Obietnica, że córka zostanie z babcią… Ale wszystko się zmieniło

Obiecała, że córeczka zostanie z babcią… Ale wszystko się zmieniło.

— Artur, czemu taki pochmurny? — Szymon klepnął go w ramię, gdy wychodzili z siłowni.

— Moje życie leci na łeb, a ja udaję, że wszystko gra — odparł Artur, nie podnosząc wzroku.

— Chodźmy na kawę, zamówimy po jednej, opowiesz. Czuję, że to coś poważnego.

Weszli do małej kawiarni niedaleko klubu, zamówili latte i sernik. Szymon od razu zaczął opowiadać, jak z żoną wybierali wózek dla nowo narodzonego synka, śmiał się, wspominał zabawne momenty. Ale Artur tylko kiwał głową, nie słuchając.

— Gdzie ty w ogóle jesteś? Gadam ci tu, a ty masz minę jak na stypie — nie wytrzymał Szymon.

Artur wziął głęboki oddech, splecionych palców:

— Wiesz, że Kinga ma córkę, Jadwigę. Gdy zaczęliśmy się spotykać, dziewczynka miała ledwie dwa lata. Cały ten czas mieszkała z rodzicami Kingi w Lublinie. Kinga pomagała finansowo, jeździła w odwiedziny, ale mówiła, że dziecko wychowa babcia. Nawet gdy się pobraliśmy i zamieszkaliśmy w Warszawie, upierała się: „Jesteśmy we dwoje i tak już zostanie”. Ale pół roku temu przywiozła Jadzię do nas. Powiedziała, że tak będzie wygodniej — szkoła pod nosem, wszystko blisko. Ale mnie to nie ulżyło. Drażni mnie to. Nie chcę tak żyć.

Szymon zamilkł, po czym ciężko westchnął:

— Słuchaj, przecież wiedziałeś, że ma dziecko. Naprawdę myślałeś, że dziewczynka całe życie będzie mieszkać w innym mieście i nigdy się nie pojawi?

— Tak, wiedziałem… Ale Kinga obiecała! Mówiła, że Jadzia zostanie z babcią. A teraz ta dziewczynka wciąż mi się kręci przed oczami, przeszkadza, domaga się uwagi. Kocham Kingę, ale nie udawam, że to moje dziecko.

— Więc albo przyjmiesz Jadzię jak swoją, albo uczciwie odejdziesz. W tej sprawie nie ma półśrodków. Chcesz być z Kingą — kochaj i Jadzię. Albo zwolnij miejsce dla kogoś, kto potrafi.

Wracając do domu, Artur przewijał w głowie rozmowę. Przypomniał sobie, jak Kinga prosiła go, żeby zawiózł Jadzię na zajęcia, jak miała nadzieję, że się zaprzyjaźnią. A on się złościł, irytował, odsuwał. Dziś poprosiła, żeby zabrał dziewczynkę na balet. Zgodził się, ale całą drogę milczał. Jadzia próbowała zagadywać, opowiadała, jak jej się podobało malowanie w szkole, jak nie może doczekać się świąt.

— Artur, ty mnie nie lubisz? — zapytała nagle.

— Dlaczego tak myślisz? — zdziwił się.

— Bo nie rozmawiasz ze mną, nie uśmiechasz się. Może jestem ci wstrętna? Ja też w klasie nie lubię jednego chłopca — nie przyjaźnimy się. Chyba tak samo jest z nami…

Nie zdążył odpowiedzieć — dojechali do szkoły tańca. Ale jej słowa wbiły mu się w serce. Nie mógł o niczym innym myśleć. Wieczorem, gdy Kinga układała Jadzię do snu, podszedł do niej:

— Kinga, a Jadzia wróci do babci? Może… po świętach?

Żona odwróciła się, w jej oczach przemknęło niedowierzanie:

— Serio? Jesteśmy małżeństwem od sześciu lat. Wiedziałeś o Jadzi od początku. To moja córka. Teraz musi być z nami. Mama już nie daje rady, jest w podeszłym wieku. I dziecko powinno być z matką. Co ci nie pasuje?

— Nie tak się umawialiśmy. Myślałem, że będziemy mieć własne dzieci, a nie że będę wychowywał czyjeś. Przepraszam, ale nie czuję, żeby była moja.

Kinga zbladła. Szybko odsunęła ręce od parapetu i cofnęła się:

— Czyjeś? Naprawdę? Przeżyłeś ze mną sześć lat, planowaliście przyszłość, mówiłeś o miłości… a teraz przeszkadza ci moja córka? Wiesz co, muszę to przemyśleć. Dzisiaj śpisz w salonie.

Artur położył się na kanapie, ale nie mógł zasnąć. Myśli kłębiły się jak spłoszone ptaki. Czuł, że Kinga ma rację. Ale też czuł ból — wydawało mu się, że go zdradzono. Wierzył w jedno, a okazało się, że wszystko się zmieniło.

Nad ranem przyśnił mu się sen: Jadzia, śmiejąc się, biegła do niego, przytulała się, on unosił ją w górę, kręcił, a ona szepnęła: „Tato”. Obudził się zlany zimnym potem. Czuł się nieswojo. Coś w tym śnie poruszyło go głębiej, niż się spodziewał.

Wstał, podszedł do lustra, spojrzał sobie w oczy. Odpowiedź była oczywista: albo przyjmie dziewczynkę i naprawdę stanie się częścią rodziny, albo musi odejść, nie niszcząc wszystkiego jeszcze bardziej. Wybór należał do niego.