Kiełkująca miłość

Rudy kiełek miłości

Tosia klęczała w ogrodzie, wyrywając chwasty między grządkami, gdy usłyszała głos za furtką. Ocierając pot z czoła, wyprostowała się i wyszła na podwórze. Przy bramie stała nieznajoma kobieta, około czterdziestki.

— Tosiu, dzień dobry. Muszę z tobą porozmawiać — zaczęła stanowczo.

— Witaj… Wchodź, skoro przyszłaś — odparła sucho Tosia, wpuszczając ją na posesję.

W domu, czekając aż zagotuje się woda, Tosia przyglądała się gościowi ukradkiem. Zmęczona twarz, oczy zmrużone od słońca. Cokolwiek miała na myśli, na pewno nie chodziło o pogawędkę.

— Nazywam się Nina. Nie znamy się, ale słyszałam o tobie. Nie będę owijać w bawełnę… Twój zmarły mąż miał syna. Chłopiec ma trzy lata. Nazywa się Miłosz.

Tosia zastygła, wpatrując się w kobietę. Wyglądała na zbyt dojrzałą, by być matką malca.

— Nie mój — domyśliła się jej wzrok. — U mojej sąsiadki, Kasi. Twój Jarek do niej zachodził… No i tak wyszło. Chłopak rudy, piegowaty — żywy obraz twojego męża. Nawet badań nie trzeba. Tylko że… Kasia umarła. Zaniedbała zapalenie płuc, nie przeżyła. Chłopiec został sam.

Tosia milczała, ściskając filiżankę.

— Kasia nie miała rodziny, nikogo. Pracowała w sklepie, mieszkała w wynajętym pokoju. Jeśli nikt się nim nie zajmie, trafi do domu dziecka. A ty… jesteś żoną Jarosława, macie dwie córki. Dla twoich dziewczynek to rodzony brat.

— A co mnie to obchodzi? Mam swoje dzieci! Chcesz, żebym wzięła na siebie cudze dziecko? Po tym, co zrobił? — głos Tosi zadrżał. — Sama go wychowuj, jeśli takaś dobra.

— Mój obowiązek było powiedzieć. A ty zdecyduj. Chłopak jest dobry, serdeczny… Jest w szpitalu, szykują dokumenty. Czas płynie — Nina wstała i wyszła.

Tosia została w kuchni. Herbata ostygła, a w jej głowie przewijały się przeszłe lata.

Jarka poznała po studiach. Rudy, wesoły, z głową pełną wierszy i głupich żartów. Pobrali się po roku, babcia zostawiła im dom. Urodziła się Ola, potem Agata. Pieniędzy zawsze brakowało, ale dawali radę. A potem Jarek zaczął pić. Znikał na dni, kłamał, tracił pracę. Tosia harowała od rana do nocy, myślała o rozwodzie. A on — zginął, pijany, potrącony przez samochód.

Płakała cała rodzina. Nawet mała Agata. A teraz okazało się, że Jarek miał syna…

W tej chwili do domu wpadła Ola.

— Mamo, co się stało…? Idziemy do kina, ale jestem głodna…

Tosia w milczeniu postawiła na stole talerz z gotowanymi ziemniakami i parówkami.

— Wiesz, że masz brata?

— Co? Jaki brat? — Ola znieruchomiała.

— Syn naszego ojca. Trzy lata. Matka nie żyje. Chłopca wysyłają do domu dziecka. Oto jak jest.

— Znasz go? Jego matkę?

— Nie. Mówili, że Kasia, nie stąd. Pracowała w sklepie. To wszystko.

Następnego dnia Ola podeszła do Tos— Mamo, proszę, nie zostawiaj go, on jest nasz — szepnęła Ola, a Tosia poczuła, jak w sercu coś pęka.