Miał zaledwie 16 lat, gdy przyprowadził do domu dziewczynę… Była już dawno w ciąży i starsza od niego o rok.

**Dziennik Igora**

Miał zaledwie 16 lat, gdy przyprowadził ją do domu… Dziewczynę, od dawna wyraźnie w ciąży, starszą od niego o rok.

Ewa uczyła się w tym samym technikum co on, tylko w innej klasie. Przez kilka dni Igor przyglądał się, jak nieznajoma dziewczyna chowa się w kącie i cicho płacze. Nie umknęły jego uwadze zaokrąglający się brzuch, te same ubrania przez dwa tygodnie i pusty, pozbawiony nadziei wzrok.
Jak się okazało, jej historię znał prawie każdy… Wnuk znanego w ich mieście biznesmena spotykał się z nią, a potem po prostu zniknął, wyjechał rzekomo w interesach do innego województwa. Rodzice chłopaka nawet nie chcieli o niej słyszeć. Powiedzieli jej to wprost.
A jej własna rodzina, jakby żyli w średniowieczu, bojąc się „hańby”, wyrzuciła ją z domu i wyjechała na działkę. Jedni współczuli Ewie, inni za plecami złośliwie komentowali:
– Sama jest sobie winna! Trzeba było myśleć głową!
Igor nie mógł tak tylko patrzeć. Zastanowił się i podszedł.
– Łatwo nie będzie, przestań się mazać. Proponuję, żebyś zamieszkała u mnie, pobierzemy się. Ale ostrzegam – nie umiem kłamać i nie będę ci prawił bzdur. Po prostu będę przy tobie i obiecuję, że wszystko będzie dobrze.

Ewa otarła łzy i spojrzała na niego. Cóż mogła powiedzieć… Zwykły chłopak, bez poloru. A ona przecież marzyła o zupełnie innym narzeczonym! Tylko że w jej sytuacji wyboru już nie było. Poszła z nim.
Rodzice byli w szoku. Matka błagała Igora, żeby się opamiętał, ale on był stanowczy:
– Mamo, nie dramatyzuj, jakoś to będzie. Mam dwie stypendia, zwykłe i socjalne. Będę dorabiał, damy radę!
– Ale przecież chciałeś dalej się uczyć!
– No i co? Żyjemy jakoś. Tata całe życie w fabryce, ty w sklepie. Ludzie jakoś żyją i bez studiów. To nie koniec świata!
Ewa zamieszkała w pokoju Igora. On oddał jej swoje łóżko, a sam przeniósł się na rozkładane krzesło. Przez kilka dni była bardzo cicha. Jak cień chodziła z nim do szkoły i z powrotem, aż w końcu wybuchła.
– Mam już dość! Dlaczego twoi rodzice patrzą na mnie krzywo? Nie podobam im się! I dlaczego nie spędzasz ze mną czasu? Tylko siedzisz nad książkami albo znikasz!
Igor był zaskoczony.

– A ty nie myślisz, że to normalne? Tak, rodzice nie są zachwyceni, ale cię przyjęli i nie robią problemów. Twoja rodzina w ogóle cię nie chciała. A rodzice tego twojego faceta? Gdzie oni są? Siedzę nad książkami, bo się uczę i nie chcę wylecieć po pierwszym roku. A stypendium też mi się przyda. Znikam? Bo dorabiam i nie mam ochoty oglądać z tobą ckliwych seriali.
Ewa rozpłakała się.
– Dlaczego tak mówisz?
– Jak? Przecież ostrzegałem, że nie umiem kłamać. A tak w ogóle, kiedy idziemy do urzędu?

– Nie mogę iść w byle czym, kup mi ładną sukienkę, z wysokim stanem, żeby brzucha nie było widać.
– O co ci chodzi? Przecież przyniesiemy zaświadczenie o ciąży, po co ci sukienka? Muszę jeszcze zbierać na wózek i łóżeczko…
Matka łykała walerianę, ale powoli się pogodziła z sytuacją. Coraz częściej zerkała na dziecięce ubranka w sklepach. W końcu nic się nie stało… Niech żyją, niech się pobiorą, a oni z ojcem pomogą, jak tylko się da. Szkoda tylko, że ta dziewczyna wydaje się niewdzięczna – ciągle narzeka na Igora, na nich, na ciasne mieszkanie. Może jak urodzi, to się zmieni.

Ale Ewa nie zamierzała się zmieniać. Kiedy Igor wrócił z myjni samochodowej, brudny i zmęczony, przynosząc do pokoju wychudzoną kotkę, wpadła w furię.
– Co ty, idioto, wyprawiasz?! Po co nam ta obdarta kocura? Wyrzuć ją! Natychmiast!
Igor tylko się uśmiechnął.
– Nie, jest w ciąży. Zostaje u nas, więc możesz przestać krzyczeć. Lepiej idź mi coś podgrzać.

– Ach, tak?! – Ewa aż zaskrzeczała. – Wybieraj! Albo ona, albo ja! Ta bestia też na mnie dziwnie patrzy!
– Po co? – Igor zmarszczył brwi. – To mój dom i nie muszę wybierać. Kotka zostaje, a jeśli ci to nie pasuje, możesz wyjść. Nawet mama mnie do tego nie zmusza. Może czas przestać patrzeć na wszystkich spode łba?

Ewa histeryzowała, rzucała się, była zazdrosna o chudą, zaniedbaną kotkę. Gdzie on w ogóle widział ten brzuch? Ale brzuch się pojawił – kotka naprawdę była w ciąży.
Chłopak był zmęczony, ale gdy tylko żal zaczął go nachodzić, odpędzał te myśli. Jakoś to przetrwają. Ewa urodzi, uspokoi się, a wcześniej kotka wprowadzi trochę radości. Puszyste kocięta potrafią rozładować nawet najgorszą atmosferę.

Ale wszystko potoczyło się inaczej… Dziadek, ten znany w mieście, wrócił z długiego wyjazdu i dowiedział się o wszystkim. Znalazł wnuka, nawymyślał mu i oznajmił, że odetnie go od „koryta”, jeśli jego prawnuk będzie wychowywany w obcej rodzinie. A na taką stratę „chłopczyk” nie mógł sobie pozwolić.
Ewa jeszcze tego samego dnia opuściła technikum razem z nim, nawet nie żegnając się z Igorem. Na szczęście miała dokumenty przy sobie (wybierała się po lekcjach do lekarza). O rzeczach nawet nie myślała – teraz kupią jej nowe! I do tego nędznego technikum już nigdy nie wróci!

Igor był załamany… Jak można? Nawet słowa nie powiedziała. Wyrzucił jej rzeczy i długo siedział w ciemności, tuląc swoją kotkę.
Ona rozumiała. Wciskała się w niego cicho, wiedząc, że jest potrzebna. Mruczała, jakby chciała powiedzieć: „Wszystko będzie dobrze”.

Kiedy kotka zaczęła rodzić, Igor sam jej pomagał, nie dopuszczając do niej zdenerwowanej matki i zagubionego ojca. Siedział przy niej, mówił do niej spokojnie, obserwując każdy ruch. Na wszelki wypadek miał pod ręką numer weterynarza.
Wszystko poszło dobrze – na świat przyszły cztery kocięta. Igor wymienił ściółkę, przyniósł kocie jedzenie i wodę. Jeszcze raz upewnił się, że wszystko w porządku, i padł zmęczony na łóżko. W tym całNastępnego ranka obudził się z dziwnym uczuciem ulgi, jakby wraz z odejściem Ewy skończył się jakiś ciężki sen.