Miał zaledwie 16 lat, gdy przyprowadził do domu dziewczynę… Już od dawna i pewnie była w ciąży, a starsza od niego o rok.

Miał dopiero 16 lat, gdy przyprowadził ją do domu… Dziewczynę, od dawna wyraźnie w ciąży, starszą od niego o rok.

Ola uczyła się w tym samym technikum co on, tylko na innym roku. Przez kilka dni Kuba obserwował, jak nieznana mu dziewczyna, wtulona w kąt, po cichu płacze. Nie umknęły jego uwadze również wyraźnie zaokrąglający się brzuch, te same ubrania noszone od dwóch tygodni i pusty, pozbawiony nadziei wzrok.
Jak się okazało, jej historię znał prawie każdy… Wnuk znanego w ich mieście biznesmena spotykał się z nią, a potem po prostu zniknął, wyjechał rzekomo w interesach do innego województwa. Jego rodzice nie chcieli nawet słyszeć o Oli. Powiedzieli jej to wprost.
A jej własna rodzina, jakby żyła w średniowieczu, bojąc się „hańby”, wyrzuciła ją z domu i wyjechała na działkę. Jedni współczuli Oli, inni za plecami złośliwie komentowali.
– Sama jest winna! Trzeba było myśleć głową!

Kuba nie mógł tak po prostu stać z boku. Po namyśle podszedł do niej.
– Łatwo nie będzie, ale dość już płakania. Chodź do mnie, weźmiemy ślub. Tylko od razu mówię – nie umiem kłamać ani słodzić. Nie będę robił z ciebie księżniczki ani z dziecka aniołka. Ale obiecuję, że będę przy was i że jakoś to ogarniemy.

Ola otarła łzy i spojrzała na chłopaka. Cóż… Zwykły chłopak, bez zadęcia. A ona marzyła o zupełnie innym narzeczonym! Tylko że w jej sytuacji wyboru już nie było, więc poszła za nim.

Rodzice Kuby byli w szoku. Mama błagała, żeby się opamiętał, ale on był stanowczy:
– Mamo, nie dramatyzuj, jakoś to będzie. Mam dwie stypendia – zwykłe i socjalne. Będę dorabiał, damy radę!
– Ale przecież chciałeś iść na studia!
– No i co? Wszyscy jakoś żyją. Tata całe życie w fabryce, ty w sklepie. Bez magistra też da się funkcjonować. To nie koniec świata!

Ola zamieszkała w pokoju Kuby. On oddał jej łóżko, a sam przeniósł się na niewygodną rozkładaną kanapę. Przez kilka dni była cicha jak mysz. Chodziła z nim za rękę do szkoły i z powrotem, aż w końcu wybuchła:
– Mam dość! Dlaczego twoi rodzice patrzą na mnie krzywo? Nie podobam im się! I dlaczego ty ze mną nie spędzasz czasu? Albo siedzisz nad książkami, albo wychodzisz?!

Kuba zdziwił się.
– A ty nie uważasz, że to normalne? No tak, rodzice cię nie lubią, ale przynajmniej cię przyjęli. Twoja rodzina w ogóle cię wyrzuciła! A rodzice ojca dziecka? Gdzie oni są? Uczę się, bo nie chcę wylecieć z technikum po pierwszym roku. I stypendium też mi się przyda. A wychodzę, bo dorabiam – nie będę z tobą oglądał tych głupich seriali.

Ola rozpłakała się.
– Po co tak mówisz?
– Jak? Mówiłem, że nie będę cukrował. A kiedy idziemy do USC?

– Ale ja nie mogę iść w byle czym! Kup mi ładną sukienkę, z wysokim stanem, żeby brzucha nie było widać.
– O co ci chodzi? Przecież przyniesiemy zaświadczenie o ciąży! A ja muszę zbierać na wózek i łóżeczko…

Mama Kuby łykała walerianę, ale powoli się pogodziła z sytuacją. Coraz częściej zerkała na dziecięce ubranka w sklepach. No cóż, może nie będzie tak źle… Niech się żenią, a oni z tatą jakoś im pomogą. Szkoda tylko, że ta dziewczyna taka niewdzięczna – ciągle marudzi na Kubę, na nich i na ciasne mieszkanie. Może jak urodzi, to się uspokoi.

Ale Ola nie zamierzała się zmieniać. Gdy Kuba wrócił brudny i zmęczony z myjni samochodowej, przynosząc do pokoju wychudzoną kotkę, wściekła się:
– Co ty, głupi jesteś?! Po co nam ta obdarta kocura?! Wynoś ją stąd! Natychmiast!

Ale Kuba tylko wzruszył ramionami.
– Nie, ona jest w ciąży. Zostaje. Lepiej idź i zrób mi coś do jedzenia.

– Ach, tak?! – Ola aż pisnęła.
– Wybieraj! Albo ona, albo ja! Ta bestia też na mnie dziwnie patrzy!
– Po co? – Kuba skrzywił się ze zdziwieniem.
– To mój dom i nie muszę wybierać. Kotka zostaje. Jeśli ci to przeszkadza, możesz wyjść. Nawet mama mi takiego wyboru nie stawiała. Może to ty przestań na wszystkich patrzeć jak na wrogów?

Ola szlochała, złościła się, była zazdrosna o chudą, zaniedbaną kotkę. Gdzie Kuba w ogóle zauważył, że jest w ciąży? Ale faktycznie – wkrótce okazało się, że kotka spodziewała się kociąt.

Chłopak był zmęczony, ale ilekroć nachodziły go wątpliwości, odganiał je. Jakoś to będzie. Ola urodzi, uspokoi się, a wcześniej kotka ich rozraduje. Puchate kocięta wprawią wszystkich w lepszy, spokojniejszy nastrój.

Ale potem wszystko się zmieniło… Dziadek, ten znany w mieście biznesmen, wrócił z długiego wyjazdu i dowiedział się o wszystkim. Znalazł wnuka, natarł mu uszu i oświadczył, że odetnie go od rodzinnych pieniędzy, jeśli jego prawnuk będzie wychowywał się w obcej rodzinie. A „chłopcu” bardzo nie chciało stracić dostępu do tej kasy!

Ola od razu opuściła technikum z nim, nawet nie żegnając się z Kubą. Na szczęście miała przy sobie dokumenty (bo po szkole miała iść do lekarza). Na swoje rzeczy machnęła ręką – teraz kupią jej nowe! I do tego marnego technikum już nigdy nie wróci!

Kuba był złamany… Jak to możliwe? Nawet słowa nie powiedziała, nie zadzwoniła. Wyrzucił jej rzeczy i długo siedział sam w ciemności, tuląc swoją kotkę.

Kotka rozumiała wszystko i cicho przytulała się do niego, czując, że jest potrzebna. Mruczała, pocieszała.

Kuba sam przyjmował u niej poród, nie dopuszczając do tego zestresowanej mamy i zmieszanego taty. Siedział przy niej, uspokajał, obserwował, czy wszystko idzie dobrze, mając pod ręką telefon do weterynarza.

Wszystko poszło dobrze – kotka urodziła cztery kociaki. Kuba wymienił jej posłanie, przyniósł wodę i jedzenie. Jeszcze raz upewnił się, że wszystko w porządku, i wyczerpany położył się spać. W tym całym zamieszaniu nawet nie pamiętał, że tego dnia też kiedyś się urodził.

Skończył właśnie**”Tego dnia w cichym pokoju, otulony mruczeniem kociej rodziny, Kubie wydawało się, że chociaż jedna życiowa burza minęła, druga dopiero się zaczynała.”**