Ślub odwołany: Matka wspiera syna, ale ojciec broni nienarodzonego dziecka.

On odmówił poślubienia ciężarnej dziewczyny. Matka go poparła, ale ojciec stanął w obronie przyszłego dziecka.

— Tato, mam nowinę. Sąsiadka, Kinga… jest w ciąży. To moje dziecko — powiedział Krzysztof, ledwo przekraczając próg domu.

Witold, ojciec, na chwilę zastygł, po czym spokojnie odpowiedział:

— No to się z nią ożeń.

— Ale co ty, jestem jeszcze młody. Za wcześnie na rodzinę, tym bardziej że nawet się specjalnie nie spotykaliśmy…

— Poważnie? — uśmiechnął się ironicznie ojciec. — Więc biegać za dziewczyną to byłeś mężczyzną, a teraz, kiedy trzeba wziąć odpowiedzialność, nagle jesteś dzieckiem. No tak. — I nie dodając już nic więcej, głośno zawołał żonę: — Grażyno! Chodź no tu!

Grażyna weszła do kuchni, wycierając ręce w fartuch:

— Co się stało?

— Słuchaj. Nasz syn spłodził dziecko, ale żenić się nie chce. Kinga, córka sąsiadki. Jest w ciąży z nim. A on się wycofuje.

Grażyna nawet się nie zdziwiła. Jej twarz stała się kamienna:

— I słusznie. Po co wciągać do domu pierwszą lepszą? Dzisiaj dziewczyny są przebiegłe — znajdą kogoś z pieniędzmi, zajdą w ciążę, a potem „ożeń się”. A potem się okaże, że wcale nie jego. Niech zrobi test. I w ogóle, nie ma co naciskać na Krzysztofa, jeszcze młody jest. To mężczyzna, trudno mu było się oprzeć. Ale nie musimy utrzymywać cudzych dzieci.

Witold ciężko westchnął i cicho powiedział:

— A jeśli to naprawdę jego dziecko?

— A jeśli nawet? Mamy brać za to odpowiedzialność? Powiedz jej, niech zrobi testy, wszystko się wyjaśni.

Odwróciła się i wyszła do kuchni, a Witold pozostał z synem.

— Wiesz, ja też kiedyś byłem młody — zaczął. — Kochałem jedną, ożeniłem się z drugą. Nie z miłości, ale z odpowiedzialności. Bo bycie mężczyzną to nie tylko o namiętności chodzi, ale o wybory i konsekwencje. Twoja matka była wtedy w ciąży. Nie wiedziałem, czy będę z nią szczęśliwy, ale wiedziałem jedno — dziecko nie jest winne. Moja krew, moja sprawa. I wiesz, Krzysztofie, mimo wszystko nigdy nie żałowałem, że zostałem.

Minęły trzy miesiące. Test DNA dał jasną odpowiedź: z 99,9% prawdopodobieństwem Krzysztof jest ojcem dziecka Kingi.

— No i co? — prychnęła Grażyna, gdy Witold położył przed nią dokument. — Tak, jest ojcem. Ale to nie znaczy, że Kinga będzie tu mieszkać. Ona nie przekroczy tego progu. Tak mówię!

Krzysztof siedział, nie patrząc ojcu w oczy. Po jego twarzy było widać, że wybrał stronę matki. Milczał, zaciskając pięści, ale nie odezwał się ani słowem.

Witold powoli podniósł się od stołu:

— Skoro we dwoje podjęliście decyzję — teraz posłuchajcie mojej.

Mówił głucho, ale w głosie brzmiała stal:

— Dopóki żyję, mój wnuk nie będzie cierpiał niedostatku. Kupię ziemię, postawię dom, a on — mój wnuk — dostanie wszystko, co mam. A wy możecie zapomnieć o mojej pomocy. Odmawiam udziału w tym cyrku. Krzysztofie, od dziś nie jesteś dla mnie synem. Wszystko, co mam, będzie należało do dziecka. Ani grosza od mnie nie zobaczycie.

Grażyna wybuchła:

— Oszalałeś?! Własnego syna chcesz wydziedziczyć?!

Witold nie odpowiedział. Po prostu odwrócił się i wyszedł, ignorując krzyki i przekleństwa. Krzysztof pozostał w milczeniu, nie wierząc, że ojciec naprawdę to powiedział. Ale wiedział jedno: jeśli Witold coś obiecał — dotrzyma.