Miał zaledwie 16 lat, gdy przyprowadził do domu dziewczynę… Była od niego starsza o rok i już w zaawansowanej ciąży.

Miał zaledwie szesnaście lat, gdy wprowadził ją do domu… Dziewczynę, od dawna już wyraźnie brzemienną, starszą od niego o rok.

Ewa uczyła się w tym samym technikum, tylko na innym roku. Przez kilka dni Wiktor obserwował, jak obca dziewczyna, wtulona w kąt korytarza, cicho płacze. Nie umknęły jego uwadze zaokrąglający się brzuch, te same ubrania noszone od dwóch tygodni oraz pusty, pozbawiony nadziei wzrok.

Jak się okazało, niemal wszyscy znali jej historię… Wnuk znanego w ich mieście przedsiębiorcy spotykał się z nią, po czym po prostu zniknął, wyjechawszy rzekomo w interesach do innego województwa. Jego rodzice nie chcieli nawet słyszeć o Ewie. Powiedzieli jej to wprost.

A jej własna rodzina, jakby żyła w średniowieczu, bojąc się „hańby”, wyrzuciła ją z domu i wyjechała na działkę. Jedni współczuli Ewie, inni za plecami złośliwie komentowali:

— Sama jest sobie winna. Trzeba było myśleć głową!

Wiktor nie mógł dłużej biernie przyglądać się jej cierpieniu. Zastanowił się i podszedł.

— Łatwo nie będzie, ale dość już płakania. Proponuję, żebyś zamieszkała u mnie. Ożenimy się. Tylko od razu mówię — nie potrafię kłamać ani słodzić. Nie będę z tobą ani z dzieckiem robił słodkich min. Po prostu będę przy was i obiecuję, że jakoś to będzie.

Ewa otarła łzy i spojrzała na chłopaka. Cóż powiedzieć… Zwykły chłopak, bez poloru. A ona marzyła o zupełnie innym narzeczonym! Tylko że w jej sytuacji nie miała wyboru. Poszła z nim.

Rodzice byli w szoku. Matka błagała Wiktora, by się opamiętał, lecz on pozostał nieugięty:

— Mamo, nie martw się tak. Jakoś to będzie. Mam dwie stypendia — zwykłe i socjalne. Będę dorabiał, damy radę.

— Ale przecież chciałeś dalej się uczyć!

— No i co? Żyjemy jakoś. Tata całe życie w fabryce, ty w sklepie. Ludzie bez studiów też jakoś żyją. To nie koniec świata!

Ewa zamieszkała w pokoju Wiktora. Oddał jej swoje łóżko, a sam przeniósł się na niewygodną rozkładaną kanapę. Przez pięć dni była cicha jak mysz. Chodziła z nim za rękę do szkoły i z powrotem, aż nagle wybuchnęła:

— Mam dość! Dlaczego twoi rodzice patrzą na mnie krzywo? Nie podobam im się! I dlaczego nie spędzasz ze mną czasu? Siedzisz w książkach albo wychodzisz?!

Wiktor zdziwił się.

— Nie myślisz, że to normalne? Tak, rodzice nie są zachwyceni, ale cię przyjęli i nie robią ci przykrości. Krzywo patrzą? Twoi krewni w ogóle nie chcieli cię widzieć. A gdzie są rodzice ojca twojego dziecka? Siedzę w książkach, bo się uczę i nie chcę wylecieć po pierwszym roku. Stypendium też mi się przyda. Wychodzę? Bo dorabiam. I nie mam ochoty oglądać z tobą ckliwych seriali.

Ewa znów się rozpłakała.

— Dlaczego tak mówisz?

— Jak? Przecież ostrzegałem, że nie potrafię kłamać. A kiedy idziemy do urzędu stanu cywilnego?

— Nie mogę tak iść! Kup mi ładną sukienkę, z wysokim stanem, żeby nie było widać brzucha.

— Oszalałaś? Przecież przyniesiemy zaświadczenie o ciąży. Jaką sukienkę? Muszę oszczędzać na wózek i łóżeczko…

Matka sięgnęła po walerianę, ale stopniowo się pogodziła z sytuacją. Coraz częściej jej wzrok zatrzymywał się na dziecięcych ubrankach. W końcu nic takiego się nie dzieje… Niech żyją, niech się pobiorą, a ona z ojcem pomogą, jak będą mogli. Tylko ta dziewczyna jakaś niewdzięczna — wiecznie niezadowolona z Wiktora, z nich, z ciasnego mieszkania. Może po porodzie się zmieni…

Lecz Ewa nie miała zamiaru się zmieniać. Gdy Wiktor, brudny i zmęczony po zmianie w myjni samochodowej, przyniósł do pokoju wychudzoną kotkę, zarumieniła się ze złości i wrzasnęła:

— Co ty, oszalał?! Po co nam ta dziadowska kocica? Wynoś ją stąd!

Wiktor odparł spokojnie:

— Nie, ona jest w ciąży. Zostaje. Lepiej zamknij się i podgrzej mi obiad.

— Więc tak?! — wrzasnęła. — Wybieraj! Albo ona, albo ja! Ta bestia też na mnie dziwnie patrzy!

Wiktor skrzywił się z dezaprobatą.

— Po co wybierać? To mój dom i moja kotka. Jeśli ci nie pasuje, możesz wyjść. Nawet matka mi takich głupstw nie oferowała. Może ty przestań patrzeć na wszystkich krzywo?

Ewa szlochała, zazdrosna o wychudzoną, zaniedbaną kotkę. Gdzie on w ogóle widział ten brzuch? Ale brzuch się pojawił — kotka wkrótce miała kocięta.

Wiktor był zmęczony, lecz gdy tylko w głowie pojawiały się wątpliwości, natychmiast je przeganiał. Jakoś to będzie. Ewa urodzi, uspokoi się, a jeszcze wcześniej kotka ich ucieszy. Puchate kociaki poprawią wszystkim humor.

Lecz stało się inaczej… Dziadek, wpływowy w mieście człowiek, wrócił z długiej podróży służbowej i dowiedział się o wszystkim. Odnalazł wnuka, natrąbił mu, że odetnie go od rodzinnych pieniędzy, jeśli prawnuk będzie wychowywał się w obcej rodzinie. A „chłopcu” bardzo nie chciało się rozstawać z dostatnim życiem…

Ewa opuściła technikum tego samego dnia, nawet się nie żegnając. Szczęśliwie miała przy sobie dokumenty (wybierała się później do przychodni). Na swoje rzeczy machnęła ręką — teraz kupią jej nowe! Do tej nędznej szkoły nigdy nie wróci!

Wiktor był zgnieciony… Jak to? Nawet słowa nie powiedziała. Wyrzucił jej rzeczy i długo siedział w ciemności, tuląc swoją kotkę.

Ona rozumiała, wtulała się w niego, pocieszając cichym mruczeniem.

Wiktor sam odebrał poród, nie dopuszczając do kotki zdenerwowanej matki i zdezorientowanego ojca. Siedział przy niej, uspokajał, obserwował, czy wszystko przebiega prawidłowo, mając pod ręką telefon do weterynarza.

Wszystko poszło dobrze — przyszły na świat cztery kocięta. Zmienił kotce posłanie, przyniósł wodę i jedzenie. Upewnił się, że wszystko w porządku, i padł zmęczony spać. W tym zamęcie nawet zapomniał, że tego dnia skończył siedemnaście lat…