruczał o piłce nożnej, a ja marzyłam tylko, żeby zwalić się do łóżka. Kto by pomyślał, że te przeklęte robale właśnie tę noc wybiorą na swoją paradę? I przede wszystkim – skąd się w ogóle wzięły? Nie mieszkamy przecież w ruderze, nasze mieszkanie jest całkiem porządne. No, prawie porządne.

Maria Kowalska oczywiście nie odpuszcza. „Za moich czasów – mówi – niczego takiego by nie było! Po kolacji wszystko myłam, szorowałam, ani jednej okruszyny nie zostawiałam. A ty co? Młodzież teraz leniwa, tylko w telefonach siedzi!”. Kiwałam głową, połykając urazę, bo co tu powiedzieć? To nie jest zwykła teściowa – to generał w spódnicy, dla niej porządek w kuchni to kwestia honoru. A ja, jak widać, zawiodłam. Zaczynam gorączkowo sprzątać: łapię ścierkę, zamiatałam karaluchy, myję stół, talerze, wszystko, co wpadnie mi w ręce. Teściowa stoi nade mną i komentuje: „Tutaj przeoczyłaś! A to co za plama? Nigdy kuchenki nie czyściłaś?”. Ledwo się powstrzymuję, żeby nie odgryźć się. Myślę: „No, Mariu Kowalska, świętą pani nie była, pewnie też kiedyś zostawiałaś okruszyny!”. Ale milczę, bo wiem – z nią się nie wygra.

Gdy toczę wojnę z robactwem, Wojtek, mój mąż, w końcu wypełza z łóżka. Wchodzi do kuchni, widzi ten cyrk i zamiast pomóc, tylko się śmieje: „O, Klara, zoo otworzyłaś?”. Rzucam mu takiego spojrzenia, że momentalnie ucina i idzie nastawiać czajnik. A teściowa tylko głową kręci: „Widzisz, nawet twój mąż niepoważny. Gdybym ja tak nie pilnowała syna, to by u ciebie zupełnie rozwydrzył!”. No, myślę, teraz zacznie wykład o wychowaniu mężczyzn. I rzeczywiście – siada przy stole, już lśniącym od mojego szorowania, i zaczyna: „Za moich czasów mężczyzn trzymało się krótko. A wy, młodzi, dajecie im wolną rękę, i co macie? Karaluchy w kuchni, a oni się śmieją!”.

Słucham, a w głowie tylko jedna myśl: jak dożyć wieczora, żeby Maria Kowalska wróciła do siebie? Nie żebym jej nie lubiła, to dobra kobieta, ale te jej ataki… To nie są zwykłe karaluchy – to dla niej dowód, że jestem złą gospodynią, złą żoną, a może i złą matką. A ja szoruję, myję, drapię, a ona wciąż znajduje powód do narzekań. Tu łyżka nieładnie leży, tam nóż źle umyty. A ja przecież nie jestem ze stali! Mam dwoje dzieci, pracę, żyję jak w biegu, a tu jeszcze karaluchy postanowiły zrobić imprezę. I najważniejsze – skąd się wzięły? Może od sąsiadów? W naszym bloku stare rury, wilgotna piwnica, pewnie stamtąd się wleką.

W końcu kończę sprzątać, kuchnia lśni jak w reklamie środka czystości. Teściowa zdaje się trochę uspokoić, ale i tak rzuca: „Trzeba dbać, Klaro. To twój dom, twoja rodzina. Jeśli nie ty, to kto?”. Kiwałam głową, uśmiecham się przez zęby, a w środku krzyczę: „Dajcie mi już spokój!”. Wojtek, widząc mój stan, w końcu interweniuje i zabiera matkę na spacer, żebym mogła odetchnąć. Siadam przy stole, patrzę na tę idealną kuchnię i myślę: czy naprawdę jestem tak złą gospodynią? Może Maria Kowalska ma rację, może robię coś nie tak? Ale potem przypominam sobie, jak ciągnę cały ten dom, dzieci, pracę, i rozumiem – staram się. Może nie idealnie, może nie tak jak „za jej czasów”, ale staram się. A karaluchy… No, komu się nie zdarza? Jutro kupię trutki, rozprawię się z nimi. Ale teściowej tego nie wytłumaczę.

Gdy Maria Kowalska wróciła ze spaceru, byłam już spokojniejsza. Zastawiłam herbatę, pokroiłam kanapki, a nawet pogadałyśmy jak ludzie. Opowiadała o swojej młodości, o tym, jak sama kiedyś walczyła z codziennością, aż poczułam do niej jakąś życzliwość. Ale w głębi duszy wiedziałam jedno: następnym razem, gdy przyjedzie, sprawdzę kuchnię trzy razy, zanim pójdę spać. Bo kolejnego takiego poranka z karaluchami i jej kazaniami po prostu nie przeżyję.