Niespodzianka z iskrą: jak niespełna nie doszło do pożaru na Dzień Kobiet

Niespodzianka z ogniem: jak Szurek prawie spalił dom na Dzień Kobiet

Spokój w mieszkaniu Bożenny prysł, zanim jeszcze przekroczyła próg. W klatce schodowej unosił się dym, po schodach spływała mydlana woda, a powietrze było tak napięte, jakby samo próbowało jej szepnąć: „Nie wchodź… Obejdź szerokim łukiem”. Ale Bożenna, kobieta zahartowana, dyrektorka dużej firmy, nie należała do tych, którzy się wycofują.

Kopnąwszy drzwi, rzuciła na półkę w przedpokoju bukiet z korporacyjnego przyjęcia, zrzuciła buty, jakby zrzucała z siebie cały ciężar minionego dnia, i wsunęła stopy w kapcie. Choć, biorąc pod uwagę zalane podłogi, bardziej przydałyby się kalosze. W środku mieszkania coś dziko burczało, trzaskało i dymiło. A w kącie, jak na złamanie karku, wył kot.

— Szurek?! Co się tu, do licha, wyprawia?! — warknęła, przedzierając się przez kłęby pary i zapach spalonego tłuszczu.

Mąż wynurzył się z głębi mieszkania. W samej bieliźnie, bosy, z twarzą w zadrapaniach i sadzy, z sińcem pod okiem i głową owiniętą ręcznikiem niczym Tuareg na pustyni. Wyglądał tak, jakby nie przygotowywał się do święta, ale toczył walkę z miotaczami ognia pod Monte Cassino.

— Bożenko… Myślałem, że wrócisz później… Korpo, przecież zawsze zostajesz do końca jako gospodyni…

Bożenna, nawet nie okazując zdziwienia, usiadła na pufie, przymknęła oczy i powiedziała stanowczo:

— Melduj. Wszystko. I bez „kochanie” i „nie martw się”. Martwiłam się, gdy w latach 90. napadali na mnie rekinierzy. Martwiłam się, gdy firma stała na krawędzi bankructwa. Od tamtej pory nie żyję w panice. A teraz – opowiadaj, co ty tu narobiłeś.

Szurek przełknął ślinę.
— Chciałem ci zrobić niespodziankę. Święto. Zasługujesz na to… Postanowiłem posprzątać, wyprać, upiec cielęcinę, umyć podłogi…

— Cielęcinę? — doprecyzowała Bożenna.

— Nie cielęcinę… Pralkę. Zaczęła przeciekać. No, nie od razu. Najpierw włożyłem mięso do piekarnika, potem poszedłem do łazienki, a tam – kot.

— Kot żyje?

— No… oczywiście! — obruszył się Szurek. — Tylko trochę mokry. I poddenerwowany. Przysięgam, gdy włączałem pralkę – nie było go w środku. Jakoś się… wślizgnął.

— Wślizgnął?! Do ZAMKNIĘTEJ pralki?!

— Może się przecisnął…

Bożenna schowała twarz w dłoniach.
— Dobra, kontynuuj. Ale najpierw pokaż kota. Muszę się upewnić, że chociaż on przetrwał.

— Eee… On jest w salonie. Tam… przywiązany. Dla jego bezpieczeństwa. Żeby wyschnął.

— Łapy na miejscu?

— Wszystkie cztery. Tylko… unieruchomione. Tymczasowo.

— I co dalej?

— No więc, prałem, aż poczułem swąd. Myślę: coś się pali. Otwieram piekarnik, a tam mięso to węgiel. Chlusnąłem olejem – buchnął płomień. Oparzyłem brwi. Wtedy kot zaczął wyć. Pędzę do pralki, a ta się nie otwiera. A kot za szybą – oczy jak u demona. I wrzeszczy! A ja – między piekłem w kuchni a piekłem w pralce. Wziąłem łom. Rozwaliłem. Kot wyskoczył i zaczęło się…

— Jezu… — szepnęła Bożenna.

— Stłukł dwie wazy, nasikał na dywan, zerwał firanki, podrapał tapetę, rozbił szampana, sąsiedzi z dołu grozili, że wezwą policję i znachorkę. A ja go złapałem i przywiązałem. Suszę. A tobie, Bożenko, szykowałem niespodziankę…

Bożenna wstała. Przeszła do salonu. Widok mógłby wywołać zawał u wrażliwej kobiety, ale nie u niej. Kot – przywiązany do kaloryfera, z pyskiem owiniętym szalikiem, dym w powietrzu, kałuże, potłuczone szkło. Jak w kronice wojennej. Szurek kręcił się wokół, próbując się tłumaczyć:

— No przecież nie chciał siedzieć! Bałem się, że nie wyschnie. I żeby nie piszczał – zakryłem mu pysk. Ale wszystko w porządku!

Bożenna odwiązała kota, otarła go ręcznikiem zdjętym z głowy Szurka, przycisnęła do siebie.

— Świnio ty jedna, Szurek. Mógł się udusić. Choć po pralce teraz nic go już nie ruszy.

Usiadła z kotem na kanapie i spojrzała na męża:

— No i?

— Co „no i”? — zmarkotniał. — Powiesić się teraz, czy później?

— Gratuluj, durniu. Dzisiaj Ósmy Marca.

Szurek rozpromieniał, wybiegł z pokoju i wrócił po chwili z miną pełną powagi, uklęknął przed żoną, ręce skrył za plecami.

— Bożenko, słoneczko moje. Trzydzieści lat już ze mną jesteś, a ja wciąż nie mogę się napatrzeć. Jesteś silna, piękna, cierpliwa i kochana. Z okazji Dnia Kobiet!

Podsunął jej pudełeczko z pierścionkiem i pognieciony, nadgryziony bukiet.

— Kwiaty były całkiem ładne… dopóki kot… no wiesz…

Bożenna westchnęła, powąchała róże.
— Nawet pachną. I, o dziwo – nie spalenizną. Szurek, żadnych więcej eksperymentów. Po prostu kwiaty. Po prostu przytul. Po prostu nie podpalaj mieszkania. Dobrze?

— Chciałem czegoś wyjątkowego. W pracy dawali ci arcydzieła, a ja… chciałem od serca, po domowemu. Z duszą. I z ogniem. I wyszło…

— Wyszło — uśmiechnęła się Bożenna. — Z duszą, ogniem i groźbą pożaru. Chodź. Ratujmy dom. Przepraszajmy sąsiadów. Bo faktycznie przywołają znachorkę. A kto wie, może i ona ma swojego Szurka. Tego samego… pomysłowego. Kto wie, czym się teraz zajmuje.

Kot w tym momencie ziewnął, owinął ogonem wokół nogi Bożenny i, jakby na znak solidarności, wyraźnie prychnął w stronę Szurka. Święto się udało. Na całe życie.